διάστημα (8 άρθρα)

Διαστημικό σκάφος κατασκευής 1970 ενδέχεται να πέσει στη Γη το 2019

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Πρόκειται για το σοβιετικό Cosmos 482 της δεκαετίας του 1970, το οποίο προοριζόταν για την Αφροδίτη, αλλά λόγω τεχνικού προβλήματος παγιδεύτηκε στην τροχιά της Γης

Tο πρόγραμμα Venera αποτελούνταν από σειρά μη επανδρωμένων διαστημοσυσκευών που αναπτύχθηκαν στην ΕΣΣΔ από το 1961 έως το 1984 με στόχο την μελέτη του πλανήτη Αφροδίτη, από όπου προήλθε και το όνομά του προγράμματος (Βενέρα στα ρωσικά σημαίνει Αφροδίτη). Συνολικά δέκα από τα σκάφη που εστάλησαν μπόρεσαν να αναμεταδώσουν δεδομένα από την επιφάνεια της Αφροδίτης και ακόμη δεκατρία μπόρεσαν να μεταδώσουν δεδομένα από την ατμόσφαιρα της. Τα σκάφη Βενέρα συνέβαλαν στην καλύτερη κατανόηση της Αφροδίτης, όσον αφορά, μεταξύ άλλων, τις συνθήκες που επικρατούν στην επιφάνεια της, την ατμοσφαιρική της σύνθεση και την γεωμορφολογία της. Το πρόγραμμα πέτυχε και την πρώτη προσεδάφιση ανθρώπινης συσκευής σε άλλο πλανήτη.

Άλλη μια ανεξέλεγκτη διαστημοσυσκευή, η οποία εδώ και δεκαετίες περιφέρεται γύρω από τον πλανήτη μας, μπορεί να πέσει στη Γη μέσα στο 2019.

Πρόκειται για το σοβιετικό Cosmos 482 της δεκαετίας του 1970, το οποίο προοριζόταν για την Αφροδίτη, αλλά λόγω τεχνικού προβλήματος παγιδεύτηκε στην τροχιά της Γης.

Το σκάφος είχε εκτοξευτεί στις 31 Μαρτίου 1972, αλλά κάτι πήγε στραβά και ποτέ δεν κατάφερε να δραπετεύσει από τη γήινη βαρύτητα.

Ένα μεγάλο τμήμα του συνεχίζει να γυρίζει σαν μεγάλο διαστημικό σκουπίδι γύρω από τον πλανήτη μας, διαγράφοντας μια πλήρη περιφορά κάθε 112 λεπτά.

Η ελλειπτική τροχιά του το φέρνει σε απόσταση που κυμαίνεται μεταξύ 2.735 χιλιομέτρων (στο απόγειο) και μόνο 200 χιλιομέτρων (στο περίγειο) από τη Γη.

Παραμένει μυστήριο ποια ακριβώς είναι η κατάσταση του Cosmos 482 και πόσο ακριβώς τμήμα του παραμένει άθικτο μέχρι σήμερα (το 40% ως 50% σύμφωνα με μια εκτίμηση).

Οι ειδικοί θεωρούν πιθανό, σύμφωνα με το Space.com, ότι κάποια στιγμή φέτος θα «βουτήξει» μέσα στην ατμόσφαιρα με κατεύθυνση την επιφάνεια της Γης.

Επειδή το σκάφος φέρει ισχυρή θερμική «ασπίδα», που είχε φτιαχτεί για να αντέχει τις υψηλές θερμοκρασίες της Αφροδίτης, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι δε θα καεί από την τριβή του στην ατμόσφαιρα, συνεπώς θα φθάσει ως τη Γη.

Επειδή μερικοί φοβούνται ότι ο δορυφόρος θα πέσει πάνω στα κεφάλια τους, υπενθυμίζεται πως σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Heiner Klinkrad, επικεφαλής του τμήματος της ESA που ασχολείται με τα διαστημικά συντρίμμια, είναι 250000 φορές πιο πιθανό να κερδίσει κάποιος το Λόττο παρά να χτυπηθεί από ένα κομμάτι του δορυφόρου Cosmos 482!

Γραμματόσημο της Σοβιετικής Ένωσης που απεικονίζει την αποστολή Venera.

Το Cosmos 482 ήταν «αδελφάκι» του σκάφους Venera 8, το οποίο τον Ιούλιο του 1972 έγινε η δεύτερη διαστημοσυσκευή στην ιστορία που προσεδαφίστηκε με επιτυχία στη γειτονική καυτή Αφροδίτη. Από εκεί μετέδωσε στοιχεία επί 50 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα, ώσπου σιώπησε, προφανώς υποκύπτοντας στις «κολασμένες» συνθήκες του πλανήτη.

Είχαν προηγηθεί, το Βενέρα 3 (Νοέμβριος 1966), η πρώτη ανθρώπινη κατασκευή που εισήλθε στην ατμόσφαιρα άλλου πλανήτη και συνετρίβη στην επιφανειά του, το Βενέρα 7 (Δεκέμβριος 1970) που πέτυχε την πρώτη «μαλακή» (ελεγχόμενη) προσεδάφιση σε άλλο πλανήτη, απ’ όπου για λίγα λεπτά πρόλαβε να στείλει πολύτιμα στοιχεία για το μυστηριώδη και τυλιγμένο στα νέφη πλανήτη.

Σύμφωνα με μια άλλη εκτίμηση, το Cosmos 482 δε θα πέσει στη Γη φέτος, αλλά θα συνεχίσει να περιφέρεται άλλα δυόμισι χρόνια.

Mπορείτε να παρακολουθείτε την την θέση του δορυφόρου Cosmos 482 – όσο θα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη – ΕΔΩ

Πηγή: www.tovima.gr

Κατηγορίες:
Νέα

Τα διαστημικά σκουπίδια και οι δορυφόροι «καθαριστές»

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Τα σκουπίδια δεν εντοπίζονται μόνο στη Γη αλλά και στο κοντινό της διάστημα. Μετά το 1950, με την ανάπτυξη της διαστημικής δραστηριότητας, εκατομμύρια σκουπίδια από δορυφόρους και διαστημόπλοια γέμισαν τον διαστημικό χώρο γύρω από τη Γη.

Αυτά τα σκουπίδια είναι απομεινάρια και εξαρτήματα από τα δεκάδες διαστημόπλοια που εκτοξεύτηκαν αλλά και τους εκατοντάδες δορυφόρους που βρίσκονται σε διάφορες τροχιές. Είναι μεταλλικά αντικείμενα και τρέχουν με πολύ μεγάλη ταχύτητα σε τροχιές γύρω από τη Γη. Κύρια πηγή τους είναι οι συγκρούσεις και καταστροφές των δορυφόρων που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη και δεν χρειάζονται πλέον.
Σύμφωνα με ερευνά, γύρω από τη Γη περιφέρονται περισσότερα από 21.000 αντικείμενα με διάμετρο μεγαλύτερη από 10 εκατοστά. Επιπλέον, τα αντικείμενα που η διάμετρός τους κυμαίνεται από 1 μέχρι 10 εκατοστά υπολογίζονται σε περίπου 500.000. Ακόμα περισσότερα είναι τα αντικείμενα με διάμετρο μικρότερη από 1 εκατοστό.

