Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, σ’ένα πολύ μικρό χωριουδάκι, ένας άντρας, που δούλευε σαν νερουλάς.

Εκείνα τα χρόνια, το νερό δεν έβγαινε από τις βρύσες, αλλά βρισκόταν στον πάτο τρίσβαθων πηγαδιών ή έρεε άφθονο στα ποτάμια. Καθώς δεν υπήρχαν ανοιγμένα πηγάδια κοντά στο χωριό, όποιος δεν ήθελε να πάει ο ίδιος να βρει νερό, έπρεπε να το αγοράσει από κάποιον από τους νερουλάδες που πηγαινοερχόταν με μεγάλα πιθάρια γεμάτα με το πολύτιμο νερό.

Ένα πρωί, ένα από τα πιθάρια ράγισε κι άρχισε να χάνει νερό στη διαδρομή. Μόλις έφτασε στο χωριό, οι αγοραστές πλήρωσαν τα συνηθισμένα δέκα νομίσματα για το δεξί πιθάρι, αλλά μόνο πέντε για το περιεχόμενο του άλλου που έφτανε μόλις στη μέση.

Η αγορά ενός καινούργιο πιθαριού ήταν υπερβολικά ακριβή για τον νερουλά. Έτσι, αποφάσισε πως έπρεπε να επιταχύνει το βήμα του, για να αντισταθμίσει τη διαφορά στα λεφτά που έβγαζε.

Επί δύο χρόνια, ο άνθρωπος συνέχιζε να πηγαινοέρχεται με σταθερό βήμα. Έφερνε νερό στο χωριό κι έπαιρνε τα δεκαπέντε νομίσματά του σαν πληρωμή για ενάμισι πιθάρι νερό.

Ένα βράδυ, ξύπνησε από ένα «τσιστ» στο δωμάτιό του :

«Τσισσστ … Τσισσστ …»

«Ποιος είναι εκεί;» ρώτησε ο άνθρωπος.

«Εγώ είμαι» είπε μια φωνή που έβγαινε από το ραγισμένο πιθάρι.

«Γιατί με ξυπνάς τέτοια ώρα;»

«Υποθέτω πως, αν σου μίλαγα κάτω από το φως της μέρας, η τρομάρα δεν θα σ’ άφηνε να μ’ ακούσεις. Κι έχω ανάγκη να μ’ ακούσεις».

«Τι θέλεις;»

«Θέλω να σου ζητήσω να με συγχωρέσεις. Δεν φταίω εγώ για τη ρωγμή απ΄ όπου στάζει το νερό, αλλά ξέρω πόσο κακό σου έκανα. Κάθε μέρα, όταν φτάνεις στο χωριό κουρασμένος και παίρνεις για το περιεχόμενό μου τα μισά λεφτά, μου έρχεται να βάλω τα κλάματα. Εγώ ξέρω πως έπρεπε να με είχες αντικαταστήσει μ΄ένα καινούργιο πιθάρι και να με είχες ξεφορτωθεί, και ωστόσο με κράτησες πλάι σου. Θέλω να σε ευχαριστήσω και να σου ζητήσω για άλλη μια φορά συγνώμη».

«Είναι αστείο που μου ζητάς συγνώμη» είπε ο νερουλάς. «Αύριο, νωρίς νωρίς, θα βγούμε μαζί εσύ κι εγώ. Θέλω να σου δείξω κάτι».

Ο νερουλάς συνέχισε τον ύπνο του μέχρι την αυγή. Όταν ο ήλιος φάνηκε στον ορίζοντα, πήρε το ραγισμένο πιθάρι και πήγε μαζί του στο ποτάμι.

«Κοίτα» είπε μόλις έφτασαν, δείχνοντας την πόλη. «Τι βλέπεις;».

«Την πόλη» είπε το πιθάρι.

«Τι άλλο;» ρώτησε ο άντρας.

«Δεν ξέρω … Το δρόμο» απάντησε το πιθάρι.

«Ακριβώς. Κοίτα τις δύο άκρες του μονοπατιού. Τι βλέπεις;».

«Βλέπω την ξερή γη και τις πέτρες στη δεξιά μεριά του δρόμου και τα λουλούδια στην αριστερή μεριά» είπε το πιθάρι, που δεν καταλάβαινε τι ήθελε να του δείξει ο ιδιοκτήτης του.

«Για πολλά χρόνια έχω διανύσει αυτό το θλιμμένο και μοναχικό δρόμο κουβαλώντας νερό μέχρι το χωριό και παίρνοντας την ίδια ποσότητα χρημάτων και για τα δύο πιθάρια … Αλλά μια μέρα πρόσεξα πως είχες ραγίσει κι έχανες νερό. Δεν μπορούσα να σε αλλάξω, κι έτσι πήρα μια απόφαση : αγόρασα σπόρους λουλουδιών όλων των χρωμάτων και τους φύτεψα στις άκρες του μονοπατιού. Σε κάθε διαδρομή που έκανα, το νερό που έσταζε πότιζε την αριστερή μεριά του μονοπατιού και, σε αυτά τα δύο χρόνια, κατάφερες να κάνεις αυτή τη διαφορά».

Ο νερουλάς έκανε μια παύση και χαϊδεύοντας το πιστό του πιθάρι, του είπε : «Κι εσύ μου ζητάς συγνώμη; Τι σημασία έχουν μερικά νομίσματα λιγότερα, αν χάρη σ΄ εσένα και τη ρωγμή σου τα λουλούδια του δρόμου κάνουν πιο χαρούμενη τη διαδρομή μου; Εγώ είμαι αυτός που πρέπει να ευγνωμονεί το ελάττωμά σου».

