άνθρωποι (6 άρθρα)

Υπάρχουν ανθρώπινες φυλές; Τι μας απαντά η Βιολογία; (του Γιάννη Μανέτα)

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Όπως προδίδει και η καθομιλούμενη γλώσσα, η κοινή γνώμη πιστεύει στο είδος μας υπάρχουν φυλές. Και συνηθίζει να κατατάσσει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματος.

Όμως, ακόμη και με αυτό το κριτήριο, ένας προσεκτικός παρατηρητής θα αντιλαμβανόταν ότι δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ μαύρων και λευκών, αλλά μια συνεχής διαβάθμιση  με το χρώμα του δέρματος να γίνεται σκουρότερο από τους πόλους προς τον ισημερινό.

Δεν διαθέτουμε κανένα πειστήριο, φαίνεται όμως ότι το χρώμα του δέρματος εκείνων των πρώτων αποικών που εγκατέλειψαν την Αφρική πριν από 50.000 χρόνια πρέπει να ήταν σκούρο. Κατά τις μετακινήσεις τους, οι ανθρώπινες ομάδες συναντούσαν διαφορετικά περιβάλλοντα, στα οποία προσαρμόζονταν, με αποτέλεσμα την πολυμορφία που βλέπουμε σήμερα. Η απόκτηση όλο και ανοιχτότερου δέρματος ήταν μια αναγκαστική προσαρμογή στην πορεία προς τον Βορρά.

Τα ανθρωποειδή πρωτεύοντα, που, με εξαίρεση τον άνθρωπο είναι όλα τριχωτά, έχουν ανοιχτό χρώμα δέρματος. Δεν γνωρίζουμε πότε ο άνθρωπος έχασε το τρίχωμά του. Η απώλεια αυτή μπορεί να ήταν ευεργετική στο ζεστό κλίμα της Αφρικής, ιδιαίτερα εάν συνέβη την εποχή που οι πρόγονοί μας υιοθετούσαν τη δίποδη βάδιση και όδευαν από το δάσος προς τη σαβάνα. Η δίποδη βάδιση διευκολύνει τις μακρές πορείες, οι οποίες όμως ζεσταίνουν. Έτσι, η απώλεια του τριχώματος ενδεχομένως να είχε προσαρμοστική αξία, δεδομένου ότι διευκολύνει την εξάτμιση νερού, μέσω της εφίδρωσης, και χαρίζει ανακουφιστική δροσιά.

Ωστόσο, χωρίς τρίχωμα, το δέρμα κινδυνεύει από τις βλαβερές υπεριώδεις ηλιακές ακτίνες, που είναι εντονότερες στα μικρά γεωγραφικά πλάτη. Χωρίς υπεριώδη ακτινοβολία, όμως, το δέρμα δεν μπορεί να παραγάγει βιταμίνη D, η οποία είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική ανάπτυξη. Επομένως, ο βαθμός προστασίας του δέρματος, είτε με τρίχωμα είτε με μελανίνη, πρέπει να είναι τόσος, ώστε να συμβιβάζει τις δύο αντίθετες ανάγκες: την ικανοποιητική θωράκιση απέναντι στην υπεριώδη ακτινοβολία και την επαρκή τροφοδοσία με βιταμίνη D.

Κατά την πορεία λοιπόν προς τον Βορρά, οι άτριχοι αλλά σκουρόχρωμοι πρόγονοί μας συναντούν περιβάλλοντα με όλο και χαμηλότερες εντάσεις υπεριώδους ακτινοβολίας. Το σκούρο δέρμα  εδω δεν είναι μόνο περιττό, αλλά και επιζήμιο, μια και τα υψηλά επίπεδα μελανίνης δεν επιτρέπουν στη χαμηλή υπεριώδη ακτινοβολία να διεισδύσει στις στιβάδες εκείνες του δέρματος όπου γίνεται η σύνθεση της βιταμίνης D.

Μεταλλάξεις λοιπόν που μειώνουν τη στις μελανίνη ευνοούνται από το νέο περιβάλλον και σταδιακά καθιερώνονται. Αυτή είναι η βιολογική και περιβαλλοντική βάση της χρωματικής μας ποικιλομορφίας. Και είναι ο λόγος που οι σημερινοί Αφρικανοί πρέπει να προσέχουν την περιεκτικότητα της τροφής τους σε βιταμίνη D όταν μεταναστεύουν στον Βορρά, ενώ οι βόρειοι να καλύπτουν το δέρμα τους όταν ακολουθούν την αντίθετη πορεία. 

Το χρώμα του δέρματος ελέγχεται από ελάχιστα γονίδια. Το ίδιο  και πολλοί άλλοι χαρακτήρες, οι οποίοι κατανέμονται άνισα στις διάφορες ανθρώπινες ομάδες, ελέγχουν περισσότερο ή λιγότερο ορατές λειτουργίες και σχετίζονται περισσότερο ή λιγότερο εμφανώς με κάποια περιβαλλοντική ανάγκη.

