Νέα (567 άρθρα)

Ένα από τα συνθήματα που επικρατεί σήμερα στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Χάρβαρντ είναι «Επιτυχία μέσω άλλων που είναι διαφορετικοί από εσένα». Υπάρχει μια δύναμη στη διαφορά και αυτή κάνει όλο και πιο σημαντική την ικανότητα του σωστού χειρισμού της διαφορετικότητας.

Η όλο και μεγαλύτερη ποικιλία ατόμων που εργάζονται σε οργανισμούς κάθε τύπου απαιτεί μεγαλύτερη επίγνωση των αδιόρατων διαστρεβλώσεων που επιφέρουν τα στερεότυπα και η προκατάληψη στις εργασιακές σχέσεις. Ανάμεσα στους διευθυντές, για παράδειγμα, το να είναι κανείς σε θέση να διαβάζει τους ανθρώπους με ακρίβεια, χωρίς τις παραμορφώσεις που δημιουργούν τα συναισθηματικά φορτισμένα στερεότυπα, κάνει τα άτομα με τη διακεκριμένη επίδοση να ξεχωρίζουν από το μέσο όρο.

Γενικώς δυσκολευόμαστε να διαβάσουμε τα ανεπαίσθητα μη λεκτικά συναισθηματικά σήματα όσων ανήκουν σε ομάδες πολύ διαφορετικές από τη δική μας — είτε πρόκειται για διαφορετικό φύλο είτε για φυλή, εθνικότητα ή εθνοτική ομάδα. Κάθε ομάδα έχει τους δικούς της κώδικες για να εκφράζει τα συναισθήματα, και αν δεν έχουμε οικειότητα με αυτούς τους κώδικες, η ενσυναίσθηση γίνεται πιο δύσκολη.

Η έλλειψη ενσυναίσθησης μπορεί να αποσυντονίσει οποιαδήποτε αλληλεπίδραση, κάνοντας και τους δύο ανθρώπους να αισθάνονται άσχημα και δημιουργώντας μια συναισθηματική απόσταση, η οποία με τη σειρά της ενθαρρύνει τον έναν να δει τον άλλο μέσα από το πρίσμα του στερεότυπου μιας ομάδας και όχι ως άτομο.

Ένα ουσιαστικό στοιχείο που λείπει από πολλά προγράμματα που αφορούν τη διαφορετικότητα είναι το ότι δεν καταφέρνουν να την εκμεταλλευτούν ώστε να βοηθήσουν τα άτομα που συμμετέχουν να μάθουν με ποιο τρόπο θα κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα. Καλό και αγαθό είναι βεβαίως να κάνουμε τους ανθρώπους από διαφορετικό υπόβαθρο να αισθάνονται άνετα στη δουλειά, μπορούμε όμως να προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο, να χειριστούμε σωστά τη διαφορετικότητα για να ανεβάσουμε πιο πολύ τις επιδόσεις.

Πέρα από τη μηδενική ανοχή απέναντι στην έλλειψη ανοχής, η ικανότητα για το σωστό χειρισμό της διαφορετικότητας περιστρέφεται γύρω από τρεις δεξιότητες: το να τα πηγαίνει κανείς καλά με ανθρώπους που είναι διαφορετικοί, να εκτιμά τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους λειτουργούν οι άλλοι, και να δράττεται οποιοσδήποτε επαγγελματικής ευκαιρίας προσφέρουν αυτές οι μοναδικές προσεγγίσεις.

Αυτές οι βασικές αρχές βρίσκονται στην κατεύθυνση του επιχειρήματος των Ντέιβιντ Τόμας και Ρόμπιν Έλι σε ένα άρθρο τους στο Harvard Business Review, στο οποίο οι δύο συγγραφείς υποστηρίζουν ότι τα πιθανά οφέλη του σωστού χειρισμού της διαφορετικότητας είναι: η μεγαλύτερη κερδοφορία, η βελτίωση του επιπέδου μάθησης του οργανισμού, η ευελιξία και η γρήγορη προσαρμογή αλλαγές της αγοράς.

Για να κάνει κανείς αυτό το βήμα παραπέρα, απαιτείται να αμφισβήτησε. ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι ο μόνος στόχος για την ενίσχυση της διαφορετικότητας είναι η αύξηση του αριθμού των διαφορετικών ανθρώπων που περιλαμβάνονται στη δύναμη μιας εταιρείας και η διοχέτευση των συγκεκριμένων ατόμων σε θέσεις εργασίας που ασχολούνται ειδικά με τη συνδιαλλαγή με πελάτες οι οποίοι ανήκουν στις ίδιες ομάδες. Αυτό σημαίνει, όπως υποστηρίζουν οι Τομας και Έλι, ότι η βασική συνεισφορά των μελών των μειονοτήτων σε μια εταιρεία είναι να χρησιμοποιήσουν την εσωτερική τους ευαισθησία για να βοηθήσουν την εταιρεία να αποκτήσει μια καλύτερη εμπορική σχέση με μέλη της ομάδας τους.