Παραμύθι από τη Χιλή

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com/

Γκοοοοολ! Παραδεισένια ευχαρίστηση ή κολασμένος πόνος, ανάλογα με το ποια ομάδα πέτυχε τέρμα: εμείς ή εκείνοι. Πώς μπορεί η τροχιά μιας μπάλας να προκαλεί τόσο πόνο ή ευχαρίστηση;

Κάθισα για βδομάδες μπροστά στην τηλεόρασή μου, παρακολουθώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η γυναίκα μου με απειλεί με διαζύγιο και άλλα πειθαρχικά μέτρα. Ποια είναι η πηγή τούτης της έλξης, τούτης της μαγείας;

Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι ο μόνιμός μας Κήπος της Εδέμ. Ανά πάσα στιγμή μπορούμε να μεταβούμε από τον πραγματικό κόσμο στην ελευθερία, την αθωότητα, και την ευχαρίστηση του παιχνιδιού. Ποδόσφαιρο και Κήπος της Εδέμ; Τι έχει να κάνει το ένα με το άλλο;

Και τα δύο σκιαγραφούν μια ιερή σφαίρα ελευθερίας και τάξης, αθωότητας, πνευματικότητας και δικαιοσύνης σε σχέση με τον καθημερινό μας κόσμο του χάους, των δεσμών, της αδικίας και της ενοχής. Η σκακιέρα, το γήπεδο του τένις, το ποδοσφαιρικό γήπεδο: Μέσα στα όριά τους αισθανόμαστε ελεύθεροι, γιατί εδώ εμείς είμαστε αυτοί που φτιάχνουν τους κανόνες και δεν υποκείμεθα στους σκληρούς νόμους του έξω κόσμου. Αισθανόμαστε επίσης αθώοι, γιατί ο κόσμος του παιχνιδιού είναι και ένας κόσμος αθωότητας: ένας Κήπος της Εδέμ πριν την Πτώση. Εδώ μπορούμε να είμαστε ατομιστές σαν παιδιά, μπορούμε να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για επιτυχία, δύναμη και κυριαρχία – και όλα αυτά χωρίς ενοχές.

Στον κόσμο του παιχνιδιού η ελευθερία δημιουργείται, παραδόξως, από τους περιορισμούς. Στο ποδόσφαιρο, ο βασικός κανόνας είναι απλός: Η μπάλα πρέπει να μετακινηθεί από το κεντρικό σημείο μέσα σε ένα από τα τέρματα. Αν η μπάλα κυλούσε από το κεντρικό σημείο κατευθείαν μέσα σε ένα τέρμα, η πορεία της θα ήταν, ή θα έμοιαζε να είναι, αυστηρά καθορισμένη, και το όλο πράγμα θα γινόταν βαρετό. Για να δημιουργηθεί η ελευθερία, οι κανόνες θέτουν εμπόδια στην πορεία της μπάλας και περιπλέκουν την κίνησή της.

Πρώτον, δύο ομάδες έντεκα παικτών τοποθετούνται στο γήπεδο με αποστολή να βάλουν την μπάλα μέσα στο τέρμα. Δεύτερον, η εντολή τους είναι να βάλουν την μπάλα στο αντίπαλο τέρμα. Με είκοσι δύο παίκτες που διαθέτουν τη δική τους θέληση και δεξιότητα, με διάφορες κινήσεις αντιπαλότητας και συνεργασίας, ο αριθμός των πιθανών συνδυασμών αυξάνεται σχεδόν στο άπειρο. Μετά από αυτό, μόνο ένας επιπρόσθετος παράγοντας χρειάζεται για τη δημιουργία ενός πραγματικού κόσμου ευτυχών εκπλήξεων, ελευθερίας και ευχαρίστησης: η μπάλα.

Οι μπάλες είναι από τις πιο σημαντικές «γεννήτριες ελευθερίας» στη ζωή μας. Μια μπάλα ενσαρκώνει την ευτυχία. Μπορεί να αναπηδήσει προς κάθε κατεύθυνση. Μοιάζει να έχει τη δική της θέληση. Είναι ένα αντικείμενο αλλά, παρ’ όλα αυτά, φαίνεται να είναι ελεύθερο. Εισάγοντας τον παράγοντα της τύχης και του απρόβλεπτου στο παιχνίδι, η μπάλα μετατρέπει μια σκληρή και αληθινή ανθρώπινη μάχη σε αποθέωση της πνευματικότητας και της ελευθερίας.

Με τις γοργές της κινήσεις, η τύχη και οι άνθρωποι θα αλληλεπιδράσουν, θα χορέψουν, και θα κάνουν τούμπες μαζί. Η μπάλα αστράφτει μπρος πίσω με χαρούμενη ανευθυνότητα –μεταξύ της ανθρώπινης θέλησης και της τύχης, της ελευθερίας και του περιορισμού, της επιτυχίας και της αποτυχίας, της ελπίδας και της απώλειας της ελπίδας– για να αναπηδήσει ξανά μέσα στον κόσμο της ελπίδας την επόμενη στιγμή. Έχει το δικό της σύμπαν. Κινείται στη σφαίρα του ιερού.

Όμως αυτό το ιερό δεν υφίσταται χωρίς το κοσμικό. Το ποδοσφαιρικό γήπεδο διαχωρίζεται από τον περιβάλλοντα κόσμο και αντιπαρατίθεται σε αυτόν. Η εμπειρία και η ιερή τελετή παραμένουν ανολοκλήρωτες αν η ένταση μεταξύ του αγωνιστικού χώρου και της εξέδρας λείπει. Ο καθαρός, σμαραγδένιος αγωνιστικός χώρος και η ελευθερία του παιχνιδιού πρέπει να αντιπαρατεθούν με τον αλαλάζοντα όχλο στο σκοτάδι των κερκίδων, που καίει κόκκινους δαυλούς και ταρακουνιέται μεταξύ εκστατικής χαράς και κολασμένης δυστυχίας.

Στην καθημερινή ζωή μας, η λογική και τα πάθη αναμειγνύονται. Το ποδόσφαιρο (όπως και κάποια άλλα αθλήματα) διαχωρίζει –και φέρνει αντιμέτωπους– αυτούς τους δύο κόσμους. Όλα τα πάθη, τα συναισθήματα και τα ένστικτα σπρώχνονται προς την πλευρά των θεατών. Φρενιάζουν και αγαπούν, χοροπηδούν και εκρήγνυνται, και τελικά φτάνουν στην κάθαρση (αν η ομάδα τους νικήσει) ή κατεβαίνουν στην κόλαση (αν η ομάδα τους χάσει). Την ίδια ώρα παρακολουθούν, αντιλαμβάνονται και βιώνουν την ελευθερία της απολλώνειας ή πλατωνικής πνευματικότητας του παιχνιδιού που εξελίσσεται στον αγωνιστικό χώρο.