Υπάρχει άραγε λόγος να  κατατάξουμε σε διαφορετικές «φυλές» τους Μεσογειακούς και τους κεντροευρωπαϊκούς λαούς, επειδή οι πρώτοι έχουν σε πολύ μεγάλα ποσοστά τα γονίδια που τους προστατεύουν από την ελονοσία? Αποτελούν μήπως ξεχωριστή «φυλή» οι λαοί που μπορούν να πιουν γάλα επειδή διαθέτουν τα γονίδια ανοχής στη λακτόζη(ανατολική και βόρεια Αφρική, νοτιοδυτική Ασία, Ευρώπη, Μογγολία)? Θα κατατάσσατε σε τρεις διαφορετικές φυλές τους Ινδούς, με βάση τις ομάδες αίματος;

Παράλογο, θα πουν πολλοί. Το ίδιο υποστηρίζει και η επιστημονική κοινότητα, που διακρίνει μεν συνεχείς διαβαθμίσεις στην κατανομή πολλών γονιδιακών ομάδων μεταξύ ανθρώπων με διαφορετική προέλευση, αλλά όχι υποείδη, φυλές ή «ράτσες». Η σύγχρονη βιολογία απορρίπτει τον ρατσισμό με επιστημονικά επιχειρήματα, και όχι απλώς από πολιτική ορθότητα

Το χρώμα του δέρματος οφείλεται σε έναν απλό γενετικό πολυμορφισμό, όπως οι ομάδες αίματος και η ικανότητα πέψης του γάλακτος.

Γιάννης Μανέτας «Η ζωή σήμερα, άλλοτε, αλλού και στο μέλλον» . Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Πηγή: antikleidi.com

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Άνθρωποι – Ρομπότ: 0-1; Πού μας οδηγεί η τεχνητή νοημοσύνη;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Oι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης αυξάνονται εκθετικά και ίσως στο προσεχές μέλλον οι μηχανές να αναπτύξουν και συναισθηματική νοημοσύνη. Ομως οι μηχανές μπορούν να δουν το απείρως μικρό και το απείρως μεγάλο, ενώ ο άνθρωπος το απείρως μεσαίο – αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στις γραμμές.

Λατρεύω τον καφέ, τη γεύση, το άρωμα, τη διαδικασία παρασκευής του. Και θεωρώ την εμπειρία του καφέ ολοκληρωμένη όταν ο εξειδικευμένος άνθρωπος που θα τον έχει παρασκευάσει θα μου εξηγήσει πως πέτυχε και σε τι συνίσταται αυτή η ξεχωριστή κάθε φορά αίσθηση. Προβληματίστηκα λοιπόν όταν διάβασα πριν λίγες μέρες σε ένα άρθρο ότι εδώ και μερικούς μήνες λειτουργεί στη Σαγκάη ένα καφέ με το όνομα «Ratio» (αναλογία) όπου ο παρασκευαστής καφέ, αλλά και κοκτέιλ, είναι ένα ρομπότ, για την ακρίβεια o βραχίονας ενός ρομπότ, το οποίο χρησιμοποιώντας πάντα την τέλεια αναλογία υλικών προσφέρει και το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ενα ρομπότ-barista. Αλλο ένα επάγγελμα που, αν και πολύ νέο, κινδυνεύει να χαθεί.

Ο προβληματισμός για τη μαζική εξαφάνιση θέσεων εργασίας που θα επιφέρει η κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης και των ρομπότ είναι πλέον πολύ συχνός στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Διαβάζοντας σχετικά άρθρα αναρωτιέμαι με κάποια αγωνία ποια θα μπορούσε να είναι η εφικτή στροφή στη σταδιοδρομία μου που θα με βγάλει σε επαγγελματικό καταφύγιο από την επέλαση των ρομπότ. Ομως το μέλλον της απασχόλησης δεν είναι τόσο ζοφερό όσο το σχεδιάζει η τάση μας προς την καταστροφολογία. Τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει εμφατικά η Ιμνα Μαρτίνεζ (Inma Martinez), αναγνωρισμένη επιστήμονας στον χώρο της τεχνητής νοημοσύνης.

Εργαζόμενος ρομπότ

Σε πρόσφατη ομιλία της στο Μέγαρο Μουσικής εξέφρασε την πεποίθηση ότι στο άμεσο μέλλον και αντίθετα με την αντίληψη που κυριαρχεί, το ανθρώπινο δυναμικό θα αποτελεί το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο μίας επιχείρησης. Η προστιθέμενη αξία θα προέρχεται από τους ανθρώπους και όχι από τις μηχανές (ενδιαφέρουσα ήταν η επισήμανσή της ότι πρέπει να χρησιμοποιείται η λέξη «μηχανή» και όχι «ρομπότ», υποθέτω επειδή η τελευταία συνειρμικά οδηγεί σε υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων και κατ’ επέκταση της απειλής). Με παράδειγμα μια κλασσική εικόνα οπτικής ψευδαίσθησης, στην οποία ενώ αρχικά άλλοι διακρίνουν μία πάπια και άλλοι ένα λαγό, στη συνέχεια και εφόσον γίνει γνωστή η εναλλακτική μπορεί κανείς να διακρίνει και τα δύο, τόνισε ότι μία μηχανή αδυνατεί να δει δύο πράγματα ταυτόχρονα, καθώς βασίζεται σε δυαδική λογική (0 ή 1). Για τη μηχανή υπάρχουν δύο επιλογές μόνο, για τον άνθρωπο όχι.