Αυτός ο στόχος μέχρι ένα βαθμό είναι ικανοποιητικός, δεν καταφέρνει όμως να δρέψει τους αληθινούς καρπούς της διαφορετικότητας. Οι Τόμας και Έλι θεωρούν ότι οι διαφορετικοί άνθρωποι «φέρνουν διαφορετικές, σημαντικές και αρκετά ανταγωνιστικές γνώσεις και ιδέες σχετικά με το πώς πρέπει να γίνεται η δουλειά στην πράξη —πώς να σχεδιάζονται οι διαδικασίες, να επιτυγχάνονται ο. στόχοι, να οριοθετούνται τα καθήκοντα, να συγκροτούνται αποτελεσματικές ομάδες, να υπάρχει ανταλλαγή ιδεών και να ασκείται αποτελεσματική ηγεσία».: Και οι γνώσεις αυτές μπορούν να βελτιώσουν έναν οργανισμό.

Σκεφτείτε την περίπτωση μιας δικηγορικής εταιρείας η οποία ασχολείται με υποθέσεις δημοσίου συμφέροντος στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη δεκαετία του ’80, το προσωπικό της εταιρείας που αποτελούνταν μόνο από λευκούς άρχισε να ανησυχεί για το γεγονός ότι οι βασικές πελάτισσές τους, γυναίκες με προβλήματα στο χώρο της εργασίας, ήταν επίσης όλες λευκές. Ένιωσαν την υποχρέωση να διαφοροποιήσουν την πελατειακή τους βάση.

Έτσι η εταιρεία προσέλαβε μία λατινόφωνη δικηγόρο, ελπίζοντας ότι θα έφερνε λατινόφωνους πελάτες στην εταιρεία. Ωστόσο, αυτό που συνέβη ήταν κάτι περισσότερο: η γυναίκα έφερε επίσης έναν νέο τρόπο σκέψης σχετικά με τη βασική επαγγελματική δραστηριότητα της ίδιας της εταιρείας. Μια συνέπεια ήταν ότι η εταιρεία διεύρυνε τις εργασίες της πέρα από τα θέματα των γυναικών, ενώ επίσης άρχισε να ασχολείται με αντιδικίες που έθεταν κάποιο προηγούμενο ενάντια σε προκλητικές τακτικές φυλετικών διακρίσεων.

Όταν η εταιρεία άρχισε να προσλαμβάνει όλο και περισσότερους μη λευκούς δικηγόρους, αφηγείται ένας από τους βασικούς της εταίρους, «αυτό επηρέασε την εργασία μας διευρύνοντας τις απόψεις μας γύρω από το ποια είναι τα σχετικά θέματα και μας έδωσε τη δυνατότητα να ταξινομήσουμε τα θέματα αυτά με δημιουργικό τρόπο, κάτι που δεν θα μπορούσε να έχει γίνει ποτέ αν το προσωπικό μας το αποτελούσαν μόνο λευκοί. Πραγματικά άλλαξε όλη η ουσία, και μ’ αυτή την έννοια βελτιώθηκε η ποιότητα της εργασίας μας».

Η εκτίμηση, από την πλευρά των ηγετών, των γνώσεων που φέρνουν στην εργασία άτομα με διαφορετική κουλτούρα μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου ο οργανισμός μαθαίνει και αυξάνει την ανταγωνιστικότητά του. Πάρτε, για παράδειγμα, μια εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών της οποίας το μοντέλο πωλήσεων είχε εστιαστεί σε ψυχρά, σύντομα τηλεφωνήματα, μέχρι που συνειδητοποιήθηκε ότι οι πιο επιτυχημένοι πωλητές της ήταν γυναίκες που χρησιμοποιούσαν μια προσέγγιση χαρακτηριστική του φύλου τους: τη σταδιακή δημιουργία σχέσεων.

Η εταιρεία αυτή έχει πλέον μια πιο ευέλικτη προσέγγιση στις πωλήσεις, ενθαρρύνοντας και ανταμείβοντας το διαφορετικό στιλ που αποδίδει καλύτερα για πωλητές διαφορετικής κουλτούρας. Η εταιρεία κατάφερε να χρησιμοποιήσει τη γνώση που πρόσφερε η επιτυχία των γυναικών για να αμφισβητήσει αυτά που θεωρούσε βασικές αρχές της, να μάθει και να αλλάξει, και έτσι να τα πάει καλύτερα χειριζόμενη σωστά τη διαφορετικότητα.

Daniel Goleman – Η συναισθηματική νοημοσύνη στο χώρο της εργασίας – Εκδόσεις: Πεδίο

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Η Ολλανδία φιγουράρει στην κορυφή της λίστας των χωρών του ΟΟΣΑ με τα πιο χαρούμενα παιδιά στις ηλικίες των 12-16 ετών. Το εκπαιδευτικό μοντέλο της δίνει απλόχερα χρόνο και χώρο για παιχνίδι, μειώνει τους ανταγωνισμούς των επιδόσεων και ταυτόχρονα το μπούλινγκ στα σχολεία.

Mια έρευνα της HSBC που έγινε σε 48 χώρες, επιβεβαίωσε κάτι που ίσως λίγο έως πολύ υποψιαζόμασταν για τους έφηβους της Ολλανδίας: ότι είναι οι πιο ευτυχισμένοι του κόσμου.