H NASA προειδοποίησε ότι σε λίγο καιρό η παρουσία τους θα εμποδίζει την εκτόξευση οποιουδήποτε διαστημοπλοίου, και αυτό γιατί τα συγκεκριμένα σκουπίδια, ασχέτως από το μέγεθός τους, κινούνται με πολύ μεγάλες ταχύτητες και αν πέσουν πάνω σε κάποιο διαστημόπλοιο μπορεί και να το καταστρέψουν. Άλλωστε, παλαιότερα, μικρά τέτοια αντικείμενα είχαν προκαλέσει μικρορωγμές στην άτρακτο ή στα παράθυρα διαστημικών λεωφορείων.

https://geonews.gr/wp-content/uploads/2016/09/2FB3D1BE00000578-0-image-a-4_1451565541658.jpg

Η Γη με τα διαστημικά σκουπίδια

 

Ο δορυφόρος RemoveDEBRIS, μία από τις πρώτες προσπάθειες στον κόσμο για αντιμετώπιση του προβλήματος των επικίνδυνων σκουπιδιών σε τροχιά, χρησιμοποίησε επιτυχώς το καμάκι με το οποίο ήταν εξοπλισμένος για να «αιχμαλωτίσει» αντικείμενο σε τροχιά.

Σύμφωνα με το University of Surrey, η δοκιμή περιελάμβανε την εκτόξευση του καμακιού εναντίον ενός κομματιού δορυφόρου που είχε στηθεί σε μικρή απόσταση, σε ταχύτητα 20 μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Το καμάκι διέτρησε επιτυχώς τον στόχο, «αιχμαλωτίζοντάς» τον και αποδεικνύοντας τη βιωσιμότητα της ιδέας.

Πρόκειται για το τρίτο επιτυχημένο πείραμα του project RemoveDEBRIS. Προηγουμένως είχε χρησιμοποιήσει ένα δίχτυ για να πιάσει ένα κομμάτι απορριμμάτων, ενώ επίσης έχει δοκιμαστεί το οπτικό σύστημα πλοήγησής του (βασιζόμενο σε LiDAR και κάμερα) για να ταυτοποιεί διαστημικά σκουπίδια.

Η ομάδα τώρα ετοιμάζεται για το τελικό πείραμα, που θα λάβει χώρα τον Μάρτιο. Στο πλαίσιό του, το RemoveDEBRIS θα φουσκώσει ένα πανί το οποίο θα επιβραδύνει τον δορυφόρο επαρκώς, για να πέσει στην ατμόσφαιρα της Γης, όπου και θα καταστραφεί.

«Αυτό είναι το πιο απαιτητικό πείραμα του RemoveDEBRIS και το γεγονός πως ήταν επιτυχές είναι δικαίωση για όλους όσους συμμετείχαν. Το πρόγραμμα RemoveDEBRIS αποδεικνύει περίτρανα τι μπορεί να επιτευχθεί με τη δύναμη της συνεργασίας, τη συγκέντρωση της εμπειρίας ανά τη βιομηχανία και τον ερευνητικό τομέα, για να επιτευχθεί κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο» δήλωσε ο καθηγητής Γκουγκλιέλμο Αγκλιέτι, διευθυντής του Surrey Space Centre στο University of Surrey.

Από πλευράς του, ο Κρις Μπέρτζες, Harpoon Lead Engineer στην Airbus Defence and Space, είπε πως η επιτυχής δοκιμή του καμακιού «αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίλυση του εντεινόμενου ζητήματος των διαστημικών απορριμμάτων».

Το RemoveDEBRIS είναι μια αποστολή δορυφόρου για την πραγματοποίηση τεσσάρων πειραμάτων «Ενεργητικής Απομάκρυνσης Σκουπιδιών» (Active Debris Removal). Ο δορυφόρος έχει σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από μια κοινοπραξία εταιρειών του χώρου της αεροδιαστημικής και ερευνητικών ιδρυμάτων, υπό το University of Surrey. Το σκάφος ελέγχεται από μηχανικούς στη Surrey Satellite Technology Ltd στο Γκίλντφορντ της Μ. Βρετανίας. Το όλο πρόγραμμα συγχρηματοδοτείται από την ΕΕ.

Πηγές: physicsgg.me, geonews.gr

Κατηγορίες:
Νέα

Πιθανά νέα σπίτια της ανθρωπότητας: περίεργοι κλειδωμένοι εξωπλανήτες!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Μία από τις πιο συχνές παραξενιές όσων εξωπλανητών έχουμε παρατηρήσει μέχρι τώρα είναι το φαινόμενο της συγχρονισμένης τροχιάς τους. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι άγνωστο. Μάλιστα, το βλέπουμε κάθε βράδυ και στον δικό μας ουρανό, όταν κοιτάμε την Σελήνη. Το φεγγάρι μας λοιπόν, ως γνωστόν, κινείται με τέτοιο τρόπο, ώστε να βλέπουμε συνεχώς μόνο τη μία πλευρά του. Αυτό συμβαίνει διότι ο χρόνος περιστροφής γύρω από τον άξονά του, είναι ο ίδιος με αυτόν της τροχιάς του γύρω από την Γη.

solar_system_7_Earth-sized_planets

TRAPPIST-1 : Ένα ηλιακό σύστημα επτά πλανητών με μέγεθος σαν τη Γη μπορεί να είναι το καλύτερο μέρος για να ψάξετε για εξωγήινη ζωή

Τι γίνεται όμως αν έτσι κινείται ένας πλανήτης;

Φανταστείτε λοιπόν να ζείτε σε έναν τέτοιο πλανήτη όπου ο ήλιος δεν κινείται ποτέ στον ουρανό. Όπου δεν υπάρχει αυγή, ούτε ηλιοβασίλεμα.

Μην βιαστείτε να απογοητευτείτε. Οι κόσμοι του αιώνιου σκοταδιού και του ατέλειωτου ηλιακού φωτός θα μπορούσαν να είναι το μέλλον της ανθρώπινης φυλής, τουλάχιστον με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι οι περισσότεροι από τους πλανήτες του γαλαξία μας που έχουν θερμοκρασίες ανάλογες με τη Γη είναι πιθανόν να έχουν συγχρονισμένες – ή αλλιώς «κλειδωμένες» – τροχιές, ακριβώς για τον ίδιο λόγο που ισχύει για τη Σελήνη: Επειδή η τροχιακή περίοδος είναι η ίδια με την περίοδο περιστροφής τους γύρω από το άστρο τους και, συνεπώς, η μία πλευρά τους θα έχει συνεχώς φως και η άλλη θα είναι σκοτεινή, όπως ακριβώς και της Σελήνης.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι απλός. Μέχρι και τα τρία τέταρτα των αστεριών του γαλαξία μας είναι κόκκινοι νάνοι ή «Μ-νάνοι», δηλαδή μικρότεροι και πιο ψυχροί από τον Ήλιο μας. Οποιοσδήποτε πλανήτης περιστρέφεται γύρω από έναν από αυτούς τους Μ-νάνους θα πρέπει να είναι πολύ πιο κοντά στο αστέρι του για να υποστηρίξει περιβάλλον κατάλληλο για τον άνθρωπο, τόσο κοντά όσο είναι ο Ερμής στον Ήλιο μας. Αλλά σε αυτή την απόσταση, η βαρύτητα του αστεριού θα επέβαλε στον πλανήτη ακριβώς μια «κλειδωμένη» τροχιά.

Για παράδειγμα, οι αστρονόμοι ανακάλυψαν πρόσφατα επτά πλανήτες μεγέθους της Γης στην κατοικήσιμη ζώνη του συστήματος TRAPPIST-1, οι οποίες είναι πιθανό να είναι «κλειδωμένοι».

TRAPPIST-1_thumb

Το TRAPPIST-1 και οι 7 πλανήτες του περίπου 40 έτη φωτός μακριά μας εντοπίστηκαν γύρω από ένα μικρό, εξαιρετικά ψυχρό αστέρι.

Συνεπώς, γεννάται το πρώτο ερώτημα: Πού θα εγκατασταθούν οι άνθρωποι σε έναν «κλειδωμένο» πλανήτη; Η πιο ξεκάθαρη απάντηση φαίνεται να είναι στη ζώνη συνάντησης (ή ζώνη Τερματισμού) της μέρας με τη νύχτα, στο σημείο του λυκόφωτος. «Αυτή θα μπορούσε να είναι η ζώνη “Χρυσομαλλούσα” (Goldilocks), ούτε πολύ ζέστη ούτε πολύ κρύο, “κολλημένη” ανάμεσα στο αιώνιο σούρουπο και την αιώνια αυγή», λέει ο ο Daniel Angerhausen, αστροφυσικός στο Κέντρο Διαστήματος και Πλανητικής Κατοικησιμότητας στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης.