Ο άνθρωπος μπορεί να παρατηρεί από πολλές οπτικές γωνίες και να διακρίνει διαφορετικές εκδοχές και σημασίες ταυτόχρονα. Η ικανότητα να διακρίνει την πολυσημία και τις αποχρώσεις και έτσι να συγκροτεί μία πληρέστερη εικόνα του κόσμου, είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημά του. Ο εντοπισμός της αιτίας μίας συμπεριφοράς ενός συνεργάτη ή η πρόβλεψη της αντίδρασης ενός πελάτη είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης ικανότητας να διαβάζουμε ανάμεσα στις γραμμές.

Αυτή η ικανότητα δεν διδάσκεται και δεν αναλύεται πάντα σε μετρήσιμα δεδομένα που θα μπορούσαν να ενταχθούν σε κάποιο υπολογιστικό σύστημα. Λέγεται ότι ο Τζόζεφ Κένεντι συνειδητοποίησε την επερχόμενη κρίση του 1929 όταν του μίλησε για το χρηματιστήριο ένας λούστρος. Αναρωτιέμαι αν μία τέτοια παράμετρος θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί σε έναν αλγόριθμο. Η αίσθηση ότι «κάτι συμβαίνει» δεν μπορεί πάντα να συγκεκριμενοποιηθεί και να ποσοτικοποιηθεί. Μπορώ να φανταστώ μία αφάνταστα έξυπνη μηχανή αλλά όχι μία οξυδερκή.

 

Η αλήθεια είναι ότι οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης αυξάνονται εκθετικά και ίσως στο προσεχές μέλλον οι μηχανές να αναπτύξουν και συναισθηματική νοημοσύνη, εγείροντας βέβαια ηθικά ζητήματα για τον ορισμό του τι είναι καλό και κακό, τι σωστό και λάθος.

Υπάρχει ήδη ελληνική start-up εταιρεία που αναπτύσσει σύστημα αναγνώρισης συναισθημάτων ομιλούντος ανθρώπου, ενώ άλλη εταιρεία, επίσης ελληνική, έχει κατασκευάσει βραχιόλι που αναγνωρίζει τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου που το φοράει και μεταφέροντας τα δεδομένα σε εφαρμογή του κινητού τηλεφώνου παρέχει τις αντίστοιχες συμβουλές, υποκαθιστώντας τον ψυχοθεραπευτή.

Η λίστα με τα ασφαλή επαγγέλματα μικραίνει συνεχώς. Πιστεύω όμως πως θα εμφανιστούν νέα επαγγέλματα, ή θα γίνουν αντιληπτές οι διαστάσεις των υφιστάμενων στις οποίες η ανθρώπινη συνδρομή θα είναι απαραίτητη για το βέλτιστο αποτέλεσμα. Παραφράζοντας τον Γκοντάρ, θα έλεγα ότι οι μηχανές μπορούν να δουν το απείρως μικρό και το απείρως μεγάλο, αλλά ο άνθρωπος το απείρως μεσαίο. Αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στις γραμμές.
_______________________

Πηγή: protagon.gr

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Forbes: Τα 11 μυστικά των ακαταμάχητα γοητευτικών ανθρώπων

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Ούτε τα χρήματα, ούτε οι γνώσεις, ούτε το κοινωνικό στάτους, ούτε η εξωτερική εμφάνιση παίζουν ρόλο όταν ο ένας άνθρωπος θέλει να πλησιάσει τον άλλον και να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί του.

Σήμερα, οι ανθρώπινες σχέσεις υποφέρουν και δεν είναι λίγοι αυτοί που νιώθουν ότι έχει χαθεί η μαγεία της επαφής. Ομως, τελικά τι είναι αυτό που λείπει; Ισως, η καλή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Θέλει προσπάθεια να φέρνεις τον καλό σου εαυτό σε ό,τι κάνεις, να χαμογελάς στα δύσκολα, να είσαι σίγουρη για σένα. Αξίζει τον κόπο, όμως, να κάνουμε αυτή την προσπάθεια και να αλλάξουμε την στάση ζωής μας. Οι άνθρωποι που μας κερδίζουν και μας γοητεύουν υπάρχουν ακόμα γύρω μας και ομορφαίνουν τις μέρες μας. Το Forbes αποκαλύπτει σε άρθρο του τα μυστικά των ακαταμάχητων ανθρώπων: αυτών που ασκούν γοητεία χωρίς προσπάθεια και μας δίνουν πολλούς λόγους για να τους θέλουμε στη ζωή μας.

1) Είναι ευγενείς: Ο γοητευτικός άνθρωπος είναι ευγενής: υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, όπου κι αν βρίσκεται, όποιον κι αν έχει απέναντί του (την οικογένειά του, τον-την σύντροφό του, τον φίλο του, τον άνθρωπο που τον εξυπηρετεί, τον άγνωστο που συναντά στο δρόμο). Η ευγενική συμπεριφορά του δεν αλλοιώνεται από τις καταστάσεις. Ο ακαταμάχητος άνθρωπος συμπεριφέρεται πάντα με σεβασμό.