Σύμφωνα με τις μελέτες, δύο είναι οι παράγοντες που θωρακίζουν τους εφήβους απέναντι στην πίεση και το άγχος της δύσκολης και τόσο απαιτητικής αυτής ηλικίας: αφενός το σχολείο κι αφετέρου η οικογένεια. Όπως σημειώνει ο βρετανικός Guardian, στο ολλανδικό σχολείο τα παιδιά δεν πιέζονται πολύ καθώς το εκπαιδευτικό περιβάλλον φροντίζει να μην προάγει τον -ενίοτε σκληρό, παιδικό- ανταγωνισμό.

Το ολλανδικό εκπαιδευτικό μοντέλο βασίζεται στο δικαίωμα του παιδιού να έχει ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι. Έτσι, μέχρι τα 10 τους χρόνια, τα παιδιά έχουν από ελάχιστες έως καθόλου εργασίες για το σπίτι, με το σύνολο της μαθησιακής διαδικασίας να επιτυγχάνεται εντός σχολείου. Παράλληλα, το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια δεν στηρίζεται σε μεμονωμένες εξετάσεις που αγχώνουν και εξουθενώνουν το παιδί, αλλά αντίθετα το κατευθύνει στη σωστή επιλογή, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις δεξιότητές του από την ηλικία των 12 ετών.

Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί στην Ολλανδία περνούν από συνεχή προγράμματα επανεκπαίδευσης και αξιολόγησης, όπου μαθαίνουν να αξιολογούν και να προσεγγίζουν ψυχολογικά τα παιδιά.

Ακόμα και η συμμετοχή των προεφήβων στις «εκλογές για παιδιά» οξύνουν το πνεύμα και την αίσθηση συμμετοχής.
@Jasper Juinen/ Getty Images

 

Τέλος και οι γονείς με την σειρά τους «διδάσκονται» να μην είναι απαιτητικοί με τις επιδόσεις των παιδιών τους και να μην περιμένουν πολλά, επιβαρύνοντας τη ζωή τους με επιπλέον υποχρεώσεις.

«Στην Ολλανδία, τα παιδιά είναι πιο ελεύθερα να επιλέγουν τα μαθήματα που θα ακολουθήσουν, τους φίλους, το πότε θα διαβάσουν. Μαθαίνουν από πολύ νωρίς να αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις των επιλογών τους και αυτό τα κάνει πιο ώριμα», τονίζει ο καθηγητής Ρούουτ Φεενχόβεν, διευθυντής του World Database of Happiness.

«Εμείς εδώ δεν λέμε ποτέ τη φράση “είσαι καλό παιδί, καλός μαθητής”, λέμε μόνο “μπράβο” για να επιβραβεύσουμε κάποιον. Νομίζω πως έχω αρκετή ελευθερία», σημειώνει με την σειρά του ο 14χρονος Τιάλινγκ Απελχοφ από το Άμστερνταμ.

Μάλιστα, όπως σημειώνει η έρευνα, η χρήση κάνναβης και αλκοόλ παρουσιάζει μείωση στη χώρα αυτή, στις ηλικίες 12-16. Επίσης, οι Ολλανδοί έφηβοι είναι οι λιγότερο παχύσαρκοι και τα περιστατικά μπούλινγκ, ενώ σίγουρα υπάρχουν, εντούτοις είναι σαφώς περιορισμένα σε σχέση με παιδιά άλλων χωρών.

«Αν συγκρίνω την κατάσταση σε σχέση με άλλες χώρες, ο σχολικός εκφοβισμός είναι πολύ περιορισμένος εδώ. Αν κάποιος μου κάνει μπούλινγκ, απλώς τον αγνοώ», επισημαίνει ο 16χρονος μαθητής λυκείου Ντάνι Κάρεμανς.

Ο ρόλος της οικογένειας

Μια προ ετών αντίστοιχη έρευνα της UNICEF ανέδειξε επίσης την σημασία της ολλανδικής οικογένειας στην ανάπτυξη του εφήβου.

Με τους Ολλανδούς ενήλικους/γονείς να κατέχουν υψηλότατες θέσεις κάθε χρόνο στις έρευνες μεταξύ των πιο ευτυχισμένων ανθρώπων παγκοσμίως, προφανώς και τα παιδιά τους θα είναι χαρούμενα. Στην ολλανδική οικογένεια, η γνώμη των παιδιών μετράει εξίσου και οι γονείς έχουν μάθει να τα ακούν και να τα λαμβάνουν υπόψη. Έτσι τα παιδιά ωριμάζουν σωστά, μαθαίνουν και τα ίδια να σέβονται τις απόψεις των άλλων.

Η μελέτη της UNICEF έδειξε πως οι ολλανδές μητέρες ισορροπούν άψογα μεταξύ καριέρας και οικογένειας, επιλέγοντας σε ποσοστό που ξεπερνά το 60% μια εργασία μερικής απασχόλησης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να μοιράζουν το χρόνο τους όπως αυτές επιθυμούν, αφού οι ώρες εργασίας τους δεν ξεπερνούν τις 25 εβδομαδιαίως. Όπως οι γυναίκες, έτσι και οι ολλανδοί άντρες δείχνουν να προτιμούν πιο ευέλικτα ωράρια εργασίας ώστε να περνούν πιο πολύ χρόνο με τα παιδιά τους.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, έχει θεσπιστεί η «ημέρα του μπαμπά» (papa dag), μια ημέρα μέσα στην εβδομάδα κατά την οποία ο μπαμπάς έχει φροντίσει να πάρει άδεια, αφιερώνοντας την εξ ολοκλήρου στα παιδιά του.