Ναι, οι παίκτες κινούνται σε έναν κόσμο πνευματικότητας. Δρουν σύμφωνα με ξεκάθαρους, ιερούς κανόνες. Ενώ παίζουν, υποτίθεται ότι δρουν σαν λογικά όντα που αφήνουν πίσω τους τα καθημερινά πάθη και αισθήματα, τις προσωπικές τους ελπίδες ή φόβους. Εισέρχονται στον κόσμο της πλήρους ηθικότητας και δικαιοσύνης. Ο κόσμος του παίκτη είναι κόσμος δικαιοσύνης και πλήρους ουδετερότητας, μιας πλήρους ισότητας και ευκαιρίας, που δεν επιτυγχάνεται στην καθημερινή ζωή μας. Ακόμα και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η κατεύθυνση του αέρα εξισορροπούνται. Οι δύο ομάδες αλλάζουν πλευρές στο ημίχρονο. Πότε και πού εμείς, οι προνομιούχοι και μη προνομιούχοι, αλλάζουμε πλευρές στον πραγματικό κόσμο;

Οι παίκτες, επίσης, δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες. Αν το κάνουν τιμωρούνται, και αν το επαναλάβουν αποκλείονται από το παιχνίδι. Αποβάλλονται από τον κόσμο της πνευματικότητας και τους βλέπουμε να εξαφανίζονται στον ψυχρό Άδη των αποδυτηρίων.

Η πραγματική έκπτωση από τον Παράδεισο έρχεται μόνο αν η ιερότητα του παιχνιδιού βεβηλωθεί, αν η μαγεία χαθεί: Με τους παίκτες να εγκαταλείπουν τους αγγελικούς ρόλους τους και να αρχίζουν καβγά στο γήπεδο, με έναν κλέφτη διαιτητή, με τον κόσμο να συνειδητοποιεί ότι ένα παιχνίδι είναι στημένο, με τους θεατές να εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο. Τέτοια γεγονότα προκαλούν ζημιά διαρκείας στον κόσμο και στην κοινότητα. Είναι πικρό ξάφνιασμα να συνειδητοποιείς την ευθραυστότητα του κόσμου της ελευθερίας, της πνευματικότητας και της αξιοπρέπειας, και να ξυπνάς ξανά (όπως θα γίνει μόλις τελειώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο) στον λιγότερο φιλόξενο καθημερινό κόσμο μας.
________________________________

του ΕΛΕΜΕΡ ΧΑΝΚΙΣ* Τεύχος Νο 18
* Elemer Hankiss, «Football and Philosophy», www.project-syndicate.org, Ιούνιος 2002. Μετάφραση: Νίκος Παπαπολύζος.
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/periodiko/arxeio/article_fullstory_html?obj_path=docrep/docs/arthra/MR18_hankiss_FS/gr/html/index

-------

by Αντικλείδι , http://www.antikleidi.wordpress.com

Τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε να κάνουμε με τα παιδιά μας, σύμφωνα με τις συμβουλές  των  παιδοψυχολόγων, ψυχιάτρων και άλλων εμπειρογνωμονων.

1.   Απειλώντας τα παιδιά σας ότι θα φύγετε χωρίς αυτά

Έχει συμβεί σε όλους μας. Φτάνει η ώρα να φύγετε από το πάρκο και τα παιδιά δεν σας ακούνε. Τρέχουν, κρύβονται, αρνούνται. Εκνευρίζεστε όλο και περισσότερο. Είναι δελεαστικό να ακολουθήσετε αυτή την τακτική εφόσον τα παιδιά δεν συμμορφώνονται με ότι τους λέτε,  όμως η απειλή της εγκατάλειψης (δεν έχει σημασία αν θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη περίπτωση) είναι εξαιρετικά επιζήμια για τα παιδιά.

Η αίσθηση του δεσίματος με τους γονείς, είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στην ανάπτυξη του παιδιού, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια. Η απειλή εγκατάλειψης, ακόμα και με φαινομενικά ανάλαφρο τρόπο, μπορεί να ταρακουνήσει τα θεμέλια της ασφάλειας που αντιπροσωπεύετε στα μάτια του. Όταν λέτε φράσεις όπως “Φεύγω και σας αφήνω εδώ», αφήνετε ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι κάποια στιγμή μπορεί να μην υπάρχει προστασία και φροντίδα για τα παιδιά. Για ένα παιδί, η σκέψη ότι θα μπορούσατε να το αφήσετε μόνο του σε μια δύσκολη στιγμή, είναι τρομακτική και μπορεί να σταματήσει να σας θεωρεί ως ασφαλή βάση.

Έτσι, την επόμενη φορά προσπαθήσετε με απλά λόγια να του εξηγήσετε πως έχει η κατάσταση. Αν ήρθε η ώρα να φύγετε από το πάρκο, προετοιμάστε το πρώτα, δεδομένου ότι οι απότομες αλλαγές είναι δύσκολες για τα παιδιά. Πείτε του για παράδειγμα, ότι σε πέντε λεπτά πρέπει να φύγετε γιατί είναι ώρα φαγητού. Στη συνέχεια υπενθυμίστε το κάθε λεπτό που περνάει, έτσι ώστε να προετοιμαστεί ψυχολογικά.

2. Λέγοντας ψέμματα στο παιδί σας

Ένας απλός, αλλά εξαιρετικά σημαντικό κανόνας στην ανατροφή των παιδιών είναι "Μην ψεύδεσθε στο παιδί σας."  Για παράδειγμα, λέγοντας στο παιδί σας ότι το κατοικίδιο ζώο που είχατε σπίτι έχει φύγει και ίσως επιστρέψει, ενώ στην πραγματικότητα το ζώο έχει πεθάνει, είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού του λάθος που κάνουν οι γονείς. Όταν διαστρεβλώνουμε την αλήθεια με τέτοιους τρόπους, δεν το κάνουμε φυσικά  κακόβουλα. Προσπαθούμε να μην πληγώσουμε τον συναισθηματικό κόσμο των τα παιδιών. Μπορεί να μην είμαστε σίγουροι για το πώς να χειριστούμε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, και να ελπίζουμε ότι θα  αποφύγουμε τη συζήτηση, αλλά κάνοντας τα πράγματα να φαίνονται καλύτερα ή λέγοντας ψέματα για να προστατεύσουμε το παιδί μας από την στεναχώρια, τελικά δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα αλλά είναι και επιζήμιο για το παιδί.

Είναι όμως σημαντικό, η εξήγηση που θα δώσετε να είναι κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού. Ένα πολύ μικρό παιδί δεν έχει ανάγκη από μια λεπτομερή εξήγηση του θανάτου. Λέγοντάς του ότι ήταν πολύ ηλικιωμένο το ζώο ή πολύ άρρωστο με μια σοβαρή ασθένεια και  οι γιατροί δεν μπορούσαν να το κάνουν καλά, μπορεί να είναι αρκετό για το παιδί.

