Και κάτι άλλο... (363 άρθρα)

Η παραγωγή ενέργειας στο εσωτερικό του ήλιου και των άστρων επιτυγχάνεται από την πυρηνική σύντηξη, την συγχώνευση ελαφρών πυρήνων προς βαρύτερους. Η πυρηνική σύντηξη είναι διαφορετικός μηχανισμός σε σχέση με την πυρηνική σχάση που εφαρμόζεται σήμερα στα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, κατά τον οποίο βαρείς πυρήνες διασπώνται αποδίδοντας ενέργεια. Οι φυσικοί προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να βρούν τρόπο ώστε να αντλήσουν ωφέλιμη ενέργεια πραγματοποιώντας σύντηξη ελαφρών πυρήνων.

Οι αντιδραστήρες πυρηνικής σύντηξης πολλές φορές ονομάζονται «τεχνητοί ήλιοι» γιατί παράγουν ενέργεια με παρόμοιο τρόπο με τον ήλιο συντήκοντας ελαφρούς πυρήνες. Αυτό προσπαθεί να πετύχει και ο κινεζικός πυρηνικός αντιδραστήρας σύντηξης Experimental Advanced Superconducting Tokamak (EAST), ο αποκαλούμενος «τεχνητός ήλιος της Κίνας».

Ο κινεζικός αντιδραστήρας EAST την περασμένη Δευτέρα 20 Ιανουαρίου πέτυχε ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Διατήρησε πλάσμα σε σταθερή κατάσταση για 1066 δευτερόλεπτα σηματοδοτώντας μια σημαντική ανακάλυψη στην προσπάθεια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από σύντηξη. Η διάρκεια των 1000 δευτερολέπτων θεωρείται βασικό βήμα στην έρευνα σύντηξης. Η σημαντική ανακάλυψη, που επιτεύχθηκε από το Ινστιτούτο Φυσικής Πλάσματος της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών (ASIPP), βελτίωσε σημαντικά το προηγούμενο ρεκόρ των 403 δευτερολέπτων.

ΠΗΓΗ

Ο Γαλαξίας μας είναι ένα τεράστιο και πολύ ενδιαφέρον μέρος. Όχι μόνο γιατί έχει μια διάμετρο περίπου 120.000 έτη φωτός, αλλά φιλοξενεί τον πλανήτη Γη, τη γενέτειρα της ανθρωπότητας. Το Ηλιακό μας Σύστημα βρίσκεται περίπου 27.000 έτη φωτός μακριά από το Γαλαξιακό Κέντρο, στην εσωτερική άκρη μιας από τις σπειροειδείς συγκεντρώσεις σωματιδίων αερίου και σκόνης που ονομάζεται Βραχίονας του Ωρίωνα.

Αλλά μέσα σε αυτά τα γεγονότα για τον Γαλαξία μας βρίσκονται κάποιες επιπλέον πληροφορίες, οι οποίες είναι σίγουρο ότι θα εντυπωσιάσουν και θα εμπνεύσουν. Ακολουθούν δέκα τέτοια γεγονότα:

1. Είναι στρεβλωμένος:
Ο Γαλαξίας είναι ένας δίσκος περίπου 120.000 ετών φωτός με μια κεντρική διόγκωση που έχει διάμετρο 12.000 έτη φωτός. Ο δίσκος όμως απέχει πολύ από το να είναι απόλυτα επίπεδος, όπως φαίνεται στις εικόνες. Στην πραγματικότητα, έχει στρεβλό σχήμα, γεγονός που οι αστρονόμοι αποδίδουν στους δύο γείτονες του Γαλαξία μας – το Μεγάλο και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου.

Αυτοί οι δύο νάνοι γαλαξίες – οι οποίοι αποτελούν μέρος της «Τοπικής Ομάδας» του γαλαξίας μας και μπορούν να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από αυτόν – πιστεύεται ότι έλκουν την σκοτεινή ύλη που είναι στον γαλαξία μας, σαν ένα παιχνίδι γαλαξιακής διελκυστίνδας. Η έλξη δημιουργεί ένα είδος ταλαντευόμενης συχνότητας που έλκει το αέριο υδρογόνο του Γαλαξία μας.

2. Έχει φωτοστέφανο (άλως), αλλά δεν μπορείτε να το δείτε απευθείας:
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το 90% της μάζας του γαλαξία μας αποτελείται από σκοτεινή ύλη, γεγονός που του δίνει ένα μυστηριώδες φωτοστέφανο. Αυτό σημαίνει ότι όλη η «φωτεινή ύλη» – δηλαδή αυτή που μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι ή με τα τηλεσκόπια – αποτελεί λιγότερο από το 10% της μάζας του Γαλαξία. Το φωτοστέφανό του δεν είναι το συμβατικό λαμπερό είδος που τείνουμε να σκεφτόμαστε όταν απεικονίζουμε αγγέλους ή παρατηρούμε κομήτες.
Σε αυτή την περίπτωση, το φωτοστέφανο είναι στην πραγματικότητα αόρατο, αλλά η ύπαρξη του έχει αποδειχθεί με την εκτέλεση προσομοιώσεων για το πώς θα εμφανίζεται ο Γαλαξίας χωρίς αυτή την αόρατη μάζα και το πόσο γρήγορα τα αστέρια μέσα στο δίσκο του γαλαξία μας περιστρέφονται γύρω από το κέντρο.