_______________________

   Πηγή: protagon.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Κάθε φορά που ανοίγουμε την βρύση το νερό ρέει άφθονο και μάλιστα χωρίς να του δίνουμε σημασία. Το θεωρούμε κάτι περισσότερο από δεδομένο. Πολλές φορές το αφήνουμε να τρέξει λίγο για να «κρυώσει» ή για να «ζεσταθεί». Ο κυριότερος λόγος βέβαια για να πιούμε νερό είναι για να ξεδιψάσουμε. Κι όμως σε πολλά μέρη του κόσμου, οι άνθρωποι δεν έχουν αυτήν την πολυτέλεια.

Είναι τα μέρη του κόσμου που και λίγα κέρματα να έχεις, που είναι σπάνια, δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση σε νερό. Η UNICEF έκανε ένα συγκλονιστικό πείραμα για αυτήν ακριβώς την σπατάλη, προσφέροντας νερό σε μπουκάλια που όμως δεν μπορεί να αποκτηθεί με χρήματα. Αλλά με ιδρώτα.

Έστησε λοιπόν έναν πάγκο γεμάτο από μπουκαλάκια νερό και δίπλα του έναν διάδρομο γυμναστικής. Τα μπουκαλάκια δεν είχαν πάνω χρηματική αξία, αλλά αξία σε χιλιόμετρα. Είναι οι ενδεικτικές αποστάσεις που κάνουν οι άνθρωποι σε φτωχότερες χώρες σχεδόν καθημερινά, για να αποκτήσουν πρόσβαση σε νερό.

Όταν μια γυναίκα πλησίασε και ζήτησε νερό, ο άντρας πίσω από τον πάγκο της είπε ότι αξίζει 10 χιλιόμετρα και της έδειξε τον διάδρομο γυμναστικής. Για να το πάρει, θα έπρεπε να περπατήσει ή να τρέξει 10 χιλιόμετρα. Υπήρχαν μπουκάλια του 1 χιλιομέτρου ακόμα και των 50 χιλιομέτρων. Οι περισσότεροι δεν τα ήθελαν. Γιατί δεν χρειάζεται να το κάνουν. Δεν είναι αναγκαίο. Κάποιοι, ύστερα από εξηγήσεις, αποφάσισαν να διανύσουν μια απόσταση.

Όταν λοιπόν έφτασε η ώρα να το πιούν, ο άντρας τους είπε να κοιτάξουν τα συστατικά. Χολέρα, ηπατίτιδα Α, πολιομυελίτιδα και άλλες ασθένειες. Οι περισσότεροι φοβήθηκαν. Αλλά δεν ξέρουν ότι οι ανάγκη για νερό δεν σταματάει εκατομμύρια κόσμο από το να κάνει τεράστιες διαδρομές καθημερινά, όχι για να φτάσει σε καθαρό νερό, αλλά σε ένα νερό γεμάτο ασθένειες. Το συγκλονιστικό πείραμα της UNICEF, δεν πρέπει μόνο να μας ευαισθητοποιήσει αλλά και να μας κινητοποιήσει.

Γιατί η μικρή Aysha, περπατάει 8 ώρες την ημέρα, για να μπορέσει να φέρει νερό σε όλη της την οικογένεια…

_______________________

   Πηγή: gargalianoionline.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Το σκάκι είναι μια από τις πιο μεγάλες ανθρώπινες δημιουργίες. Είναι ένα παλιό παιχνίδι, αλλά οι κανόνες, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα, αριθμούν 500 χρόνια ζωής. Ο τρόπος που κινείται το κάθε κομμάτι και οι πιθανοί συνδυασμοί απαιτούν σκληρή δουλειά και χρόνο από τον παίκτη, αν θέλει να κάνει σωστές κινήσεις.

Επιπλέον, το σκάκι είναι ένας καθρέφτης της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο παίκτης μαθαίνει από τις εμπειρίες του, απομνημονεύει συγκεκριμένα μοτίβα, μεθοδεύει στρατηγικές, στήνει παγίδες, αναλύει καταστάσεις και παίρνει αποφάσεις.

Το σκάκι τελικά δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να πάρεις μαθήματα για την ζωή.

#1. Οι Γυναίκες είναι Ισχυρές και οι Άντρες Απαραίτητοι

Η βασίλισσα είναι το πιο ισχυρό και ευέλικτο κομμάτι στην σκακιέρα, ενώ ο βασιλιάς είναι αργός και με περιορισμένες κινήσεις. Όμως το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί, ακόμη και αν η βασίλισσα έχει βγει από το παιχνίδι και δεν θα τελειώσει, αν δεν χαθεί ο βασιλιάς.