Αυτό το λάθος των γονιών,  περιλαμβάνει πολλές φορές και την  «στρέβλωση των συναισθημάτων" όπου πολλές ισχυριζόμαστε στα παιδιά, ότι αισθάνονται κάτι που όμως στην πραγματικότητα δεν το αισθάνονται, ή ακόμα  συχνότερα, λέγοντάς τους ότι δεν αισθάνονται αυτό που στην πραγματικότητα αισθάνονται.

Για παράδειγμα, αν το παιδί σας λέει ότι φοβάται να πάει στο σχολείο την πρώτη φορά, αντί να του πείτε ότι δεν φοβάται ή ότι είναι ανόητο αν φοβάται, αναγνωρίστε τα συναισθήματα του παιδιού σας και ενεργήστε με βάση αυτό το δεδομένο.

Την επόμενη φορά που θα μπείτε στον πειρασμό να πείτε ένα μικρό ψέμα, σκεφτείτε έναν άλλο τρόπο. Είναι μια ευκαιρία για τα παιδά σας να 'ωριμάσουν'. Πείτε την αλήθεια και βοηθήσετε το παιδί να τα βγάλει πέρα με την πάλη των συναισθημάτων. Μακροπρόθεσμα θα είναι πολύ καλύτερα για την ψυχική υγεία του.

3. Αγνοώντας την δικιά σας άσχημη συμπεριφορά.

Οι γονείς μπορεί να ασπάζονται το παλιό δόγμα «Κάνε αυτό που λέω, όχι αυτό που κάνω», όμως  αυτό αποδεδειγμένα δεν λειτουργεί. Τα παιδιά μαθαίνουν με βάση αυτά που βιώνουν. Απορροφούν σαν σφουγγάρια τα πάντα γύρω τους, και είναι εξαιρετικά ικανά να μαθαίνουν και να αντικατοπτρίζουν τις καλές και κακές συμπεριφορές, ακόμα και από τότε που είναι πολύ μικρά.

Αντανακλώντας στον εαυτό μας, την συμπεριφορά που περιμένουμε από τα παιδιά μας, είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς. Αυτά που κάνετε, επηρεάζουν πολύ περισσότερο το παιδί,  σε σχέση με αυτά που λέτε.

Για παράδειγμα, τα παιδιά των καπνιστών έχουν διπλάσιες πιθανότητες να καπνίζουν από τα παιδιά των μη καπνιστών γονέων, οι γονείς με υπερβολικό βάρος είναι πολύ πιο πιθανό να έχουν υπέρβαρα παιδιά από  τους γονείς με φυσιολογικό βάρος. Ακόμα και πιο πολύπλοκες συμπεριφορές, όπως το πώς αντιμετωπίζετε τα άλλα μέλη της οικογένειας και πως αλληλεπιδράτε με τους ξένους, τα ζώα και το περιβάλλον, είναι παραδείγματα προς μίμηση για τα παιδιά σας.

Έτσι για παράδειγμα, εάν θέλετε το παιδί σας να σέβεται τον άλλον και να είναι ευγενικό, να δείχνετε και εσείς ανάλογη συμπεριφορά, ακόμα και όταν είστε θυμωμένοι ή διαφωνείτε με κάποιον. Εσείς, οι γονείς, είστε το πρότυπο στη ζωή του παιδιού σας.

Στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, προφανώς αποδείχτηκε προτιμότερο να κυριαρχεί η όραση που λανθάνει, παρά να δημιουργείται σύγχυση και σάστισμα από περιστασιακές αντιφάσεις των αισθήσεων.

Αν εστιάσετε στο φεγγάρι τ αστέρια σε λίγο θ αρχίσουν να εξαφανίζονται

Μπορεί να σας φαίνεται αλλά δεν σχηματίζεται κανένα τετράγωνο όταν οι μικροί κύκλοι τέμνονται με τους  μεγάλους. Το μυαλό μας απλά "γεμίζει" τα κενά.

Όχι δεν κουνιούνται τα "αυγά" , μόνο το φόντο αλλάζει

Εσείς ποια βέλη είδατε? Κάποιοι βλέπουν στην αρχή τα κίτρινα ενώ κάποια άλλοι τα πράσινα.

Αν περάσετε το δείκτη του ποντικιού απο την εικόνα θα πάρετε την ψευδαίσθηση της κίνησης

Κουνηθείτε !

Μία από τα πιο χαρακτηριστικές αυταπάτες είναι  οι περιστρεφόμενες μπάλες

Πώς λειτουργεί: οι εξωτερικοί κύκλοι (που αποτελούνται από περιστρεφόμενες μπάλες) φαίνεται να περιστρέφονται με αριστερόστροφη κατεύθυνση . Αλλά αν προσπαθήσετε να επικεντρωθείτε σε μία από τις κεντρικές τελείες (π.χ. την κίτρινη),  ο άλλος κύκλος φαίνεται να περιστρέφεται σε αντίθετη κατεύθυνση! Αυτό λειτουργεί κι αντίστροφα.  Παράξενο δεν είναι;

Εμπνευσμένος από τα απατηλά πρότυπα του Akiyoshi  ,  ο Mark Grenier κατάφερε αυτό το εξαιρετικά όμορφο αποτέλεσμα με τις περιστρεφόμενες σφαίρες του . Μην ξεχάσετε να ανοίξετε την εικόνα σε πλήρες μέγεθος για να την απολαύσετε καλύτερα

Ο καθηγητής Akiyoshi έχει φτιάξει και το παραπάνω με τίτλο " Chidori "(το οποίο είναι ένα είδος του πτηνού, εάν κατάλαβα σωστά), που δίνει την εντύπωση ότι το εσωτερικό μπλοκ κινείται σε άνω-διαγώνια κατεύθυνση. Για να ενισχύσετε το αποτέλεσμα, απλά κυλήστε τη σελίδα προς τα επάνω και προς τα κάτω ελαφρά. Μετά από λίγο, θα δείτε τα εσωτερικά μπλοκ να επιπλέουν πάνω στο φόντο. Αν είστε τυχεροί, θα έχετε την εμπειρία ενός στερεοσκοπικού 3D αποτελέσματος  χωρίς να χρειάζεται να αλληθωρίσεται ή να φορέσετε  3D γυαλιά !