Στη ζώνη «τερματισμού», σύμφωνα με τον επιστήμονα, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παράγουν γεωθερμική ενέργεια, χρησιμοποιώντας κρύο νερό από την σκοτεινή πλευρά και ζεστό νερό από την φωτεινή πλευρά με κάποιο είδος θερμικού αντιδραστήρα. Για να υπάρχει πρόσβαση σε νερό σε υγρή μορφή, σε έναν κόσμο που είναι «κλειδωμένος», χρειάζεται ένα σύστημα που να δροσίζει την φωτεινή πλευρά και να θερμαίνει τη σκοτεινή, λέει η Ludmila Carone του Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ. Διαφορετικά, το νερό θα πάγωνε στην σκοτεινή πλευρά ή, ακόμα χειρότερα, η ίδια η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να παγώσει στο σκοτάδι.

«Η κατοικησιμότητα αυτών των πλανητών εξαρτάται πολύ από το πόσο καλά μπορούμε να μεταφέρουμε θερμότητα», λέει η Ludmila Carone . Τα υπολογιστικά μοντέλα προσομοίωσης δείχνουν ότι ένας «κλειδωμένος» πλανήτης μπορεί να έχει δύο ισχυρές ανεμογεννήτριες, μία σε κάθε ημισφαίριο, που μπορεί να λειτουργήσει όπως τα ρεύματα στη Γη. Αλλά αν ο πλανήτης είναι πολύ κοντά στον άστρο του, μπορεί να έχει μόνο μία ανεμογεννήτρια, ακριβώς στο τμήμα που βρίσκεται πιο κοντά στο άστρο. Σε αυτό το σενάριο, η θερμότητα θα μπορούσε να παγιδευτεί στην φωτεινή πλευρά.

TRAPPIST-1f

Μια καλλιτεχνική απόδοση του πώς μπορεί να μοιάζει η επιφάνεια του TRAPPIST-1f

Ακόμα και μια σχετικά μέτρια διαφορά θερμοκρασίας (ας πούμε 10 βαθμοί) μεταξύ των δύο πλευρών, θα μπορούσε να κάνει αυτούς τους πλανήτες πιο δύσκολα κατοικήσιμους. Ακόμη και ένα ήπιο, άνετο για διαβίωση κλίμα στη φωτεινή πλευρά, μπορεί να είναι αρκετό για να παγώσει το νερό στην σκοτεινή πλευρά, σύμφωνα με την Laura Kreidberg, μια νεαρή επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ που μελετά τις ατμόσφαιρες των εξωπλανητών. «Θα μπορούσε το νερό ολόκληρου του πλανήτη να παγώσει στη σκοτεινή πλευρά; Δεν το γνωρίζουμε ακόμα», λέει. Τα ρεύματα του ωκεανού θα μπορούσαν επίσης να συμβάλουν στη μεταφορά θερμότητας, αλλά αυτό εξαρτάται από το πόσο νερό μπορεί να παράγει ο πλανήτης και από το πού θα βρίσκονται οι ήπειροι.

Ένα πιθανό σενάριο για έναν «κλειδωμένο» πλανήτη είναι το γνωστό και ως το μοντέλο «Earthball», στο οποίο ένας πλανήτης ξεκινάει εξ ολοκλήρου καλυμμένος με πάγο, ο οποίος στη συνέχεια λιώνει στην πλευρά που βλέπει στο άστρο. Σε έναν παρατηρητή από το διάστημα, αυτό θα μπορούσε να μοιάζει με βολβό ματιού, εξηγεί ο Daniel Angerhausen. Ακόμη, με έναν ωκεανό που μεταφέρει αρκετή θερμότητα, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε με έναν ωκεανό σε σχήμα αστακού, που περιβάλλεται από πάγο.

Στα πιο ακραία σενάρια, η θερμότητα στην φωτεινή πλευρά γίνεται τόσο μεγάλη ώστε το νερό δεν μπορεί να υπάρχει. Αλλά με αρκετή διαφορά θερμοκρασίας, μπορεί να ξανασχηματιστεί στην σκοτεινή πλευρά.

Αυτό συμβαίνει σε έναν «κλειδωμένο» πλανήτη που ονομάζεται WASP-103b, έναν κόσμο τύπου «καυτού Δία». Σύμφωνα με την Vivien Parmentier του Πανεπιστήμιου της Μασσαλίας, τα μόρια του νερού καταστρέφονται στην φωτεινή πλευρά του, παρασύρονται στην σκοτεινή πλευρά, επαναδομούνται σε μορφή νεφών και στη συνέχεια η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

Πέρα από το πρόβλημα διατήρησης του νερού σε υγρή μορφή, ένας «κλειδωμένος» κόσμος γύρω από έναν κόκκινο νάνο θα μπορούσε να έχει και άλλα προβλήματα, λέει η Carone. Οι κόκκινοι νάνοι είναι γνωστοί ως «ευέξαπτοι» και περνούν από φάσεις κατά τις οποίες αναβλύζουν και εκτοξεύουν υλικό στο διάστημα. Αυτές οι εκρήξεις θα μπορούσαν να θερμαίνουν την ατμόσφαιρα ενός πλανήτη στην κατοικήσιμη ζώνη, ενώ το αστέρι θα μπορούσε επίσης να εκτοξεύει υλικό που να απομακρύνει την ατμόσφαιρα. Αυτό συνέβη στη Γη πολύ νωρίς, όταν η αρχική ατμόσφαιρα της ήταν πολύ ψηλά. Στη συνέχεια, η Γη δημιούργησε μια άλλη ατμόσφαιρα από το παγιδευμένο διοξείδιο του άνθρακα. Αλλά σε έναν κόσμο που είναι «κλειδωμένος», μια βίαιη ηλιακή διαταραχή θα μπορούσε να διαταράξει μια ανάλογη διαδικασία στη γέννησή της.

Ακόμη και με ατμόσφαιρα, η φωτεινή πλευρά του πλανήτη θα μπορούσε να εκτεθεί σε θανατηφόρα ακτινοβολία, λέει η Parmentier . Το φως από έναν κόκκινο νάνο δεν θα παρείχε αρκετά φάσματα κύματος UV που χρειάζονται για να δημιουργηθεί όζον, έτσι ο πλανήτης αυτός, αντίθετα από τη Γη, μπορεί να μην έχει στρώμα όζοντος.

Οι άνθρωποι που θα ζουν σε έναν «κλειδωμένο» πλανήτη θα πρέπει επίσης να τρώνε και να αναπνέουν και οι φυσικοί Joseph Gale και Amri Wandel του Εβραϊκού Πανεπιστημίου στην Ιερουσαλήμ, μελετούν εάν τα φυτά θα μπορούσε να επιβιώσουν από τις αστρικές εκρήξεις και την έκθεση στην ακτινοβολία. Αρχικά, τα φυτά μπορεί να επιβιώσουν και να εξελιχθούν στον ωκεανό για να επωφεληθούν από το προστατευτικό στρώμα του νερού. Αλλά τελικά, αν το αστέρι γίνει λιγότερο βίαιο, ο πλανήτης θα μπορούσε να αναπτύξει μια ατμόσφαιρα με αρκετό πάχος ώστε να επιτρέψει στα φυτά να αναπτυχθούν στην επιφάνεια. Οι δύο επιστήμονες έχουν επίσης υπολογίσει ότι πιθανότατα θα υπήρχε αρκετό φως στο ορατό φάσμα για να επιτρέψει τη φυσιολογική φωτοσύνθεση.