Όπως και την πραγματική ζωή, οι γυναίκες, με την ευελιξία και τα άλλα τους χαρακτηριστικά που μας έλκουν σε αυτές, συχνά είναι στο επίκεντρο της προσοχής, όμως είναι η αποφασιστικότητα του άντρα που πολλές φορές κρίνει το αποτέλεσμα.

#2. Η Τακτική είναι το 99%

Το σκάκι, όπως και η ζωή, απαιτεί καλά οργανωμένη στρατηγική. Χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, όμως χρειάζεται εξίσου να είσαι σε επαγρύπνηση για τυχόν ευκαιρίες ή απειλές που μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά.

Μια κίνηση μπορεί να αλλάξει την ροή του παιχνιδιού.

Για να τα καταφέρεις πρέπει να ξέρεις καλά τους κανόνες, να έχεις «μετρήσει» τις επιλογές σου και να κάνεις κινήσεις που μερικές φορές μπορεί να μην είναι προς τα εμπρός.

Ίσως χρειαστεί να οπισθοχωρήσεις.

#3. Υπάρχουν Σίγουρες Κινήσεις, αλλά η Δημιουργικότητα Κερδίζει

Αναλόγως σε πιο στάδιο του παιχνιδιού βρισκόμαστε, υπάρχουν διαφορετικές τακτικές, που απαιτούν και διαφορετικές ικανότητες. Η αρχή του παιχνιδιού χρειάζεται εμπειρία και γνώση των ανοιγμάτων που είναι σε γενικές γραμμές κοινά.

Όσο το παιχνίδι προχωράει, απαιτείται σε μεγαλύτερο βαθμό δημιουργικότητα και ευρηματικότητα. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες σίγουρες και ίσως προβλέψιμες λύσεις, αλλά μια αντισυμβατική κίνηση μπορεί να φέρει καλύτερο αποτέλεσμα.

Μην κολλάς σε μια συνταγή. Τα πράγματα είναι πάντα ανοιχτά και υπάρχουν μυριάδες πιθανών κινήσεων και αντίστοιχων πιθανών απαντήσεων.

#4. Δεν αρκεί το Ταλέντο. Χρειάζεται Σκληρή Δουλειά

Αν ο απλός στρατιώτης καταφέρει να φτάσει στο τέλος της σκακιέρας, τότε μπορεί να πάρει προαγωγή.

Αυτό είναι μια μεταφορά που βρίσκει αναλογία στην αληθινή ζωή!

Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν κάποιο ασυνήθιστο, άγνωστο ταλέντο, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί και να το εκμεταλλευτούν μετά από σκληρή προσπάθεια.

#5. Αν δεν Έχεις Ευκαιρίες, Δημιούργησε τις

Στο σκάκι, είναι χαζό να αφήνεις το παιχνίδι να προχωρήσει περιμένοντας τον αντίπαλο να κάνει το λάθος. Αν πιστεύεις ότι θα κερδίσεις με αυτόν τον τρόπο, το πιθανότερο είναι ότι τελικά θα χάσεις.

Πρέπει να δημιουργείς ευκαιρίες. Δεν γίνεται να περιμένεις για την τέλεια στιγμή για να δείξεις τις δυνατότητες σου ή για να διεκδικήσεις αυτό που θέλεις. Αυτή η στιγμή μπορεί να αργήσει ή ακόμη και να μην εμφανιστεί ποτέ.

Αυτό είναι ένα μάθημα που μπορείς να πάρεις από το σκάκι και να το εφαρμόσεις παντού: στο φλερτ, στον επιχειρηματικό κόσμο, στον αθλητισμό και αλλού.

Στο φλερτ για παράδειγμα, σημαίνει πως πρέπει να εκφράζεις τις προθέσεις σου, όπως μπορείς να δεις στο παρακάτω βίντεο:

 #6. Διορατικότητα: Δες την Μεγάλη Εικόνα

Στο σκάκι παίζεις πάντα με έναν σκοπό. Να κρατήσεις τον βασιλιά σου και να «φας» τον αντίπαλο βασιλιά. Πρέπει να έχεις την μεγάλη εικόνα στο μυαλό σου, καθ’ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού και να κάνεις κινήσεις προς την επίτευξη του μεγάλου στόχου.

Μπορεί να χάσεις πιόνια, αλλά ο τελικός σκοπός είναι που μετράει. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να κάνουν θυσίες και αδυνατούν να δουν την μεγάλη εικόνα πίσω από αυτές. Κάποιες φορές στην ζωή, όπως και στο σκάκι, οι απώλειες είναι αναπόφευκτες, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά και να υπάρξει εξέλιξη.

Και στις δύο περιπτώσεις λοιπόν, στην ζωή και στο σκάκι, η διορατικότητα κερδίζει.

#7. Είναι Αποδεκτό να Απειλείσαι

Σε μια παρτίδα σκάκι, κάθε στιγμή θα απειλείσαι, αλλά και θα απειλείς και αυτό είναι απολύτως αποδεκτό. Φαντάζεσαι ένα παιχνίδι, χωρίς καμία πρόκληση, που δεν θα χρειαζόταν να δυσκολευτείς και να σκεφτείς; Δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον.