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Μπορεί η όρθια στάση μας να ήταν η αιτία που καταφέραμε κι αναπτύξαμε ένα μεγάλο και ευφυή εγκέφαλο, όμως ο εγκέφαλος αυτός σπάνια σκέφτεται τι μπορεί να πήγε λάθος σ' όλη την εξελικτική διαδικασία.

«...But if you try, sometime you just might find you get what you need»

(...αλλά εάν προσπαθήσεις, κάποτε θα βρεις και θα πάρεις αυτό που χρειάζεσαι)

Όταν ο Μικ Τζάγκερ κι ο Κιθ Ρίτσαρντ έγραφαν στο τέλος της δεκαετίας του '60 τους στίχους αυτού του κλασικού τραγουδιού των Rolling Stones, σίγουρα δεν είχαν στο μυαλό τους την Εξελικτική Βιολογία.

Ήδη από το 1951 ο Wilton Krogman, ένας από τους μεγαλύτερους ανθρωπολόγους, ασχολήθηκε με ατέλειες του σώματός μας σ' ένα άρθρο του με τίτλο «Τα σημάδια της ανθρώπινης εξέλιξης».

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, όπως έκανε κι ο Krogman, ρίχνοντας μια ματιά στους σπονδύλους μας, τους θεμελιώδεις λίθους της σπονδυλικής στήλης μας. Η κατακόρυφη αυτή υποστηρικτική δομή δουλεύει, όχι όμως τόσο καλά όσο η οριζόντια δομή ενός τετράποδου. Μάλιστα ο William King Gregory (ο πρώτος Αμερικανός επιστήμονας που δέχτηκε τον αυστραλοπίθηκο ως ανθρωποειδές) χαρακτηρίζει την οριζόντια θέση της σπονδυλικής στήλης στο σώμα ενός τετράποδου ως μια «γέφυρα που περπατάει».

Όλα τα τετράποδα διαθέτουν ένα πολύ ωραίο σύστημα σπονδυλικής στήλης σε σχήμα τόξου, προϊόν δεκάδων εκατομμυρίων ετών εξέλιξης.

Αλλά η ανθρώπινη σπονδυλική στήλη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο μια πολύ φτωχή προσαρμοστική βελτίωση. Κι είναι μεγάλο το τίμημα που πληρώνουμε. Προβλήματα στους μυς, δίσκοι που μετακινούνται από τη θέση τους, νεύρα που πιάνονται και πολλά άλλα. Κι όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά με τη μέση μας είναι άμεσες συνέπειες της εξέλιξής μας. Κι αυτό γιατί πήραμε μια θαυμάσια σπονδυλική στήλη θηλαστικού, με δομή σε σχήμα τόξου, και την κάναμε μια σκέτη κολόνα με κομμάτια από κόκαλο.

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε μία σε σχήμα S σπονδυλική στήλη, που επιτρέπει μεν στο κεφάλι και τους ώμους να βρίσκονται πιο ψηλά από ό,τι είναι στους τετράποδους ξαδέρφους μας, αλλά συνάμα στηρίζονται επάνω σε μια πολύ πιο τρωτή δομή.

Για να αποκτήσουμε αυτή την όρθια στάση (και τη σε σχήμα S σπονδυλική στήλη), οι σπόνδυλοί μας έπρεπε να πάρουν σχήμα σφήνας, με αποτέλεσμα να γλιστρούν ευκολότερα ο ένας σε σχέση με τον άλλο.

Ταυτόχρονα, οι δίσκοι που βρίσκονται ανάμεσα στους διαδοχικούς σπονδύλους πετάγονται προς τα έξω κάτω από την πίεση που ασκεί το βάρος του επάνω μέρους του σώματος.

Υπάρχουν όμως κι άλλες συνέπειες της όρθιας στάσης και του τρόπου με τον οποίο περπατάμε. Τα έντερα μας, για παράδειγμα, κρέμονται μ' έναν τελείως παράξενο τρόπο. Πράγματι, από τη στιγμή που ο Αυστραλοπίθηκος έκανε τα πρώτα δειλά βήματα για να περπατήσει στα δύο του μόνο πόδια, η εξέλιξη επέφερε διάφορες αλλαγές στο σώμα του. Όμως οι συνδέσεις των εντέρων μας δεν άλλαξαν σχεδόν καθόλου από τότε.

Σ' ένα τετράποδο ο γαστρεντερικός σωλήνας (gastrointestinal tract) κρέμεται από τη σπονδυλική στήλη από ένα (δύο στρωμάτων) έλυτρο, το μεσοέντερο, με τον ίδιο τρόπο που οι κουρτίνες κρέμονται στο κουρτινόξυλο. Το δικό μας όμως κουρτινόξυλο άλλαξε εντελώς ξαφνικά προσανατολισμό και βρέθηκε σε κατακόρυφη θέση, με αποτέλεσμα σήμερα τα έντερά μας να πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο με τελείως άτακτο τρόπο. Όμως αυτό που ενοχλεί εκατομμύρια ανθρώπους δεν είναι τόσο η αταξία, αλλά η προκύπτουσα άτακτη κίνηση των εντέρων που έχει αποτέλεσμα την αύξηση της πίεσης στο τέλος του ορθού (τελικό τμήμα του παχέος εντέρου), με συνέπεια την εμφάνιση αιμορροΐδων. Είμαστε το μόνο ζώο που έχει αιμορροΐδες.

Επιπλέον, μπορεί σήμερα να μην το σκεφτόμαστε πολύ και να μην αποτελεί για μας πρόβλημα, αλλά το γεγονός ότι στεκόμαστε όρθιοι και έχουμε το στήθος και την κοιλιά προτεταμένη, σίγουρα θα αποτελούσε ένα πολύ τρωτό σημείο στον πάλαι πότε άγριο κόσμο, γεμάτο με σαρκοβόρα αρπακτικά.

Συχνά σε ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση έχουμε δει ένα λιοντάρι να επιτίθεται και να τρώει μια ανυπεράσπιστη αντιλόπη, δαγκώνοντάς τη στο στήθος ή στην κοιλιά.

Μπορούμε να αναρωτηθούμε λοιπόν με ποιον τρόπο οι πρόγονοί μας κατάφεραν να επιζήσουν με τόσο προτεταμένη κοιλιά. Το ίδιο συμβαίνει κι όσον αφορά τα γεννητικά μας όργανα, τα οποία είναι κι αυτά τελείως απροστάτευτα.