Με μια ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να διατηρήσει ζωή θα υπήρχαν και αρκετά ρεύματα αέρα αρκετά ισχυρά για να ψύξουν την φωτεινή πλευρά. Η θερμοκρασία μπορεί να καταλήξει να είναι περίπου η ίδια όπως στις τροπικές περιοχές της Γης. Μια ατμόσφαιρα θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στη δημιουργία ενός στρώματος σύννεφων που θα χρησίμευε ως προστασία από την μόνιμη ηλιοφάνεια. ‘Ετσι, τα επιστημονικά μοντέλα προσομοίωσης αυτού του σεναρίου δείχνουν ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούν να αποικίσουν περιοχές και πιο μακριά από την ζώνη «τερματισμού».

Ο Adiv Paradise διδακτορικός φοιτητής αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο έχει μια εικασία για το πώς μπορούσε να μοιάζει η ζωή σε έναν «κλειδωμένο» πλανήτη. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν στη φωτεινή πλευρά, αλλά θα χρειαζόταν να κατασκευάσουν υποδομές εξόρυξης και αγωγών για να φέρνουν πάγο από την σκοτεινή πλευρά. Πολλά εξαρτώνται από το πόσο κακό μπορεί να προκαλέσει ο βομβαρδισμός της ακτινοβολίας στην φωτεινή πλευρά. Ο ίδιος πάντως πιστεύει ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να μάθουν να ζουν στην παγωμένη σκοτεινή πλευρά: «Είμαι από τη Μινεσότα. Εκεί οι άνθρωποι καταφέρνουν να ζουν σε μέρη που οι αστρονόμοι θα περιέγραφαν ως “μη κατοικήσιμα”.

Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ανθρώπους που ζουν σε έναν «κλειδωμένο» κόσμο, λέει ο Adiv Paradise, θα μπορούσε να είναι ο πολύ διαφορετικός ουρανός. Εάν ζούν στη φωτεινή πλευρά, θα μπορούσαν «να χάσουν κάθε γνώση του σύμπαντος», επειδή δεν θα έβλεπαν ποτέ τα αστέρια. Η αντίληψή τους για τον χρόνο επίσης θα άλλαζε ακριβώς επειδή τα πάντα θα ήταν αμετάβλητα στον ουρανό τους.

Πηγή: physics4u.gr

Κατηγορίες:
Φυσική & Φιλοσοφία

Νέες εικόνες από τον Άρη αποκαλύπτουν ότι κάποτε είχε ρυάκια νερού στην επιφάνειά του!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Βλέπουμε τον Άρη ως έναν ψυχρό, ξηρό κόσμο, αλλά πολλά στοιχεία δείχνουν ότι αυτό δεν συνέβαινε πάντοτε. Οι έρευνες τα τελευταία χρόνια δείχνουν ότι ο πλανήτης είχε μια παχύτερη, πυκνότερη ατμόσφαιρα που μπόρεσε να κλειδώσει σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ζεστασιάς και επομένως να διευκολύνει και να υποστηρίξει τη ροή υγρού νερού στο έδαφός του. Νέες φωτογραφίες του Άρη από τον δορυφόρο Mars Express του ESA στα τέλη του περασμένου έτους,  δείχνουν μια αρχαία, βαριά απότομυη περιοχή που, παρά τους διάφορους χρόνους διάβρωσης του, εξακολουθεί να εμφανίζει τα ενδεικτικά σημάδια ρέοντος νερού σύμφωνα με τους επιστήμονες.

a_aris

Οι δορυφορικές εικόνες προβάλλουν ένα διακλαδισμένο, αποξηραμένο σύστημα τάφρων και κοιλάδων, σημάδια αρχαίας ροής νερού που υπονοούν ένα θερμότερο, πιο υγρό παρελθόν για τον Κόκκινο Πλανήτη. 

Αν και αυτό δεν συμβαίνει πλέον, βλέπουμε σαφή σημάδια της δραστηριότητας του παρελθόντος νερού που εντοπίζεται σε όλη την επιφάνεια του Άρη. Αυτή η εικόνα παρουσιάζει μια τέτοια περιοχή: ένα σύστημα κοιλάδων στα νότια υψίπεδα του Άρη, που βρίσκεται ανατολικά από ένα μεγάλο, γνωστό κρατήρα κρούσης που ονομάζεται Huygens και βόρεια της Hellas, της μεγαλύτερης λεκάνης επαφής στον πλανήτη. Στα 3,5 έως 4 δισεκατομμύρια χρόνια, τα νότια υψίπεδα είναι μερικά από τα αρχαιότερα και πιο βαριά τμήματα του Άρη, με πολλά σημάδια αρχαίας ροής νερού που παρατηρούνται εδώ.

b_aris

Η τοπογραφία αυτής της περιοχής υποδηλώνει ότι το νερό έρρεε προς τα κάτω από το βορρά (δεξιά στο κύριο χρώμα, την τοπογραφία και τις εικόνες 3D) προς τα νότια (αριστερά), χαράσσοντας κοιλάδες μέχρι δύο χιλιόμετρα και 200 ​​μέτρα βαθιά. Βλέπουμε αυτές τις κοιλάδες όπως βρίσκονται σήμερα, έχοντας υποστεί σημαντική και βαριά διάβρωση από τότε που σχηματίστηκαν. Αυτή η διάβρωση είναι ορατή με τη μορφή σπασμένων, λειασμένων, κατακερματισμένων και διαχωρισμένων ζωνών της κοιλάδας, ειδικά στις κοιλάδες που κόβουν από ανατολικά προς δύση.

Συνολικά, το σύστημα της κοιλάδας εμφανίζεται να διακλαδίζεται σημαντικά, σχηματίζοντας ένα μοτίβο λίγο σαν κλαδιά δέντρων που προέρχονται από έναν κεντρικό κορμό. Αυτό το είδος μορφολογίας είναι γνωστό ως «δενδριτικό» – ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη για το δέντρο, και είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί. Διάφορα κανάλια αποχωρίζονται από την κεντρική κοιλάδα, σχηματίζοντας μικρούς παραπόταμους που συχνά χωρίζονται ξανά στο ταξίδι τους προς τα έξω.

mars-ancient

Καλλιτεχνική απεικόνιση του Άρη όταν είχε επιφανειακά ύδατα

Η κρίσιμη ερώτηση που προκαλείται από αυτό το θερμότερο και πιο υγρό κλίμα είναι εάν οι συνθήκες θα ήταν κατάλληλες για τη ζωή – ένα θέμα στο επίκεντρο της εξερεύνησης του Άρη. Την επόμενη χρονιά, η ESA και η Roscosmos θα ξεκινήσουν την αποστολή ExoMars που θα περιλαμβάνει ένα rover – πρόσφατα ονομασμένο Rosalind Franklin – και μια πλατφόρμα επιφανειακής επιστήμης.

Ο δρομολογητής θα οδηγήσει σε ενδιαφέρουσες τοποθεσίες για να γυρίσει κάτω από την επιφάνεια για να αναζητήσει σημάδια ζωής – την πρώτη αποστολή του είδους του. Εν τω μεταξύ, το ExoMars Trace Gas Orbiter συνεχίζει να αναλύει την ατμόσφαιρα λεπτομερέστερα από ποτέ, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα αέρια που ενδεχομένως σχετίζονται με τη βιολογική ή γεωλογική δραστηριότητα και για τον εντοπισμό υποεπίπεδων τοποθεσιών όπου υπάρχουν παγωμένα υγρά ή ενυδατωμένα ορυκτά.

Πηγή: physics4u.gr

Κατηγορίες:
Νέα

Το Voyager 2, κινείται πλέον στον διαστρικό χώρο

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Το Voyager 2 απέχει (τώρα) 18 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη και παρόλα αυτά οι ερευνητές της NASA μπορούν ακόμη να επικοινωνήσουν μαζί του. Μόνο που το σήμα του για να φτάσει στη Γη χρειάζεται περίπου 16,7 ώρες!