Η πίεση είναι μέρος του παιχνιδιού. Συχνά πάνω στην πίεση μπορεί να βρεις μια δυνατή λύση ή να δημιουργήσεις μια καλή ευκαιρία που θα σε οδηγήσει στον στόχο σου. Είναι λοιπόν αποδεκτό και φυσιολογικό να δέχεσαι απειλές στην ζωή. Μπορεί να υπάρχει ο φόβος της απόρριψης ή ο φόβος της αποτυχίας, το ζήτημα είναι να ξέρεις πώς θα τα αντιμετωπίσεις, για να βγεις νικητής.

#8. Είσαι Μόνος σου

Η έκβαση του παιχνιδιού εξαρτάται από τις αποφάσεις που εσύ θα πάρεις και από τις κινήσεις που εσύ θα επιλέξεις να κάνεις. Οι μάχες είναι δικές σου.

Μπορεί να έχεις συμμάχους, άλλους ανθρώπους δίπλα σου ή υφιστάμενους, όμως από εσένα εξαρτάται το πώς θα πολεμήσεις.

Όπως στο σκάκι έχεις τα πιόνια σου, έτσι και στην ζωή έχεις διάφορους πόρους, ανθρώπινους, οικονομικούς κλπ.

Πρέπει να μπορείς να τους εκμεταλλευτείς στο έπακρο και να μάχεσαι. Ίσως κερδίσεις, ίσως όχι. Αν χάσεις όμως, θα χάσεις με αξιοπρέπεια και θα αναλάβεις την ευθύνη.

#9. Οι Αποτυχίες Διδάσκουν

Το έχουμε γράψει αυτό σε δεκάδες άρθρα και θα συνεχίσουμε να το γράφουμε! Οι περισσότεροι από εμάς φοβόμαστε να αποτύχουμε. Όμως η αποτυχία είναι ένδειξη προσπάθειας και χωρίς προσπάθεια, δεν γίνεται τίποτα.

Αυτό είναι κάτι που μας διδάσκει με τον καλύτερο τρόπο το σκάκι. Θα χάσεις πάρα πολλές φορές και θα αντιμετωπίσεις πολλές αποτυχίες, προτού καταφέρεις να κερδίσεις και να επιτεύξεις τον στόχο σου.

Έτσι και αλλιώς η απόρριψη πονάει και υπάρχει λόγος, όπως μπορείς να δεις στο επόμενο βίντεο:

Ένας δύσκολος αντίπαλος που θα σε κάνει να χάσεις, θα σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος και να εξελιχθείς. Έτσι και στην ζωή, οι προκλήσεις και οι αποτυχίες θα σε βγάλουν από την ζώνη άνεσης και θα σε διδάξουν μαθήματα, που θα σε βγάλουν νικητή στην συνέχεια της προσπάθειας σου.

Το σκάκι δεν είναι ένα απλό παιχνίδι που θα παίξεις όταν βαριέσαι ή αν θες να ξεφύγεις από την βαρεμάρα.

Είναι ένας τρόπος ζωής και έχει πολλά να σε διδάξει, τα οποία βρίσκουν εφαρμογή στην καθημερινότητα. Κάθε παρτίδα έχει να σου δώσει κάτι νέο και αυτό είναι το συναρπαστικό στο σκάκι.

_______________________

   Πηγή: menofstyle.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ο καθένας από εμάς έχει αναρωτηθεί τι είναι το ουσιαστικό για τη ζωή του; Τι είναι αυτό, για το οποίο αξίζει να ζει και να παίρνει νόημα η ύπαρξή του;

Ο Λέο Μπουσκάλια στο βιβλίο του «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις» γράφει πως το αυτοκίνητό του, η μόρφωσή του ή τα ρούχα του δεν είναι το ουσιαστικό για εκείνον. Πιστεύει πως το ουσιαστικό είναι να ζει και να αγκαλιάζει τη ζωή κάθε στιγμή οπουδήποτε και να βρίσκεται. Να την αρπάζει στην αγκαλιά του με πάθος! Να την αγαπά με όλη του τη δύναμη, να την αγαπά με ό, τι αυτή περιλαμβάνει.

Είναι περιττό κανείς να κλαίει για το χθες, γιατί το χθες έχει τελειώσει. Πρέπει να συγχωρούμε το παρελθόν μας και τους ανθρώπους που μας πλήγωσαν. Δεν ωφελεί να περνάμε τις μέρες μας κατηγορώντας τους άλλους και δείχνοντάς τους με το δάκτυλο. Είναι άδικο ξόδεμα χρόνου να κλαίμε για όσα έγιναν, τη στιγμή που δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε. Και να πού βρίσκεται το ουσιαστικό: να φεύγουμε μπροστά έχοντας τη γνώση από τα παλιά μας λάθη, ώστε να μην τα επαναλαμβάνουμε στο μέλλον και να συνεχίζουμε με ελπίδα, συγχωρητικότητα και αγάπη για τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας και τη ζωή.