Επίσης, με το που πατήσαμε στα δύο πόδια, η καρδιά μας βρέθηκε σε μια απόσταση 1,3 μέτρων περίπου από το έδαφος. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της ροής του αίματός μας γίνεται κατακόρυφα. Για να κυκλοφορήσει από το υψηλότερο στο χαμηλότερο άκρο μας και να ξανακάνει πίσω ένα μέτρο μέχρι την καρδιά μας το αίμα πρέπει να ξεπεράσει τη δύναμη της βαρύτητας.

Στα τετράποδα η ροή αίματος είναι οριζόντια κι έτσι δεν αντιμετωπίζουν κανένα τέτοιο πρόβλημα. Όμως εμείς οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από μια ολόκληρη σειρά ειδικών βαλβίδων στις φλέβες μας, που βοηθούν ώστε το αίμα να επιστρέψει πίσω στην καρδιά. Κι όταν αυτό το σύστημα δουλεύει, μπορούμε να το δούμε σαν μια καταπληκτική προσαρμογή. Όμως ακριβώς εξαιτίας της όρθιας στάσης μας οι βαλβίδες αυτές, κάτω από την πελώρια δύναμη της βαρύτητας, συχνά παρουσιάζουν προβλήματα, με αποτέλεσμα την εμφάνιση κιρσών στα πόδια.

Κανένα άλλο ζώο δεν έχει κιρσούς. Είναι πολύ καλύτερα προσαρμοσμένα από εμάς στην κυκλοφορία του αίματος. Εμείς πήραμε το ευαίσθητο αυτό σύστημά τους και το προσαρμόσαμε στις δικές μας συνήθειες περπατήματος και τώρα πληρώνουμε το τίμημα.

Βέβαια όλα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ασήμαντα προβλήματα. Υπάρχουν όμως κι άλλα, πολύ πιο σοβαρά. Όπως για παράδειγμα η γέννα. Μόνο στους ανθρώπους η διαδικασία αυτή είναι τόσο δύσκολη. Τα άλλα ζώα μπορεί να έχουν κάποιες επιπλοκές, στη συνέχεια όμως τα περισσότερα θηλυκά των άλλων θηλαστικών ειδών ούτε ακινητοποιούνται ούτε τραυματίζονται, όπως οι ατυχείς ανθρώπινοι συγγενείς τους. Οι δυσκολίες στη γέννα είναι αποτέλεσμα της διεύρυνσης του εγκεφάλου μας κατά τη διάρκεια της εξέλιξης.

Εάν λοιπόν είναι καλό να έχουμε μεγάλο εγκέφαλο, κι από ό,τι φαίνεται είναι, τότε έπρεπε να βρεθεί μια λύση με τη γέννα. Μια λύση θα μπορούσε να ήταν να μεγαλώσει και ν' ανοίξει η λεκάνη της γυναίκας. Όμως κάτι τέτοιο θα μας έκανε να χάναμε αυτό που κερδίσαμε ύστερα από τόσα εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, δηλαδή την όρθια στάση μας.

Κι αυτό γιατί μια μεγάλη λεκάνη θα μας υποχρέωνε να αλλάξουμε το βάδισμά μας και να περπατάμε με αυτό τον ανισόρροπο τρόπο που περπατούν μερικά ζώα, όταν τύχει και πατήσουν λίγο στα δυο πόδια τους. Αλλά αυτό δεν αποτελεί λύση.

Στην εξέλιξη του ανθρώπου το πρόβλημα λύθηκε μερικώς με τον περιορισμό της περιόδου εγκυμοσύνης στους 9 μήνες (βλέπε Δάιμοντ). Έτσι τα μωρά γεννιούνται πριν ο εγκέφαλός τους μεγαλώσει τόσο, ώστε να υπάρξει πρόβλημα. Επιπλέον το κρανίο του μωρού είναι εφοδιασμένο με ευέλικτα, μαλακά, από χόνδρους, μέρη, που μπορούν να προσαρμοστούν τη στιγμή της γέννας στο ιδιαίτερα μικρό άνοιγμα της μήτρας. Εξ ου και το ιδιαίτερο, σαν κώνος, σχήμα του κεφαλιού του νεογέννητου.

Όμως οι 9 μήνες εγκυμοσύνης είναι μια μικρή χρονική περίοδος σχετικά με το χρόνο που απαιτείται για την πλήρη ανάπτυξη του εγκεφάλου ενός παιδιού. Το να γεννηθεί λοιπόν πριν αναπτυχθεί πλήρως ο εγκέφαλός του έχει ως μειονέκτημα μια πολύ μεγάλη περίοδο εξάρτησης του μωρού από τους γονείς.

Το οποίο βέβαια σήμερα δεν αποτελεί τεράστιο πρόβλημα. Όμως φανταστείτε στο πολύ μακρινό παρελθόν τι πρόβλημα ήταν για τους προγόνους ένα μωρό, όταν θα έπρεπε να κυνηγήσουν για να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Κι σε άλλα ζώα υπάρχει εξάρτηση των μωρών από τους γονείς, αλλά όχι για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο όπως σε εμάς.

Και οι άνθρωποι δεν είμαστε το ίδιο εφοδιασμένοι με τα ζώα όσον αφορά την επιβίωση και τη μεταφορά των μωρών. Δεν έχουμε ουρά από όπου θα μπορούσε να πιαστεί το παιδί. Όταν το παιδί αρχίζει να μπουσουλάει, η μητέρα πρέπει να το βαστήξει στα χέρια της. Ο πρόωρος χαμός της ουράς κατά τη διάρκεια της εξέλιξης (ούτε οι πίθηκοι ούτε ο αυστραλοπίθηκος είχαν ουρά) μπορεί μεν να στέρησε τα αρπαχτικά ζώα από μια εύκολη λεία (τα μωρά), αλλά είχε αποτέλεσμα οι γονείς να χάσουν ένα είδος φυσικού λουριού με τα παιδιά τους.

Κάτι άλλο το οποίο είναι εντελώς χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους είναι η θέση που είναι τοποθετημένος ο λάρυγγάς μας, χάρη στην οποία αναπτύξαμε την ομιλία.

Ο λάρυγγας, μέσω του οποίου ο αέρας πηγαινοέρχεται στα πνευμόνια, είναι ένα φανταστικά πολύπλοκο όργανο από μαλακούς ιστούς, χόνδρους, και συνδέσμους. Όλες αυτές οι συνιστώσες δουλεύουν πολύ στενά η μία με την άλλη, ώστε να τεντώνουν τις ηχητικές χορδές μας ή να στενεύουν την απόσταση ανάμεσά τους, με αποτέλεσμα να αλλάζει η ένταση και ο χαρακτήρας του ήχου καθώς περνάει ο αέρας.