 

Το διαστημικό σκάφος Voyager 2 της NASA από τις 5 Νοεμβρίου 2018 ταξιδεύει πλέον κι αυτό στον διαστρικό χώρο, ακολουθώντας το Voyager 1.

Ξεπέρασε το όριο του ηλιακού μας συστήματος (Ηλιόπαυση), εκεί όπου η πυκνότητα των εξερχομένων σωματιδίων του ηλιακού ανέμου και η ένταση του μαγνητικού του πεδίου, εξισώνονται με τα αντίστοιχα μεγέθη του μεσοαστρικού χώρου. Ο ανιχνευτής του ηλιακού ανέμου που διαθέτει το διαστημικό σκάφος κατέγραψε μια απότομη πτώση στην ταχύτητα των σωματιδίων ηλιακής προέλευσης, ενώ άλλα όργανα που καταγράφουν μαγνητικά πεδία και κοσμικές ακτίνες έδειξαν επίσης μετάβαση στον διαστρικό χώρο.voyager

Το Voyager 1, που εκτοξεύθηκε 16 μέρες μετά το Voyager 2 το 1977 και διέσχισε το όριο από μια διαφορετική θέση, το 2012.

Ενώ και τα δυο Voyagers κινούνται πέρα από την Ηλιόσφαιρα, δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμα το ηλιακό σύστημα. Το τελικό όριο βρίσκεται στο τέλος του νέφους Oort, ένα τεράστιο σμήνος υπολειμμάτων από την εποχή της δημιουργίας του ηλιακού συστήματος που εξακολουθούν να κινούνται υπό την επίδραση της βαρύτητας του Ήλιου. Χονδρικά το νέφος Oort αρχίζει από απόσταση περίπου 1000 αστρονομικών μονάδων από τον Ήλιο και  τελειώνει σε απόσταση περίπου 100.000 αστρονομικών μονάδων.

Με την ταχύτητα που έχει τώρα το Voyager 2 θα χρειαστεί γύρω στα 300 χρόνια για να φτάσει στην εσωτερική ακτίνα του νέφους Oort, και περί τα 30.000 χρόνια για να φτάσει στην εξωτερική ακτίνα, πέρα από κάθε ίχνος του ηλιακού μας συστήματος.

Το Voyager 2 είχε σχεδιασθεί να ταξιδέψει για πέντε χρόνια και να μελετήσει το Δία και τον Κρόνο, αλλά στην πορεία έφθασε τόσο μακριά πέρα από κάθε προσδοκία. Και αποστολή του συνεχίζεται με επιτυχία 41 χρόνια μετά.

Τα διαστημικά σκάφη Voyager μεταφέρουν έναν χρυσό δίσκο με ήχους, εικόνες και μηνύματα από τον πλανήτη μας και αυτή τη στιγμή είναι οι μόνοι πρεσβευτές του ανθρώπινου πολιτισμού στον διαστρικό χώρο. Κανένα άλλο διαστημικό σκάφος – ούτε τα Pioneer, ούτε το New Horizons – δεν θα καταφέρουν να τα προσπεράσουν. Για πολλές δεκαετίες, ή κρίνοντας από την απογοητευτική εξέλιξη των πραγμάτων στον πλανήτη μας, πιθανόν για αιώνες, τα Voyager θα είναι τα πιο απομακρυσμένα ανθρώπινα κατασκευάσματα που θα συνεχίσουν να υπάρχουν πολύ περισσότερο από τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Πηγή: https://astronomynow.com/2018/12/10/voyager-2-leaves-the-suns-influence-moves-into-interstellar-space/

 

Κατηγορίες:
Νέα

20 χάρτες που εξηγούν το διάστημα

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

dan-luvisi-last-man-standing-observable-universe-masks-spaceΤο διάστημα, είναι κάτι πολύ δύσκολο για εμάς να το κατανοήσουμε. Είναι μεγαλύτερο, κατά πολλές τάξεις μεγέθους, από οτιδήποτε έχουμε ποτέ βιώσει από την προσωπική μας εμπειρία, και περιλαμβάνει διαδικασίες που εκτυλίσσονται στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών. Ένα πράγμα που μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε καλύτερα το διάστημα είναι οι χάρτες και τα γραφικά. Εικόνες και παραστάσεις που αιχμαλωτίζουν την ποικιλομορφία, την παραδοξότητα, και, πάνω από όλα, την απεραντοσύνη του σύμπαντος που μας περιβάλει.

space1
(National Geographic/5W Infographics)

1. το Ηλιακό μας σύστημα,

Αυτό είναι το Ηλιακό μας σύστημα, το γνωστό σε όλους ''σύμπλεγμα'' στο οποίο υπάρχει ένα αστέρι, οκτώ πλανήτες, μια ζώνη αστεροειδών (μεταξύ Άρη και Δία), και ένα σωρό φεγγάρια, κομήτες, και μικροσκοπικά κομμάτια και συντρίμμια από διάφορες συγκρούσεις και διεργασίες . Αυτός ο όμορφος χάρτης από το National Geographic παρουσιάζει όλη την ιστορία μας για την εξερεύνηση αυτού του συμπλέγματος, τις επανδρωμένες προσγειώσεις μας στο φεγγάρι, τους ανιχνευτές μας στην Αφροδίτη, ο Άρης, οι αστεροειδείς και οι κομήτες, τις τροχιακές αποστολές μας γύρω από τον Ήλιο, το Κρόνο, τον Ερμή, τον Δία , και τις διελεύσεις μας από τον Ουρανού και του Ποσειδώνα. Αλλά, με χάρτες όπως αυτούς, υπάρχει πάντα ένας σημαντικός περιοριστικός παράγοντας που πρέπει να θυμάστε ...

scale-solar-system.0
(Andrew Levitt)

2.Το Ηλιακό σύστημα είναι ως επί το πλείστο… άδειος χώρος.

... Οι χάρτες του ηλιακού συστήματος δεν είναι σχεδόν ποτέ σε κλίμακα. Στην πραγματικότητα, το Ηλιακό μας σύστημα είναι ένα τεράστιος, άδειος χώρος, που μέσα του υπάρχουν ένα αστέρι, μερικοί βαλμένοι σε σειρά μικροσκοπικοί πλανήτες με τεράστια, πραγματικά τεράστια κενά μεταξύ τους. Αν έχετε κάποιο τρόπο ταξιδέψει πάνω τους με την ταχύτητα του φωτός, θα μπορούσατε κάλλιστα να μη τους αντιληφθείτε καθόλου, και απλά να δείτε ένα λαμπερό Ήλιο που περιβάλλεται από ….τίποτα. Ο ιστότοπος του Josh Worth: Αν η Σελήνη ήταν μόνο 1 Pixel είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείτε πόσο πραγματικά άδειο είναι το ηλιακό σύστημα

space3
(CapnTrip)

3. Είναι εκπληκτικό το πόσο  μακριά από τη Γη είναι η Σελήνη.

Σε σύγκριση με τη συνολική απεραντοσύνη του διαστήματος, το φεγγάρι είναι πολύ κοντά σε μας. Είναι ακριβώς 384.402 χιλιόμετρα (238.856 μίλια) μακριά. Αλλά σε σύγκριση με την καθημερινή μας εμπειρία, τα πάντα στο διάστημα είναι πραγματικά, μα πραγματικά πολύ μακριά. Στο ‘’χάσμα’’ ανάμεσα σε εμάς και το φεγγάρι, θα μπορούσατε να βάλετε τους υπόλοιπους επτά πλανήτες, και να περισσέψει και λίγος χώρος ! Συμπεριλαμβανομένου του Κρόνου και του Δία, που είναι περίπου 9 και 11 φορές πιο μεγάλοι από τη Γη, αντίστοιχα.