2) Έχουν ευελιξία στη συμπεριφορά τους: Οι ακαταμάχητοι άνθρωποι δεν ακολουθούν τον κανόνα «Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου συμπεριφέρονται» (αυτός ο κανόνας κρύβει μέσα του ένα λάθος: σημαίνει ότι όλοι θέλουν να δέχονται τις ίδιες συμπεριφορές, όλοι έχουν την ίδια προσωπικότητα). Ο κανόνας που ακολουθούν είναι «Να συμπεριφέρεσαι όπως θέλουν οι άλλοι να τους συμπεριφέρονται»: να προσαρμόζεις τις συμπεριφορά σου στις διαφορετικές αποχρώσεις που μπορεί να έχει η προσωπικότητα του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου.

3) Τους αρέσει η ουσιαστική συζήτηση: Οι γοητευτικοί άνθρωποι αγαπούν την συζήτηση και δεν κάνουν «αυτοματοποιημένες» ερωτήσεις. Θέλουν να έρθουν σε ουσιαστική επαφή με τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους, δείχνοντας πραγματικό ενδιαφέρον.

4) Κάνουν focus στον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους και είναι σίγουροι για τον εαυτό τους: Είναι συγκεντρωμένοι όταν συζητούν (πχ. Δεν είναι προσκολλημένοι στην οθόνη του κινητού τους, δεν είναι αφηρημένοι, δεν τους ενδιαφέρει πώς δείχνει η εξωτερική εικόνα τους) και κάνουν τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους να νιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη.

 

5) Δεν κάνουν επίδειξη γνώσεων και ικανοτήτων: Οι ακαταμάχητοι άνθρωποι σύμφωνα με το Forbes δεν έχουν ανάγκη να κάνουν επίδειξη των δυνατοτήτων τους, των κατορθωμάτων τους, των επιτυχιών τους, των γνώσεών τους. Πιστεύουν ότι αυτά δεν αφορούν τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους.

6) Δεν είναι ισχυρογνώμονες: Πιστεύουν ότι ο καθένας έχει την άποψή του και αυτή θα πρέπει να είναι σεβαστή. Θα πρέπει να την ακούσουν με προσοχή. Οι γοητευτικοί άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε νέες απόψεις.

7) Είναι αυθεντικοί: Ξέρουν ποιοι είναι και αποφεύγουν τις fake συμπεριφορές. Εκφράζονται με αυθορμητισμό και σιχαίνονται τα ψέματα. Θέλουν να εμπνέουν εμπιστοσύνη και κύρος.

8) Eίναι έντιμοι: Η αξιοπρέπεια και η εντιμότητα είναι αξίες της ζωής τους. Δεν μιλούν άσχημα για τους άλλους, απεχθάνονται το κουτσομπολιό, είναι δίκαιοι.

9) Χαμογελούν: Το χαμόγελο είναι σταθερή αξία της ζωής τους. Θέλουν να κάνουν τους γύρω τους να νιώθουν άνετα.

10) Δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σε ό,τι κάνουν: Δεν προσπαθούν να κάνουν «τους καλούς». Δίνουν την θετική τους ενέργεια στα πράγματα, γιατί αυτό τους χαρίζει ψυχική ηρεμία.

11) Νιώθουν ευγνωμοσύνη για όσα έχουν και αγαπούν την ζωή όπως είναι: Είναι θετικοί και παθιασμένοι με τα πράγματα. Δεν χάνουν το θάρρος τους μπροστά στα εμπόδια και τις δυσκολίες και πιστεύουν ότι «Μια κακή ημέρα δεν σημαίνει μια κακή ζωή». Είναι αισιόδοξοι και «κλείνουν το μάτι» στα πράγματα.

_______________________

   Πηγή: bovary.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Κατηγορίες:
Νέα

Daniel Goleman – Οι κοινωνικοί άνθρωποι είναι αυτοί που επιβιώνουν

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Τα ανθρώπινα όντα είναι από την προϊστορία ακόμη ομαδικοί παίκτες: οι ιδιαίτερα σύνθετες κοινωνικές σχέσεις αποτέλεσαν σημαντικό πλεονέκτημα για την επιβίωση. Το εξαιρετικά περίπλοκο ταλέντο μας στη συνεργασία φτάνει στο αποκορύφωμά του στους σύγχρονους οργανισμούς.

Ορισμένοι μελετητές της ανθρώπινης εξέλιξης υποστηρίζουν ότι η κρίσιμη ιστορική στιγμή για την εμφάνιση των διαπροσωπικών δεξιοτήτων ήταν όταν οι πρόγονοί μας κατέβηκαν από τις κορυφές των δέντρων για να ζήσουν στις ανοιχτές σαβάνες, τότε που ο κοινωνικός συντονισμός στο κυνήγι και στις συγκεντρώσεις απέδιδε τεράστια οφέλη. Η εκμάθηση των βασικών δεξιοτήτων για την επιβίωση σήμαινε ότι τα παιδιά έπρεπε να «εκπαιδευτούν» την κρίσιμη αυτή περίοδο της ζωής τους, μέχρι περίπου τα δεκαπέντε τους χρόνια, οπότε ωριμάζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος από ανατομική άποψη. Η συνεργασία πρόσφερε αυτό το πλεονέκτημα- έτσι, δημιουργήθηκε σταδιακά ένα σύνθετο κοινωνικό σύστημα και μια νέα πρόκληση για την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αυτή η άποψη για το σημαντικό ρόλο της συνεργασίας στην ανθρώπινη εξέλιξη είναι μέρος μιας νέας ριζοσπαστικής ερμηνείας της περίφημης φράσης «επιβίωση του πιο ισχυρού». Στα τέλη του 19ου αιώνα οι κοινωνιολόγοι που ακολούθησαν τη θεωρία του Δαρβίνου στηρίχτηκαν πάνω σ’ αυτή τη φράση για να υποστηρίξουν ότι «ισχύς» σημαίνει ότι ο δυνατός και ο αδίστακτος νικούν πάντα τον αδύναμο. Η άποψη αυτή αποτέλεσε το σκεπτικό βάσει του οποίου εκθειάστηκε ο ελεύθερος ανταγωνισμός και αγνοήθηκε η δυστυχία των φτωχών και των περιθωριοποιημένων ατόμων.