Υπάρχει ένας κατάλογος λέξεων του Μπουσκάλια, οι οποίες αποτελούν ένα είδος οδηγού προς το ουσιαστικό, ένας δεκάλογος προς την ουσία της ζωής κι αυτές είναι:

1. Ορθή Γνώση, για να δώσει τα απαραίτητα εφόδια για το ταξίδι της ζωής
2. Σοφία, για να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος τη συσσωρευμένη γνώση του παρελθόντος, με τρόπο που θα τον βοηθήσει καλύτερα να ανακαλύψει την παρουσία του στη ζωή
3. Κατανόηση, για να δέχεται ο άνθρωπος τους άλλους (που είναι διαφορετικοί) με λεπτότητα και κατανόηση
4. Αρμονία, για να μπορεί καθένας να δέχεται τη φυσική ροή της ζωής
5. Δημιουργικότητα, για να συνειδητοποιεί και να αναγνωρίζει νέες λύσεις και άγνωστα μονοπάτια στον δρόμο του
6. Δύναμη, για να αντιστέκεται στον φόβο και να προχωρεί μπροστά, παρά τις αβεβαιότητες και χωρίς εγγυήσεις για το μέλλον
7. Γαλήνη, για να στέκεται γερά στα πόδια του ο άνθρωπος
8. Χαρά, για να είναι πάντα γεμάτος τραγούδια, γέλια και χορούς
9. Αγάπη, ο σίγουρος οδηγός προς το υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας που είναι ικανός να φθάσει ο άνθρωπος
10. Ενότητα, η οποία ξαναφέρνει κάποιον εκεί από όπου ξεκίνησε, δηλαδή στη θέση όπου καθένας είναι ένα με τον εαυτό του και με όλα τα άλλα πράγματα

Μελετώντας την αγάπη ο Μπουσκάλια οδηγείται στη μελέτη της ζωής. «Ζωή μέσα στην αγάπη σημαίνει ζωή μέσα στη ζωή και ζωή μέσα στη ζωή σημαίνει ζωή μέσα στην αγάπη. Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο και ο τρόπος που ζούμε τη ζωή μας είναι το δικό μας δώρο στον Θεό. Ας κάνουμε το δώρο αυτό υπέροχο!»

Αν αυτό δεν είναι το ουσιαστικό στη ζωή μας, τότε τι άλλο θα ήταν;

_______________________

     ~ Μαρία Ν. Ταστσόγλου

   Πηγή: fonipeiraioton.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Εμένα μου αρέσει η Αλίκη. Είναι το πιο όμορφο κορίτσι στην τάξη μου, το πιο δημοφιλές, το πιο αστείο, πρώτη στα μαθήματα, αρχηγός της ομάδας βόλεϊ και παίζει τέλεια πιάνο. Σε όλα τα αγόρια αρέσει η Αλίκη. Σε όλα τα παιδιά αρέσει η Αλίκη. Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων αυτής της τάξης. Και της διπλανής μπορώ να σου πω. Ναι, πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό παιδί και μπράβο της. Είναι αυτό που ως ενήλικες ονομάζουμε «έχει όλο το πακέτο».

_______________________

    ~ Μαργαρίτα Αλευρίδη Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. Msc

       Πηγή: huffingtonpost.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ούτε τα χρήματα, ούτε οι γνώσεις, ούτε το κοινωνικό στάτους, ούτε η εξωτερική εμφάνιση παίζουν ρόλο όταν ο ένας άνθρωπος θέλει να πλησιάσει τον άλλον και να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί του.

_______________________

   Πηγή: bovary.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Όλο και περισσότερες έρευνες δείχνουν πως όσοι ζουν ολομόναχοι, δίχως να έχουν κάποιον να μιλήσουν και να μοιραστούν τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους, παρουσιάζουν σταδιακή φθορά της ψυχοσωματικής υγείας τους.

_______________________

   Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

O Stephen Hawking πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες σε ηλικία 76 ετών. “Δεν υπάρχει Παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για χαλασμένα κομπιούτερ. Πρόκειται για ένα παραμύθι που απευθύνεται σε ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι».  Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του: “Το Μεγάλο Σχέδιο” για τη φύση της πραγματικότητας;.

Τι είναι πραγματικό, λοιπόν, το πτολεμαϊκό ή το κοπερνίκειο σύστημα;

Αν και πολλοί πιστεύουν πως ο Κοπέρνικος απέδειξε ότι ο Πτολεμαίος έσφαλλε, αυτό δεν ισχύει. Όπως και στην περίπτωση της κανονικής οπτικής μας έναντι εκείνης του χρυσόψαρου, θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε από τις δύο παραπάνω απεικονίσεις ως μοντέλο του Σύμπαντος, καθώς οι δικές μας παρατηρήσεις των ουρανών μπορούν να εξηγηθούν υιοθετώντας το μοντέλο της ακινησίας είτε της Γης είτε του Ήλιου. Παρά τον ρόλο του στις φιλοσοφικές έριδες σχετικά με τη φύση του Σύμπαντος, το πραγματικό πλεονέκτημα του κοπερνίκειου συστήματος έγκειται απλώς στο ότι οι εξισώσεις κίνησης είναι πολύ απλούστερες σε ένα σύστημα αναφοράς όπου ο Ήλιος ακινητεί.