Sun-compared-to-Earth
(John Brady)

4. Ο Ήλιος είναι απλά….Τεράστιος

Μπορεί να μην σας κάνει τόσο μεγάλη έκπληξη, ότι δηλαδή ο Ήλιος είναι πραγματικά μεγάλος. Αλλά σε αυτή την εικόνα, μέρος μιας μεγάλης σειράς εικόνων μεγεθών  αστρονομικών αντικειμένων από τον John Brady, υπογραμμίζεται το πόσο τεράστιος σε κλίμακα είναι, γεγονός που δείχνει απλά πολύ δύσκολο για τα ‘’μικροκαμωμένα’’ ανθρώπινα μυαλά μας να κατανοήσουμε.  Σκεφτόμαστε τη Γη σαν ένα μεγάλο μέρος. Πετώντας γύρω από τον ισημερινό μέσα σε ένα αεροσκάφος τύπου 747 με μέγιστη ταχύτητα, η πτήση μας  θα διαρκέσει περίπου 42 ώρες.... Πετώντας όμως γύρω από τον Ήλιο με την ίδια ταχύτητα, το ταξίδι μας θα διαρκέσει περίπου έξι μήνες !

space4
(NASA Earth Observatory/NOAA NGDC)

5. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, τη νύχτα

Έχουμε εκτοξεύσει χιλιάδες δορυφόρους για να μάθουμε για ένα μέρος που  οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λαμβάνουν και τόσο υπόψιν τους…το «Διάστημα» . Εικόνες της Γης από το διάστημα έχουν δώσει στοιχεία σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, τα μέχρι πριν άγνωστα βουνά στον πυθμένα της θάλασσας, και την αποψίλωση των δασών στον Αμαζόνιο. Αυτή η σύνθετη εικόνα, που αποτελείται από φωτογραφίες που ελήφθησαν από δορυφόρους της NASA και της NOAA, δείχνουν την αξιοσημείωτη επίδραση του τεχνητού φωτός σε όλες τις ΗΠΑ τη νύχτα. Κοιτάζοντας αποκλειστικά σε αυτές τις άμορφες μάζες και τις ραβδώσεις της φωτορύπανσης, μπορείτε να υπολογίσετε τη θέση των πόλεων, των προαστίων, ακόμη και διακρατικές εθνικές οδούς.

SmallAsteroidImpacts-Frequency-Bolide
(NASA/JPL)

 6. 556 αστεροειδείς έχουν χτυπήσει την ατμόσφαιρα της Γης

Συχνά κάθε τόσο, ένα μικρό κομμάτι του Διαστήματος πέφτει από τον ουρανό και μας χτυπά. Αυτός ο χάρτης δείχνει 556 μικρούς αστεροειδείς που έχουν αναφλεγεί στην ατμόσφαιρα της Γης κατά τη διάρκεια περίπου δύο δεκαετιών. Οι περισσότεροι από αυτούς αποσυντεθήκαν ακίνδυνα, αλλά ένας από αυτούς εξερράγη πάνω από την πόλη Chelyabinsk, στη Ρωσία, το 2013, σπάζοντας χιλιάδες παράθυρα και προκαλώντας τραυματισμούς. Οι πιθανότητες ενός ακόμα πιο καταστροφικού χτυπήματος από αστεροειδή εναντίον μας είναι λίγες, αλλά αυτό συμβαίνει από καιρό σε καιρό - και πολλοί ειδικοί λένε ότι δεν κάνουμε αρκετά για να παρακολουθούμε* και να εμποδίζουμε τέτοιου είδους περιστατικά. ΣτΜ: Τα ουράνια αυτά σώματα για να γίνουν ορατά θα πρέπει να φωτίζονται από τον Ήλιο όταν κατευθύνονται προς την Γη. Σε αντίθετη περίπτωση δεν γίνονται ορατοί πάρα μόνο από μερικά λεπτά έως μερικές ώρες αφότου εισέλθουν στην ατμόσφαιρα μας.

space6
(Michael Najjar/Braunschweig University)

 7. Υπάρχουν 300.000 κομμάτια διαστημικών σκουπιδιών

Έχουμε αφήσει αρκετά μολυσμένο το διάστημα, μετά από δεκαετίες χρήσης του για την επικοινωνία και την άμυνα. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν σήμερα 300.000 κομμάτια διαστημικών σκουπιδιών μήκους από ένα εκατοστό ή και μεγαλύτερα σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μερικά απενεργοποιούνται αλλά παραμένουν εκεί , παλαιοί δορυφόροι με ηλικία δεκαετιών, όμως τα περισσότερα είναι μεταλλικά θραύσματα. Το απομεινάρια πυραύλων που εξερράγησαν μετά τη χρήση τους, ή δορυφόροι που συγκρούστηκαν. Οι ειδικοί ανησυχούν ότι τα αυξανόμενα επίπεδα διαστημικών σκουπιδιών θα μπορούσαν να κάνουν κάποιες τροχιές δύσκολες ή αδύνατες για χρήση, και οι διαστημικές υπηρεσίες απαιτούν από τους χειριστές δορυφόρων να είναι πιο προσεκτικοί με τον εξοπλισμό τους όταν παροπλιστούν.

space7
(Christiaan Huygens)

 8. Ο πρώτος χάρτης του Άρη

Οι άνθρωποι έχουν περιέργεια για το Διάστημα από πάρα πολύ παλιά. Χρόνια πριν, πίσω στο 1659, ο Ολλανδός αστρονόμος Christiaan Huygens σχεδίασε αυτά τα τραχιά σκίτσα του Άρη, που πιστεύεται ότι είναι ο πρώτος χάρτης ενός άλλου πλανήτη. Χρησιμοποιώντας ένα πρωτόγονο τηλεσκόπιο δικής του εφεύρεσης, εντόπισε τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη καθώς και ένα κάλυμμά πάγου στους πόλους του πλανήτη. Επίσης χρησιμοποίησε τους χάρτες αυτούς για τον υπολογισμό της ταχύτητας περιστροφής του Άρη με εντυπωσιακή ακρίβεια. Περίπου την ίδια εποχή, ο Huygens ανακάλυψε ακόμα δαχτυλίδια και φεγγάρια γύρω από τον Κρόνο. Λίγες δεκαετίες μετά ο Galileo Galilei ανακάλυψε τα φεγγάρια του Δία και τις Ηλιακές κηλίδες.

space8
(White Sands Missile Range/Applied Physics Laboratory)

 9. Η πρώτη φωτογραφία που τραβήχτηκε ποτέ από το διάστημα

Η διαστημική εποχή θεωρείται συνήθως ότι ξεκίνησε το 1957, όταν η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τη Διαστημοσυσκευή Σπούτνικ. Αλλά θα μπορούσε να επικρατήσει ή αντίληψη ότι άρχισε πραγματικά κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Γερμανικοί πύραυλοι V-2 έγιναν το πρώτο αντικείμενο που στάλθηκε από τον άνθρωπο στο διάστημα. Στη συνέχεια, ο στρατός των ΗΠΑ ανέλαβε το πυραυλικό πρόγραμμα, και το 1946, μηχανικοί στο White Sands Missile Range στο Νέο Μεξικό τοποθέτησαν μια κινηματογραφική μηχανή των 35 mm σε ένα από αυτούς τους πυραύλους. Ο ίδιος ο πύραυλος καταστράφηκε κατά την επιστροφή του στη Γη, αλλά ένα ρολό φιλμ διασώθηκε μέσα σε ένα μεταλλικό δοχείο από χάλυβα, που αν και με πολύ ‘’κόκκο’’,  δείχνει μια εκπληκτική θέα από ύψος 65 μιλίων πάνω από την Γήινη επιφάνεια, λίγο πάνω από το όριο των 62 μιλίων που έως τότε θεωρούταν ότι οριοθετούσε το διάστημα.