Σήμερα η ιδέα αυτή έχει απορριφθεί από την εξελικτική επιστήμη και μόνο με τη διαπίστωση ότι η εξελικτική ικανότητα δεν μετριέται βάσει της δύναμης αλλά της επιτυχημένης αναπαραγωγής, δηλαδή είναι ανάλογη με το πόσα παιδιά κάποιου επιβιώνουν για να μεταβιβάσουν τα γονίδιά τους στις επόμενες γενεές. Αυτή η γενετική κληρονομιά είναι ουσιαστικά η έννοια της «επιβίωσης» από την άποψη της εξέλιξης.

Από αυτή την οπτική, η ομάδα της οποίας τα μέλη συνεργάζονται —αναζητώντας την τροφή, μεγαλώνοντας παιδιά, αφανίζοντας τα αρπακτικά— υπήρξε το κλειδί για την ανθρώπινη επιβίωση, και όχι η σκληρότητα των μοναχικών πρωτογόνων. Και, πράγματι, ακόμη και ο ίδιος ο Δαρβίνος είχε πρώτος πει ότι οι ανθρώπινες ομάδες των οποίων τα μέλη συνεργάζονται για το κοινό καλό επιβιώνουν ευκολότερα και έχουν περισσότερους απογόνους σε σχέση με τις ομάδες των οποίων τα μέλη φροντίζουν μόνον τον εαυτό τους ή σε σχέση με άτομα που ζουν εκτός ομάδων.

Ακόμη και σήμερα τα πλεονεκτήματα μιας κλειστής ομάδας είναι φανερά στις ελάχιστες ανθρώπινες ομάδες που έχουν απομείνει και ζουν από το κυνήγι και τη συλλογή καρπών, δηλαδή ακολουθούν έναν τρόπο ζωής που είναι γνωστός εδώ και εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων αναπτύχθηκε η παρούσα αρχιτεκτονική του εγκεφάλου μας. Σε αυτές τις ομάδες ένας παράγοντας που επηρεάζει την υγεία των παιδιών είναι το αν ζουν μαζί με μια γιαγιά ή κάποιο άλλο ηλικιωμένο συγγενή ο οποίος μπορεί να συμβάλει στην προσπάθεια της μητέρας και του πατέρα για τη συλλογή της τροφής.

 

Μια σύγχρονη κληρονομιά αυτού του παρελθόντος είναι το ραντάρ για τη φιλικότητα και τη συνεργασία που διαθέτουν οι περισσότεροι από εμάς· οι άνθρωποι έλκονται από ανθρώπους που φαίνεται να διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Έχουμε επίσης ένα πανίσχυρο σύστημα συναγερμού που μας προειδοποιεί όταν κάποιος φαίνεται ιδιοτελής ή αναξιόπιστος.

Σε ένα πείραμα στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ ομάδες από άτομα που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους έμειναν μαζί επί 30 δευτερόλεπτα- στη συνέχεια, όσοι πήραν μέρος στο πείραμα αξιολόγησαν το βαθμό της φιλαυτίας ή το πνεύμα συνεργασίας που, κατά τη γνώμη τους, είχαν επιδείξει οι άλλοι.

Οι αξιολογήσεις αυτών των ανθρώπων συμφωνούσαν με τις αντικειμενικές αξιολογήσεις που έγιναν με βάση τον τρόπο με τον οποίο οι συγκεκριμένοι άνθρωποι λειτουργούσαν σε ένα παιχνίδι όπου μπορούσαν να παίξουν μόνοι τους ή σε συνεργασία με άλλους για να νικήσουν.

Ομοίως, οι άνθρωποι έλκονται από άλλους που διαθέτουν ανάλογη με τη δική τους διάθεση συνεργασίας και φιλική συμπεριφορά· οι ομάδες που αποτελούνταν από άγνωστα μεταξύ τους άτομα, τα οποία όμως είχαν διάθεση συνεργασίας, έδειχναν τον ίδιο αλτρουισμό και διάθεση για παροχή βοήθειας του ενός μέλους προς το άλλο, όπως θα έδειχναν και τα μέλη της ίδιας οικογένειας.