Μια πολύ σημαντική συνιστώσα είναι ο θυρεοειδής χόνδρος, που συχνά αποκαλούμε καρύδι. Δυστυχώς οι χόνδροι ή οι ιστοί δεν διατηρούνται στα απολιθώματα, έτσι μπορούμε να συνάγουμε μόνο έμμεσα πώς και πότε η δομή αυτή εξελίχθηκε. Όμως η συνιστώσα, κλειδί της ικανότητάς μας για ομιλία είναι η χαμηλή θέση που βρίσκεται ο λάρυγγας στο λαιμό, καθώς μπορείτε από μόνοι σας να διαπιστώσετε: Ο λάρυγγας βρίσκεται ακριβώς πίσω από το καρύδι, αρκετά κάτω από το στόμα. Η χαμηλή αυτή θέση του λάρυγγα είναι μοναδικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων και σχετίζεται με τη σχετικά πολύ εύκαμπτη βάση του κρανίου μας.

Η θέση του λάρυγγα άλλαξε κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης εξέλιξης. Στα περισσότερα θηλαστικά η περιοχή της βάσης του κρανίου είναι μεγαλύτερη. Στους ανθρώπους όμως η όρθια στάση έφερε το πρόσωπο και το νωτιαίο μυελό πιο κοντά, με αποτέλεσμα μια μεγαλύτερη ευκαμψία στη βάση του κρανίου. Για να μπορέσουν να γίνουν αυτές οι αλλαγές, ο λάρυγγας έπρεπε να φύγει από τη θέση του. Και μιας και δεν μπορούσε να ανεβεί προς τα πάνω ή να πάει στο πλάι, υποχρεωτικά κατέβηκε προς τα κάτω. Και καθώς κατέβηκε χαμηλότερα, δημιουργήθηκε ένας κενός χώρος όπου η φωνή μπορεί να αντηχεί και να ρυθμίζεται από τις συντονισμένες κινήσεις του στόματος και της γλώσσας. Κι αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να παράγουμε όλους τους ήχους των φωνηέντων που χρησιμοποιούμε τόσο αποτελεσματικά σήμερα στην ομιλία μας.

Όμως για όλα αυτά υπάρχει ένα τίμημα. Σε όλα τα ζώα το άνοιγμα του λάρυγγα είναι πολύ κοντά στο πίσω μέρος της ρινικής κοιλότητας. Άρα μπορούν να τρώνε, να πίνουν και ταυτόχρονα να ανασαίνουν. Δεν συμβαίνει το ίδιο με μας. Η χαμηλή θέση του λάρυγγα έχει αποτέλεσμα η τροφή να περνάει ακριβώς πάνω από το άνοιγμά του. Μια λάθος κίνηση και πνιγήκαμε. Έτσι τα δύο βασικά πράγματα στα οποία χρωστάμε την επιβίωσή μας, δηλαδή το να τρώμε και να ανασαίνουμε, βρέθηκαν ανακατωμένα με συχνά θανατηφόρες συνέπειες.

Όλες αυτές οι ατέλειες που έχουμε στο σώμα μας και που προέρχονται από την ανθρώπινη εξέλιξη μάς θυμίζουν ότι δεν μπορούμε πάντα να έχουμε αυτό που θέλουμε. Η προσαρμογή γίνεται όταν η τύχη και το χάος το επιτρέπουν κι όχι υποχρεωτικά όταν αυτή είναι αναγκαία.

Κ. ΓΙΑΝ.

Ελευθεροτυπία 

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Απο το 2008 λειτουργεί στην Ολλανδία το μουσείο Corpus, το οποίο ξεναγεί τους επισκέπτες στο ανθρώπινο σώμα. Το μουσείο είναι σε ένα διαφανές κτίριο που έχει 35 μ. ύψος, από όπου προβάλλει το περίγραμμα του ανθρώπινου σώματος. Το  κτίριο βρίσκεται στην  εθνική οδό (A44) μεταξύ Άμστερνταμ και Χάγης.

Χρησιμοποιεί την πιο πρόσφατη τεχνολογία για να παρουσιάσει και να εξηγήσει όλες τις πτυχές του ανθρώπινου σώματος.

 

Δεν είναι κάποιο εξωγήινο τοπίο, δεν είναι σύνθεση στο photoshop, είναι φυσικό φαινόμενο και λέγεται βιοφωταύγεια.

η σκηνή βιοφωταύγείας από τη ζωή του Πι

Απο που πηγάζει όμως αυτό το παράξενο φως? Πως εξηγείται αυτό το φαινόμενο?

Διαβάζουμε στην Βικιπαίδεια:

Βιοφωταύγεια ή βιοφωτισμός (bioluminescence) χαρακτηρίζεται η δημιουργία φωτός σε διάφορα μήκη κύματος που εκπέμπεται από διάφορους ζώντες οργανισμούς, που συχνά καλείται εσφαλμένα φωσφορισμός. Το φαινόμενο της βιοφωταύγειας παρουσιάζεται σε πολλές βιο-ομάδες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους όπως τα βακτήρια, οι μύκητες, οι πυγολαμπίδες (και άλλα κολεόπτερα) καθώς και σε διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς.

Ερευνήθηκε και δαπιστώθηκε ότι αιτία της φωτοβολίας αυτής των ζωντανών οργανισμών είναι η οξείδωση της πρωτεΐνης λουκιφερίνης. Αυτή η βιοχημική αντίδραση απαιτεί τριφωσφάτη αδενοσίνη (ΑΤP), που καταλύεται από τη λουκιφεράση.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Μια ενδιαφέρουσα θεωρία που αξίζει να την έχουμε υπόψιν μας.

Το Ξυράφι του Όκαμ  είναι επιστημονική αρχή, η οποία αποδίδεται στον Άγγλο φιλόσοφο λογικής και φραγκισκανό μοναχό του 14ου αιώνα Γουλιέλμο του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας.

Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες».

Στα λατινικά διατυπώνεται ως:Pluralitas non est ponenda sine necessitate

Η φράση αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ ελεύθερα ως εξής: Όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη.