Space9
(RBC/Kir Khachaturov)

 10. Πώς ο Ψυχρός Πόλεμος ‘’πυροδότησε’’ την εξερεύνηση του διαστήματος

Η εποχή της εξερεύνησης του διαστήματος άρχισε το 1957 με την εκτόξευση τουSputnik,  μια μπάλα σαν και αυτή που χρησιμοποιούμε στην παραλία. Με βάρος 83.46 κιλών (184 λίβρες) το μεγάλο αυτό ‘’κομμάτι’’ μετάλλου θα μπορούσε να στείλει ραδιοσήματα πίσω στη Γη. Το θέμα πήρε στρατιωτικό χαρακτήρα από τους Αμερικανούς ηγέτες, και κατά τις επόμενες δεκαετίες, ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αντιπάλων επιταχύνει δραματικά την εξερεύνηση του διαστήματος. Στο απόγειο της κούρσας για την κατάκτηση του Διαστήματος, οι ΗΠΑ δαπάνησαν τουλάχιστον 4 τοις εκατό του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού για τη NASA. Αλλά, όταν αργότερα οι ΗΠΑ κέρδισαν την ΕΣΣΔ στη κατάκτηση της Σελήνης το 1969, οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών άρχισαν να υποχωρούν. Ο Διαστημικός αγώνας μετετράπηκε σε συνεταιρισμό το 1975, με την σύνδεση του σκάφους της NASA ‘’Απόλλων’’ με μια Σοβιετική κάψουλα τύπου Soyuz σε τροχιά γύρω από τη Γη.

world
(Rand McNally)

11. Ο πρώτος θρίαμβος της Αμερικής στο διάστημα

Τον Φεβρουάριο του 1962, όταν με την πρόοδο της ΕΣΣΔ στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις η NASA προσπαθούσε μανιωδώς να καλύψει τη διαφορά, ο John Glenn έγινε ο πρώτος Αμερικανός για να ολοκλήρωσε μια πλήρη τροχιά γύρω από τη Γη . Συμπλήρωσε ακόμα τρεις περιφορές γύρω από τη Γη, ενώ ήταν ‘’στριμωγμένος’’ σε μια κάψουλα τύπου Mercury για σχεδόν πέντε ώρες. Η πτήση είχε θεωρηθεί ως ένα σημαντικό βήμα για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, και ο Rand McNally εξέδωσε αυτό τον αναμνηστικό χάρτη αργότερα στη σχετική γιορτή που έγινε . Είναι πιθανό ότι η NASA απέφευγε σκόπιμα να περνά πάνω από την ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια της πτήσης, για να εξαλειφθεί ο κίνδυνος προσγείωσης του Glenn σε σοβιετικά ελεγχόμενο έδαφος, όπως ακριβώς είχε αποφευχθεί ο ίδιος κίνδυνος στη πρώτη πτήση σε τροχιά γύρω από τη Γη του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν.

Print
(MGMT Design)

 12. Οι τέσσερις φάσεις της ιστορίας των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων της NASA.

Από το την ίδρυσή της το 1958, η NASA έχει περάσει από τέσσερις κύριες φάσεις στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Πρώτον, υπήρξε ο πύραυλος τύπου Mercury, μια αποστολή που θα βάλει έναν άνθρωπο σε τροχιά γύρω από τη Γη και θα τον επιστρέψει με ασφάλεια το συντομότερο δυνατόν, με τις ελπίδες σαν ορόσημο να κερδηθεί η ΕΣΣΔ . Κατόπιν, υπήρξε ο πύραυλος τύπου Gemini, μια σειρά εκτοξεύσεων που βάζουν ένα ζευγάρι αστροναυτών σε τροχιά για αρκετές ημέρες, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια Σεληνιακή αποστολή. Ακολούθησε το πρόγραμμα ‘’Απόλλων’’, το οποίο έστειλε με επιτυχία αστροναύτες στο φεγγάρι, τελειώνοντας έτσι αποτελεσματικά την διαστημική κούρσα. Τέλος, μετά από μια σύντομη περίοδο ‘’ξηρασίας’’ στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις ήρθε το Διαστημικό Λεωφορείο. Μια σειρά επαναχρησιμοποιήσιμων διαστημικών αεροσκαφών που σημείωσε 135 εκτοξεύσεις πριν τερματιστεί το 2011.

space-launches
(MIT Technology Review/Tommy McCall/Mike Orcutt/Jonathan ­McDowell)

 13. Οι περισσότερες διαστημικές εκτοξεύσεις ήταν με στρατιωτικούς δορυφόρους

Η ιστορία του Διαστήματος αναφέρεται ως επί το πλείστο με όρους ανθρώπινων πτήσεων ή με την  εξερεύνηση μη επανδρωμένων αποστολών σε μακρινούς πλανήτες. Αλλά οι περισσότερες εκτοξεύσεις έχουν στρατιωτικούς δορυφόρους, που στέλνονται επάνω σε τροχιά για να φωτογραφίζουν την Γη, καθώς και για να κάνουν δυνατή την επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις, ή να βοηθήσουν την πλοήγηση των οχημάτων. Ο τεράστιος αριθμός των στρατιωτικών δορυφορικών εκτοξεύσεων της ΕΣΣΔ, ξεκινά τις δεκαετίες του 1970 και του '80 οφείλεται στο γεγονός ότι η σοβιετικοί δορυφόροι είχαν μικρότερη διάρκεια ζωής από τους Αμερικανικούς, και η ‘’έκρηξη’’ στις εμπορικές εκτοξεύσεις δορυφόρων στις ΗΠΑ το 1990 ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των νέων νόμων που οδήγησαν τη NASA να μισθώνει ιδιωτικές εταιρείες να εκτοξεύουν ‘’ωφέλιμα φορτία’’ προς το διάστημα όταν αυτό ήταν απαραίτητο.

space11
(Reddit user afrofagne)

 14. Δορυφόροι έχουν μπει σε τροχιά από 15 χώρες, και από μία ωκεάνια εξέδρα γεώτρησης πετρελαίου.

Είκοσι-έξι διαφορετικά ''διαστημικά λιμάνια'' σε 15 χώρες έχουν εκτοξεύσει με επιτυχία δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι περισσότερες εκτοξεύσεις ήταν σε τέσσερα Διαστημικά  κέντρα στις ΗΠΑ, και τη Ρωσία. Την Βάση Πολεμικής Αεροπορίας στο Vandenburg, το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ και Πλεσέτσκ στο Μπαϊκονούρ. Επίσης δεκάδες δορυφόροι έχουν ακόμα εκτοξευτεί από την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ινδία και τη Γαλλική Γουιάνα, εκεί όπου είναι το ‘’σπίτι’’ ενός διαστημικού ‘’λιμανιού’’, το οποίο χρησιμοποιείται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA). Οι δορυφόροι έχουν ήδη εκτοξευτεί από την ‘’Οδύσσεια’’, μια πρώην εξέδρα γεώτρησης πετρελαίου που μετατράπηκε σε ιδιόκτητη κινητή πλατφόρμα εκτόξευσης στον Ειρηνικό ωκεανό, καθώς και από τα υποβρύχια τύπου Delta της Ρωσίας, και από τα ειδικά σχεδιασμένα αεροσκάφη τύπου Stargazer της εταιρείας τροχιακής επιστήμης (Orbital Science Corporation’s ), που μπορούν να εκτοξεύσουν εν κινήσει, δορυφόρους που βρίσκονται τοποθετημένοι επάνω σε  πυραύλους.