***

Ντάνιελ Γκόλμαν – Η συναισθηματική νοημοσύνη στο χώρο της εργασίας 

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Κατηγορίες:
Νέα

Γιατί το Al Jazeera παύει να χρησιμοποιεί τον όρο “μετανάστες”

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

872788_migrant

Ο συντάκτης του διεθνούς δημοσιογραφικού δικτύου ανακοινώνει την απόφαση με ένα συγκλονιστικό κείμενο.

"Φανταστείτε τα παιδιά σας το πρωί. Φανταστείτε να τα ταΐζετε, να τα πλένετε και να πιάνετε σε αλογοουρά τα μαλλιά του κοριτσιού σας, ενώ διαφωνείτε με το μικρό σας αγόρι για το ποια αθλητικά παπούτσια θα φορέσει.  

Τώρα φανταστείτε, όπως κάνετε αυτό, να γνωρίζετε πως αργότερα σήμερα, θα δέσετε στα αδύναμα σώματά τους σωσίβια γιλέκα και θα τα πάρετε μαζί σας σε ένα φουσκωτό σκάφος, σε νερά στα οποία έχουν πεθάνει πολλοί που έχουν κάνει το ίδιο.  

Σκεφτείτε την ιστορία που θα έπρεπε να τους πείτε για να τα καθησυχάσετε και πώς θα κάνετε αυτό που συμβαίνει να φανεί διασκεδαστικό. Εξετάστε τη συναισθηματική δύναμη που χρειάζεται για να χαμογελάσει κανείς ενώ κρύβει το φόβο του.  

Δεν υπάρχει "μεταναστευτική κρίση" στη Μεσόγειο. Πώς θα αισθανόσασταν αν η απόδρασή σας από τον πόλεμο απαξιώνονταν από τα μέσα τα οποία απλά θα χαρακτήριζαν εσάς και την οικογένειά σας γενικά μετανάστες.   

Ο γενικευμένος όρος "μετανάστες" δεν είναι πλέον κατάλληλος όταν πρόκειται για την περιγραφή του τρόμου που εκτυλίσσεται στη Μεσόγειο. "

Με αυτό το κείμενο, το Al Jazeera ανακοινώνει πως πλέον παύει να χρησιμοποιεί τη λέξη "μετανάστης" για όποιον άνθρωπο εμπλέκεται στην τεράστια αυτή κρίση που συμβαίνει στη Μεσόγειο. Το κείμενο που συνοδεύει την ανακοίνωση της απόφασης υπογράφει ο Barry Malone ο οποίος στη συνέχει εξηγεί πως ο δημοσιογραφικός οργανισμός και όλοι οι συντάκτες πήραν από κοινού την απόφαση.

"Δεν είναι εκατοντάδες άνθρωποι που πνίγονται όταν ένα σκάφος βουλιάζει στη Μεσόγειο, ούτε καν εκατοντάδες πρόσφυγες. Είναι εκατοντάδες μετανάστες. Δεν είναι ένας άνθρωπος - όπως και εσείς - γεμάτος με τις σκέψεις, την ιστορία και τις ελπίδες του - που βρίσκεται στις γραμμές του τρένου, αλλά ένας μετανάστης. Ένας παρείσακτος." γράφει ο Μalone για να δείξει πόσο υποτιμητικά χρησιμοποιείται η λέξη για να περιγράψει το δράμα χιλιάδων ανθρώπων.

Από εδώ και στο εξής το Al Jazeera θα χρησιμοποιεί τις λέξεις "άνθρωποι", "οικογένειες" και κατά περίπτωση "πρόσφυγες" γράφει το άρθρο το οποίο καλεί και άλλα μέσα να πράξουν το ίδιο.

"Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτή την υπόθεση και το να δέχεσαι πρόσφυγες είναι μια δύσκολη πρόκληση για κάθε χώρα, αλλά για να βρούμε λύσεις, μια ειλικρινής συζήτηση είναι απαραίτητη. Και ένα μεγάλο μέρος αυτής της συζήτησης διαμορφώνεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Για λόγους ακρίβειας, ο διευθυντής ειδήσεων στο Al Jazeera English, Salah Negm, αποφάσισε ότι δεν θα χρησιμοποιούμε τη λέξη μετανάστες για αυτούς τους ανθρώπους. Σε αυτό το δίκτυο, θα προσπαθήσουμε σκληρά μέσω της δημοσιογραφίας μας να γίνουμε η φωνή αυτών των ανθρώπων στον κόσμο μας, η φωνή αυτών που για οποιονδήποτε λόγο βρέθηκαν χωρίς δικό τους κόσμο. "Μετανάστες" είναι μια λέξη που αφαιρεί τη φωνή στους ανθρώπους που υποφέρουν. Η αντικατάστασή της, είναι ένας μικρός τρόπος να τους δώσουμε λίγη φωνή πίσω."

____________

   Πηγή: lifo.gr

Κατηγορίες:
Νέα

Οι συνήθειες των χαρούμενων ανθρώπων!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Απίστευτη ζωή

Ο Martin Seligman, «πατέρας» της θετικής ψυχολογίας, υποστηρίζει ότι ενώ το 60% της ευτυχίας που νιώθει κανείς καθορίζεται από τα γονίδιά του και το περιβάλλον στο οποίο ζει, το υπόλοιπο 40% εξαρτάται από τον ίδιο!