Παράδειγμα: Παρατηρούμε ότι ένα δέντρο έχει πέσει μετά από μια θύελλα. Βάσει του δεδομένου της θύελλας συνδυασμένου με αυτό του πεσμένου δέντρου, μία λογική εικασία θα ήταν να υποθέσουμε ότι η ισχύς της θύελλας ξερίζωσε και έριξε κάτω το δέντρο. Αυτή η υπόθεση δεν προσβάλλει την κριτική μας σκέψη, καθότι υπάρχουν ισχυροί λογικοί δεσμοί μεταξύ αυτού που ήδη γνωρίζουμε και αυτού που υποθέτουμε ότι έγινε (δηλ. το ότι βλέπουμε και ακούμε τις θύελλες αποτελεί ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξή τους και για το ότι είναι ικανές να ξεριζώσουν και να ρίξουν κάτω δέντρα). Μία εναλλακτική υπόθεση θα ήταν ότι ένας γιγάντιος εξωγήινος ξερίζωσε το δέντρο. Αυτή η υπόθεση, ωστόσο, προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάφορες λογικές αδυναμίες που προκύπτουν από ασυνέπειες με τα όσα ήδη γνωρίζουμε (αναφορικά με την ύπαρξη των εξωγήινων, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να εκτελούν διαστρικά ταξίδια, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να ξεριζώνουν δέντρα—είτε επίτηδες είτε όχι—καθώς και την ύπαρξη εξωγήινης βιολογίας που τους επιτρέπει να έχουν 200 μέτρα ύψος παρά την βαρύτητα της γης), πράγμα που την καθιστά απορριπτέα.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι όταν ένας ασθενής χειρουργείται και πριν την εγχείριση ο γιατρός έχει αποφανθεί ότι οι πιθανότητες επιβίωσης του είναι μηδαμινές. Εάν τελικά ο ασθενής επιβιώσει η λογική με τις λιγότερες εικασίες είναι ότι ο γιατρός έκανε λάθος διάγνωση. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις επικρατεί η λογική του θαύματος, η οποία προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες. Στην αντίθετη περίπτωση που ο γιατρός έχει αποφανθεί ότι πρόκειται για μια απλή εγχείριση και τελικά ο ασθενής πεθαίνει, η απλή εικασία του ιατρικού λάθους όμως υπερισχύει.

Ποιος ξέρει για τις ικανότητες της Αρμενίας; Κι όμως, ένα από τα μικρότερα κράτη του κόσμου κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα σε ομαδικό σκάκι.

Οι ειδικοί γνωρίζουν εδώ και χρόνια τον παγκόσμιο πρωταθλητή Tigran Vartanovich Petrosian (1929 -1984) από το 1963 έως το 1969, αλλά και πιο πρόσφατα τον Levon Grigor Aronian (1982 - ), ο οποίος είναι ήδη ανάμεσα στους 6 παίκτες, οι οποίοι έχουν ELO από 2800 και πάνω. Μόνο που ο πρώτος ανήκει στη Σοβιετική περίοδο της Αρμενίας κι ο δεύτερος έχει ακόμα μέλλον, κι έτσι αντιμετωπίζονται ως εξαιρέσεις.

Τώρα όμως που πρόκειται για ομαδικό σκάκι, κανείς πια δεν μπορεί να βρει οποιαδήποτε δικαιολογία. Αυτός ο μικρός λαός, ο οποίος επέζησε από μία γενοκτονία εκ μέρους του κεμαλικού καθεστώτος της Τουρκίας, εκατό χρόνια μετά είναι ακόμα εδώ μαζί μας για να μας διδάξει τι μπορεί να κάνει μία χούφτα ανθρώπων, όταν είναι μία ομάδα. Με αυτόν τον τρόπο αντιπροσωπεύει στον σκακιστικό τομέα ό,τι καλύτερο έχει η ανθρωπότητα, ενώ αν είχε πετύχει η γενοκτονία, η οποία δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα από την Τουρκία, δεν θα υπήρχε κανένας Αρμένιος μεταξύ των υπηρετών της ανθρωπότητας.Γι' αυτό το λόγο, η ύπαρξή τους είναι διπλά συμβολική. Δεν πέθαναν και δεν είναι μίζεροι. Η ύπαρξή τους είναι και αντίσταση και δώρο, αλήθεια και ομορφιά.

Για να συνειδητοποιήσουμε την συμβολική αξία αυτής της παγκόσμιας νίκης, αρκεί να προσέξουμε τη δήλωση του Προέδρου της Αρμενίας, ο οποίος ανακοίνωσε ότι το σκάκι θα εισαχθεί σε κάθε σχολείο της Αρμενίας. Με άλλα λόγια, αυτή η χούφτα ανθρώπων κατάφερε να υλοποιήσει μια αλλαγή φάσης για ένα έθνος.

Το σκάκι δεν είναι μόνο πρωταθλητισμός. Είναι ένας τρόπος για να αναπτυχθεί η δομή της σκέψης, μελετώντας μη αναστρέψιμες κινήσεις που καθορίζουν το μέλλον. Συνδυάζεται με τη μαθηματική, αλλά και τη μουσική σκέψη. Έτσι ενισχύει στρατηγικά τις αποφάσεις των νέων, πράγμα που δεν γίνεται με την απλοϊκή προσέγγιση που έχουν παίγνια, τα οποία ενσωματώνουν στοιχεία του τυχαίου. Επιπλέον, στο σκάκι όλα τα δεδομένα είναι εμφανή ακόμα κι αν η στρατηγική παραμένει αόρατη. Κατά συνέπεια, τα παιδιά μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα και να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά προβλήματα ακόμα κι αν είναι σε φάση κρίσης.

Μέσω του σκάκι στην αρχή και γενικότερα της θεωρίας παιγνίων, ο νέος εισάγεται σιγά σιγά στη στρατηγική διαχείριση των κρίσεων. Με αυτόν τον τρόπο μεγαλώνει αναγκαστικά η απόδοσή του στο νοητικό τομέα, αλλά και στις πρακτικές εφαρμογές. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν είναι οι μεταρρυθμίσεις που παράγουν το έργο, αλλά οι αλλαγές φάσης που δημιουργούν οι άνθρωποι, ακόμα κι αν είναι μια χούφτα.

    Ν. Λυγερός

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μιά αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν ήταν αληθινα μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.

Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.

Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"

Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα-ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.
Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ΄ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Όλοι είμαστε λίγο- πολύ σαν τον τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω."
"Αυτό σου συμβαίνει. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...! "

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ – "Να σου πω μια ιστορία"

Αντικλείδι , http://antikleidi.com