Astronauts_by_nation
(Nuclear Vacuum)

 15. Πολίτες από 38 χώρες έχουν επισκεφθεί το διάστημα

Μόνο τρεις χώρες, οι ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ / Ρωσία και η Κίνα, έχουν στείλει ανθρώπους στο διάστημα. Αλλά όμως και πολίτες από 38 χώρες έχουν ταξιδέψει εκεί ‘’πάνω’’, χάρη στις Αμερικανικές ή Ρωσικές αποστολές που μετέφεραν διεθνείς συμμετέχοντες. Στη δεκαετία του 1970 και του '80, η ΕΣΣΔ μετέφερε πολίτες από εννέα διαφορετικά κομμουνιστικά κράτη βάζοντάς τους σε τροχιά γύρω από τη Γη, με διάφορες πτήσεις, του διαστημικού σκάφος Soyuz. Στη δεκαετία του 1980 και του '90, η NASA άρχισε να κάνει το ίδιο και με τις αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου. Το 2003, η Κίνα πέτυχε την πρώτη της επανδρωμένη πτήση, και από το 2001, η Ρωσία μετέφερε επτά (πολύ πλούσιους) ιδιώτες στο διαστημικό σταθμό, πληρώνοντας σεβαστά ποσά για να ονομαστούν έτσι ‘’τουρίστες του διαστήματος’’, συμπεριλαμβανομένων και του πρώτου Νοτιοαφρικάνου και Ιρανού πολίτη  στο Διάστημα.

moon
(boredboarder8)

 16. Το φεγγάρι είναι μικρότερο από όσο νομίζετε

Ίσως επειδή είναι τόσο κοντά μας, και κατά συνέπεια τόσο μεγάλο στον ουρανό τη νύχτα,  το φεγγάρι μας είναι ίσως η κύρια εξαίρεση στον κανόνα ότι τα πάντα στο διάστημα είναι μεγαλύτερα από όσο νομίζετε. Αυτή η σύγκριση των ηπειρωτικών Ηνωμένων Πολιτειών και της σελήνης δείχνει ότι στην πραγματικότητα είναι αρκετά μικρό. Εάν προσθέσετε και την Χαβάη, οι ΗΠΑ θα ‘’τυλίξουν’’ από περισσότερο από το 70 τοις εκατό της περιφέρειας του φεγγαριού.

moon2
(NASA/Goddard Space Flight Center/DLR/ASU)

 17. Το φεγγάρι έχει βουνά ψηλότερα από το Έβερεστ

Παρά το σχετικά μικρό του μέγεθος το φεγγάρι, έχει μερικά πραγματικά γιγαντιαία χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων βουνών που είναι ψηλότερο από το Έβερεστ και χαράδρες που είναι σχεδόν τόσο βαθιές όσο η Τάφρος των Μαριανών. Ο κύριος λόγος που το φεγγάρι έχει τόσο ανώμαλη επιφάνεια είναι επειδή δεν έχει τρεχούμενο νερό, όπως στην Γη το οποίο συνεχώς σμιλεύει σχεδόν κάθε χαρακτηριστικό γνώρισμα της επιφάνειας της . Αυτό σημαίνει ότι κάθε κρατήρας που δημιουργήθηκε από έναν αστεροειδή ή κάποια άλλη σύγκρουση, παραμένει εκεί για ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακόμα και τα ίχνη από τις πατημασιές που άφησαν οι αστροναύτες του Απόλλων στις δεκαετίες του 1960 και του '70 είναι ακόμα ορατά.

space12

(Thomas Schwagmeier)

 18. Η περιοχή προσεδάφισης του Απόλλων 11 είχε το μέγεθος ενός γηπέδου μπέιζμπολ.

Οι αποστολές Απόλλων προσσελήνωσαν τον άνθρωπο στο φεγγάρι έξι φορές. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το θέμα φεγγάρι είναι ακόμα προς εξερεύνηση. Ο χάρτης αυτός - που δείχνει την περιοχή προσεδάφισης του Απόλλων 11 επάνω σε ένα γήπεδο του μπέιζμπολ - δείχνει πόσο λίγο από το φεγγάρι έχουμε δει από πρώτο χέρι. Οι αποστολές Απόλλων, είχαν ανθρώπους στην επιφάνεια της Σελήνης συνολικά, λιγότερο από 13 ημέρες. Από το τέλος του προγράμματος Απόλλων, περικοπές του προϋπολογισμού και αλλαγές των πολιτικών προτεραιοτήτων έχουν σταματήσει τη NASA από την αποστολή επανδρωμένων αποστολών στο φεγγάρι, ή οπουδήποτε αλλού πέρα από την τροχιά της Γης.

space14
(National Geographic)

 19. Στείλαμε 9 διαστημικά οχήματα (ρόβερ) στον Άρη.

Οι πρώτες μη επανδρωμένες αποστολές στον Άρη απέτυχαν, με υποτυπώδεις ρουκέτες ως επί το πλείστο να εκρήγνυται αμέσως μετά την εκτόξευση. Αλλά το 1964, η Διαστημοσυσκευή της NASA Mariner 4 περνώντας πάνω από τον Άρη, έστειλε πίσω στη Γη ασπρόμαυρες ‘’κοκκώδεις’’ εικόνες - οι πρώτες φωτογραφίες ενός εξωγήινου κόσμου, που οι άνθρωποι είχαν δει ποτέ. Από αυτά τα χρόνια και μετά, η NASA, η ΕΣΣΔ, και άλλοι διαστημικοί οργανισμοί έχουν θέσει με επιτυχία εννέα ανιχνευτές σε τροχιά και επτά ρόβερ στην επιφάνεια, στέλνοντας στη Γη ‘’τόνους’’ δεδομένων σχετικά με τη σύνθεση του πλανήτη, την ατμόσφαιρα, και το παγωμένο νερό. Δείτε τη διαδραστική εκδοχή αυτού του χάρτη του National Geographic για να μάθετε περισσότερα για κάθε μία από τις αποστολές αυτές.

mars
(Mars 500)

20. To ηφαίστειο «Όλυμπος» στον Άρη είναι σχεδόν τόσο μεγάλο όσο η Γαλλία.

Ο Άρης έχει γιγάντια ηφαίστεια. Για να σας δώσω μια ιδέα, αυτός ο χάρτης δείχνει το όρος ''Όλυμπος''  - το ψηλότερο βουνό στον Άρη και το δεύτερο σε ύψος στο ηλιακό μας σύστημα - επάνω σε έναν χάρτη της Γαλλίας .O  Όλυμπος είναι σχεδόν τρεις φορές το ύψος του Έβερεστ. Είναι και άλλα ηφαίστεια στον Άρη που είναι τόσο μεγάλα για μερικούς λόγους: Η λάβα πιθανό να εκρήγνυται πολύ έντονα. Η επιφάνεια του Άρη δεν κινείται γιατί δεν υπάρχει το φαινόμενο των τεκτονικών πλακών όπως στη Γη,(έτσι συσσωρεύονται στρώματα λάβας πάνω στο ίδιο σημείο με την πάροδο του χρόνου), και υπάρχει μικρή ή καθόλου ροή νερού για να διαβρώσει, να σμιλέψει δηλαδή την επιφάνεια του Πλανήτη με το πέρασμα του χρόνου.

Από τον Joseph Stromberg  

Πηγή: gikasdimitris μετάφραση από το vox.com

zimzamphysics.gr

Κατηγορίες:
Νέα

Οι ήχοι του διαστήματος!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Λοιπόν η NASA πήρε την ακτινοβολία που εκπέμπουν τα διάφορα ουράνια σώματα και την αντιστοίχισε σε συχνότητες που ακούει ο άνθρωπος. Ιδού το αποτέλεσμα.

Κατηγορίες:
Βίντεο Φυσικής, Νέα

Δείτε το INTERSTELLAR!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Μια πάρα πολύ καλή ταινία. Επιστήμη, φαντασία, έρωτας, δημιουργία, άνθρωπος: όλα μαζί!

Πάρα πολύ καλή δουλειά από τον σκηνοθέτη σε επίπεδο απεικόνισης Φυσικών Φαινομένων όπως η σκουληκότρυπα, η μαύρη τρύπα κ.α.

Σας προωθώ το trailer της ταινίας.

 

 

Κατηγορίες:
Νέα
web design by