Το 2004 ο ίδιος είχε περιγράψει τρία διαφορετικά είδη «ευτυχισμένης ζωής»:

  1. την ευχάριστη ζωή, κατά την οποία γεμίζεις το χρόνο σου με όσο περισσότερα πράγματα σου προσφέρουν ευχαρίστηση μπορείς,
  2. τη ζωή της ενασχόλησης/δέσμευσης, κατά την οποία βρίσκεις «ζωή» στη δουλειά σου, στο να είσαι γονιός, στην αγάπη και τον ελεύθερο χρόνο, και
  3. τη ζωή με νόημα, η οποία συνίσταται στο εξής: «να γνωρίζεις ποια είναι τα πιο δυνατά σου σημεία και να τα χρησιμοποιείς στην υπηρεσία κάτι μεγαλύτερου από εσένα τον ίδιο».

Έχοντας εξερευνήσει τι σημαίνει η «απόλυτη ικανοποίηση», ο Seligman διαπίστωσε ότι η αναζήτηση της ευτυχίας, δε συμβάλλει καθόλου στο αίσθημα «διαρκούς εκπλήρωσης». Αντίθετα, η ευχαρίστηση και η ικανοποίηση είναι «το κερασάκι στην τούρτα», κάτι που προσφέρει για γλυκειά ικανοποίηση στη ζωή μας, κάτι που προέρχεται από την ταυτόχρονη αναζήτηση του «νοήματος της ζωής και της δέσμευσης σε κάτι».

Κι ενώ μπορεί να ακούγεται σαν «μεγάλος άθλος», οι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν ορισμένες απλές συνήθειες, οι οποίες θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη γενικότερη εικόνα «ευδαιμονίας».

change-your-mind

Ποιες είναι όμως αυτές οι συνήθειες των πολύ χαρούμενων ανθρώπων;

1) Φροντίζουν να συναναστρέφονται άλλους χαρούμενους ανθρώπους: Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι το γέλιο είναι... μεταδοτικό. Σύμφωνα, μάλιστα, με ερευνητές από το πρόγραμμα Framingham Heart Study, οι οποίοι μελέτησαν τη «διάδοση» της ευτυχίας για πάνω από 20 χρόνια, βρήκαν ότι εκείνοι που περιτριγυρίζονται από χαρούμενους ανθρώπους, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν χαρούμενοι και οι ίδιοι στο μέλλον.

2) Χαμογελούν όταν το εννοούν: Ακόμη κι αν δεν έχετε τα κέφια σας, μια χαρούμενη σκέψη η οποία συνοδεύεται από ένα χαμόγελο, μπορεί να αυξήσει τα «επίπεδα ευτυχίας» που νιώθετε και να σας κάνει πιο παραγωγικούς. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Academy of Management Journal. Είναι όμως σημαντικό το χαμόγελό σας να είναι αυθεντικό. Το να προσποιηθείτε ένα χαμόγελο, ενώ δε νιώθετε καλά, θα μπορούσε να χειροτερεύσει τη διάθεσή σας.

3) Ξέρουν πώς να καλλιεργούν την ψυχική τους ανάταση: Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Peter Kramer η ψυχική ανάταση, κι όχι η ευτυχία, είναι το αντίθετο της κατάθλιψης. Οι χαρούμενοι άνθρωποι ξέρουν πώς να επανέλθουν μετά από μια αποτυχία. Και όπως λέει ένα γιαπωνέζικο ρητό: «Πέφτεις εφτά φορές και σηκώνεσαι οκτώ».

4) Προσπαθούν να είναι χαρούμενοι: Ναι είναι τόσο απλό, όσο ακούγεται. Σύμφωνα με δύο έρευνες που δημοσιεύτηκαν στο Journal of Positive Psychology το να προσπαθεί κανείς να είναι χαρούμενος, μπορεί να ενισχύσει το συναίσθημα αυτό.

5) Αναγνωρίζουν το καλό:
Είναι σημαντικό να γιορτάζει κανείς μια επιτυχία του, ειδικά αν έχει κοπιάσει αρκετά γι’ αυτήν, όμως οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν παραμελούν και τις «μικρές κατακτήσεις» της καθημερινότητάς τους.

6) Εκτιμούν τις απλές χαρές: Ένα παγωτό, ένα χαρούμενο σκυλί που κουνά ασταμάτητα την ουρά του κ.ά. Οι χαρούμενοι άνθρωποι εκμεταλλεύονται το χρόνο και εκτιμούν τις απλές χαρές της ζωής.

7) Προσφέρουν λίγο από το χρόνο τους σε τρίτους: Ο εθελοντισμός κάνει καλό τόσο στη φυσική, όσο και στην ψυχική υγεία του ατόμου.

8) Αφήνονται και μερικές φορές «χάνουν το χρόνο»: Όταν αφιερώνεται κανείς σε μια δραστηριότητα που βλέπει ταυτόχρονα ως πρόκληση και αναζωογονητική, βιώνει μια κατάσταση χαράς που καλείται «ροή» (flow). Οι χαρούμενοι άνθρωποι αναζητούν αυτήν την αίσθηση του να «παρασύρονται». «Προκειμένου να βιώσει κανείς τη “ροή”, θα πρέπει να αντιμετωπίζει τη δραστηριότητα ως εθελοντική, ευχάριστη με εγγενή κίνητρα και να απαιτεί δεξιότητες (όχι ιδιαίτερα δύσκολες), με σαφείς στόχους προς την επιτυχία», όπως εξηγεί η ιστοσελίδα Pursuit-of-happiness.org.