Ένα άλλο είδος εναλλακτικής πραγματικότητας βρίσκουμε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας The Matrix, όπου η ανθρωπότητα ζει, δίχως να το γνωρίζει, σε μια προσομοιωμένη εικονική πραγματικότητα δημιουργημένη από ευφυείς υπολογιστές, προκειμένου οι άνθρωποι να διατηρούνται σε μια κατάσταση μακάριας ικανοποίησης, ενώ οι υπολογιστές τούς στραγγίζουν από τη βιοηλεκτρική τους ενέργεια —ό,τι, τέλος πάντων, σημαίνει αυτό. Μια τέτοια σύλληψη ενδέχεται να μην είναι και τόσο τραβηγμένη, αν λάβουμε υπόψη μας όλους αυτούς που προτιμούν να περνούν την ώρα τους στην προσομοιωμένη πραγματικότητα διαδικτυακών τόπων, όπως το Second Life.

Πώς ξέρουμε ότι δεν είμαστε απλώς οι χαρακτήρες μιας υπολογιστικής σαπουνόπερας; Αν ζούσαμε σε έναν συνθετικό φανταστικό κόσμο, τα γεγονότα δεν θα είχαν απαραίτητα καμία λογική ή συνέπεια, ούτε και θα υπάκουαν σε νόμους. Οι εξωγήινοι που θα μας ήλεγχαν μπορεί να το έβρισκαν πιο ενδιαφέρον ή διασκεδαστικό να παρακολουθούν τις αντιδράσεις μας όταν θα βλέπαμε, για παράδειγμα, την πανσέληνο να σκίζεται στη μέση ή καθέναν που ακολουθεί δίαιτα να αναπτύσσει μια ακατάσχετη όρεξη για τούρτες.

Αν όμως οι εξωγήινοι επέβαλλαν νόμους με συνέπεια, δεν θα υπήρχε τρόπος να διακρίνουμε το κατά πόσον θα μπορούσε να υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα πίσω από την προσομοιωμένη εκδοχή της. Στην περίπτωση αυτή, εύκολα θα χαρακτηρίζαμε τον κόσμο των εξωγήινων «αληθινό» και τον συνθετικό κόσμο «ψεύτικο». Αν όμως τα πλάσματα στον προσομοιωμένο κόσμο —όπως και εμείς— δεν είχαν τη δυνατότητα να παρατηρήσουν από έξω το σύμπαν τους, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να αμφιβάλλουν σχετικά με τις δικές τους απεικονίσεις της πραγματικότητας. Πρόκειται για τη σύγχρονη εκδοχή της ιδέας ότι όλοι είμαστε μυθολογήματα στο όνειρο κάποιου άλλου.

Τα παραπάνω παραδείγματα μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα το οποίο θα αποδειχθεί σημαντικό στο πλαίσιο του βιβλίου: Δεν υπάρχει έννοια της πραγματικότητας ανεξάρτητη από κάποια απεικόνιση ή μια θεωρία. Αντίθετα, εμείς θα υιοθετήσουμε την ιδέα την οποία θα ονομάσουμε «ρεαλισμό κατά το μοντέλο» —δηλαδή, ότι μια φυσική θεωρία ή ένα κοσμοείδωλο δεν είναι παρά ένα μοντέλο (μαθηματικού χαρακτήρα, γενικά) και ένα σύνολο κανόνων που συνδέουν τα στοιχεία του μοντέλου με τις παρατηρήσεις. Αυτό μας προσφέρει ένα πλαίσιο για την ερμηνεία της σύγχρονης επιστήμης.

Από την εποχή του Πλάτωνα και εξής, οι φιλόσοφοι ερίζουν σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας. Η κλασική επιστήμη βασίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος έξω από εμάς, με ιδιότητες συγκεκριμένες και ανεξάρτητες από τον παρατηρητή ο οποίος τις συλλαμβάνει. Σύμφωνα με την κλασική επιστήμη, κάποια αντικείμενα υπάρχουν και διαθέτουν φυσικές ιδιότητες (όπως ταχύτητα και μάζα) με καλώς ορισμένες τιμές.

Κατά την άποψη αυτή, οι θεωρίες μας συνιστούν απόπειρες περιγραφής των εν λόγω αντικειμένων και των ιδιοτήτων τους, οι δε μετρήσεις και οι αισθητήριες αντιλήψεις μας αντιστοιχούν σε αυτές. Τόσο ο παρατηρητής όσο και το παρατηρούμενο αντικείμενο ανήκουν σε έναν κόσμο με αντικειμενική ύπαρξη, και κάθε διάκριση ανάμεσά τους δεν είναι παρά συμβατική.

Με άλλα λόγια, αν δούμε ένα κοπάδι ζέβρες να μαλώνουν για μια θέση στο παρκινγκ, αυτό θα σημαίνει ότι ένα κοπάδι ζέβρες όντως μαλώνουν για μια θέση στο παρκινγκ. Κάθε άλλος παρατηρητής που θα σταθεί για να κοιτάξει, θα μετρήσει τις ίδιες ιδιότητες- και το κοπάδι θα διαθέτει αυτές τις ιδιότητες είτε αποτελέσει είτε όχι αντικείμενο παρατήρησης. Στη φιλοσοφία, η πεποίθηση αυτή ονομάζεται ρεαλισμός (ή πραγματοκρατία).

***

Stephen Hawking & Leonard Mlodinow: Το Μεγάλο Σχέδιο.

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com