9) Μετατρέπουν τις κουβεντούλες σε... συζητήσεις με βαθύτερο νόημα: Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Psychological Science, βρήκε ότι εκείνοι που συμμετέχουν σε πιο ουσιαστικές συζητήσεις και λιγότερες «κουτσομπολίστικου ύφους συζητήσεις» νιώθουν μεγαλύτερη ικανοποίηση. (Άλλωστε μία από τις συνηθέστερες κουβέντες που λέει κανείς προτού «φύγει» από το μάταιο τούτο κόσμο είναι η εξής: «Μακάρι να είχα το κουράγιο να εκφράσω τα συναισθήματά μου»).

friends_staring

10) Ξοδεύουν χρήματα για άλλους: Ίσως τελικά τα χρήματα να «αγοράζουν» την ευτυχία. Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Science, όταν ξοδεύει κανείς τα χρήματά του για άλλους, νιώθει μεγαλύτερη ευχαρίστηση απ’ ό,τι αν το έκανε για τον εαυτό του.

11) Αφιερώνουν χρόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις: Είναι σίγουρα πιο εύκολο να στείλεις ένα μήνυμα, ή ένα email στους φίλους σου. Όμως το να φροντίσεις να τούς δεις στην πραγματικότητα από κοντά (ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα βάλεις το χέρι βαθιά στην τσέπη για να αγοράσεις ένα αεροπορικό εισιτήριο και να πας να τους δεις) προσφέρει περισσότερα στο αίσθημα ευτυχίας που νιώθεις. «Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου, κι αυτό ενισχύεται όταν διατηρούν προσωπικούς δεσμούς με φίλους και συγγενείς» ανέφερε ο διευθυντής του Κέντρου Γνωστικής και Κοινωνινής Νευροεπιστήμης του πανεπιστημίου του Σικάγο, John Cacioppo. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μάς κρατούν σε επαφή, όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη φυσική, σωματική επαφή.

12) Είναι αισιόδοξοι: Η αισιόδοξη στάση προς τη ζωή κάνει καλό και στην υγεία καθώς μειώνει το άγχος και το στρες, γινόμαστε πιο ανθεκτικοί στον πόνο, ενώ όπως έχει βρεθεί προσφέρει και περισσότερο χρόνο ζωής σε όσους πάσχουν από καρδιακές ασθένειες.

13) Εκτιμούν μια καλή λίστα με μουσικά κομμάτια: Η μουσική είναι ισχυρή. Τόσο ισχυρή που στην πραγματικότητα μπορεί να μειώσει το αίσθημα άγχους, όπως ένα καλό μασάζ.

14) Μπορούν να «αποσυνδεθούν»: Είτε ασχολούνται με το διαλογισμό, είτε απλά παίρνουν μερικές βαθιές αναπνοές αφήνοντας στην άκρη λίγο τον υπολογιστή τους και τις ηλεκτρονικές συσκευές, η «αποσύνδεση» με το περιβάλλον παρέχει πολλά πλεονεκτήματα. Όταν μιλά κανείς στο κινητό του τηλέφωνο, αυξάνει η αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα άγχους, ενώ όταν στέκεται κανείς συνεχόμενα μπροστά από μια οθόνη μπορεί να εμφανίσει σημάδια κόπωσης και κατάθλιψης.

15) Δεν αμελούν τη γυμναστική: Με την άσκηση παράγονται ενδορφίνες, που είναι γνωστές και ως «οι ορμόνες της χαράς».

16) Βγαίνουν έξω: Ακόμη και μόλις 20 λεπτά στον καθαρό αέρα, προσφέρουν ένα αίσθημα αναζωογόνησης, όπως αναφέρουν πολλές μελέτες που έχουν δημοσιευτεί στο Journal of Environmental Psychology.

17) Αφιερώνουν λίγο παραπάνω χρόνο στο... μαξιλάρι τους: Ένας καλός ύπνος αυξάνει την καλή διάθεση του ατόμου και μειώνει το άγχος, σύμφωνα με τον Dr. Raymonde Jean διευθυντή της μονάδας ιατρικής του ύπνου στο νοσοκομείο St. Luke’s-Roosevelt.

18) Γελούν δυνατά: Το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο.

19) Περπατούν καμαρωτά: Όλα έχουν να κάνουν με τη στάση του σώματος, σύμφωνα με μια έρευνα που διεξήγαγε η Sara Snodgrass, ψυχολόγος από το πανεπιστήμιο Florida Atlantic. Η ίδια ζήτησε από εθελοντές να περπατήσουν για τρία λεπτά. Οι μισοί έπρεπε να το κάνουν κρατώντας το κεφάλι τους ψηλά και κουνώντας έντονα τα χέρια τους. Αυτοί στο τέλος της δοκιμασίας ανέφεραν υψηλότερα αισθήματα χαράς από την υπόλοιπη ομάδα.

happiness_bulldogdrummond

Κατηγορίες:
Νέα
web design by