Όσο πιο βαρύτερος είναι ο γαλαξίας, τόσο πιο γρήγορα θα πρέπει να κινούνται στην τροχιά τους. Αν υποθέσουμε ότι ο γαλαξίας αποτελείται μόνο από ύλη που μπορούμε να δούμε, τότε ο ρυθμός περιστροφής θα ήταν σημαντικά περισσότερος από αυτόν που παρατηρούμε. Ως εκ τούτου, η υπόλοιπη μάζα πρέπει να αποτελείται από μια φευγαλέα, αόρατη μάζα – γνωστή και ως «σκοτεινή ύλη» – ή ύλη που αλληλεπιδρά μόνο βαρυτικά με την «κανονική ύλη».

3. Έχει πάνω από 200 δισεκατομμύρια αστέρια:
ο Γαλαξίας μας είναι μεσαίου βάρους. Ο μεγαλύτερος γαλαξίας που γνωρίζουμε, ο οποίος ονομάζεται IC 1101, έχει πάνω από 100 τρισεκατομμύρια αστέρια και άλλοι μεγάλοι γαλαξίες μπορούν να έχουν έως και ένα τρισεκατομμύριο. Οι νάνοι γαλαξίες όπως το προαναφερθέν Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου έχουν περίπου 10 δισεκατομμύρια αστέρια. Ο Γαλαξίας μας έχει μεταξύ 100-400 δισεκατομμύρια αστέρια, αλλά όταν κοιτάζετε ψηλά στον νυχτερινό ουρανό, τα περισσότερα που μπορείτε να δείτε από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη είναι περίπου 2.500 άστρα. Αυτός ο αριθμός δεν είναι σταθερός, ωστόσο, επειδή ο Γαλαξίας χάνει συνεχώς αστέρια μέσω εκρήξεων σουπερνόβα και παράγει νέα συνεχώς (περίπου επτά τέτοια ετησίως).

4. Είναι πραγματικά γεμάτος σκόνη και αέριο:
Αν και μπορεί να μην μοιάζει έτσι στον απλό παρατηρητή, ο Γαλαξίας είναι γεμάτος σκόνη και αέριο. Αυτή η ύλη αποτελεί το επιβλητικό 10-15% της φωτεινής/ορατής ύλης στη γαλαξία μας, με το υπόλοιπο να είναι τα αστέρια. Ο γαλαξίας μας έχει μήκος περίπου 100.000 έτη φωτός αλλά μπορούμε να δούμε μόνο, περίπου, 6.000 έτη φωτός στο δίσκο στο ορατό φάσμα. Ωστόσο, όταν η φωτορύπανση δεν είναι σημαντική, ο σκονισμένος δακτύλιος του Γαλαξία διακρίνεται στον νυχτερινό ουρανό.
Το πάχος της σκόνης εκτρέπει το ορατό φως όμως το υπέρυθρο φως μπορεί να περάσει μέσα από τη σκόνη, γεγονός που καθιστά τα υπέρυθρα τηλεσκόπια, όπως το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer, εξαιρετικά πολύτιμα εργαλεία για τη χαρτογράφηση και τη μελέτη του γαλαξία. Το Spitzer μπορεί να κοιτάξει μέσα από τη σκόνη για να μας δώσει εξαιρετικά σαφείς απόψεις για το τι συμβαίνει στην καρδιά του γαλαξία και σε περιοχές που σχηματίζονται αστέρια.

5. Κατασκευάστηκε από άλλους γαλαξίες:
Ο Γαλαξίας δεν ήταν πάντα όπως είναι σήμερα – μια όμορφη, στρεβλή σπειροειδής μάζα. Έφτασε το σημερινό του μέγεθος και σχήμα απορροφώντας άλλους γαλαξίες, και το κάνει ακόμα και σήμερα. Στην πραγματικότητα, ο Νάνος Γαλαξίας του Μεγάλου Κυνός είναι ο πιο κοντινός γαλαξίας στον Γαλαξία μας, ενώ τα αστέρια του προστίθενται αυτή τη στιγμή στο δίσκο του Γαλαξία μας. Ο νάνος αυτός γαλαξίας βρίσκεται περίπου 25.000 έτη φωτός από τον Ήλιο και 42.000 έτη φωτός από το κέντρο του Γαλαξία. Μέχρι πρόσφατα, όμως, αυτός ο νάνος γαλαξίας βρισκόταν απαρατήρητος πίσω από τη σκόνη και το αέριο στο δίσκο του Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε μόνο κατά τη διάρκεια μιας υπέρυθρης έρευνας (2MASS), η οποία επέτρεψε στους αστρονόμους να δουν πέρα από τη σκόνη, σε πολλές περιοχές για πρώτη φορά. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Γαλαξίας μας έχει καταναλώσει και άλλους στη μακρά ιστορία του, όπως ο νάνος γαλαξίας Τοξότης .

6. Κάθε εικόνα που έχετε δει από τον Γαλαξία δεν είναι αληθινή:
Προς το παρόν, δεν μπορούμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία του Γαλαξία από ψηλά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βρισκόμαστε μέσα στον γαλαξιακό δίσκο, περίπου 26.000 έτη φωτός από το γαλαξιακό κέντρο. Θα ήταν σαν να προσπαθείτε να τραβήξετε μια φωτογραφία του σπιτιού σας από μέσα. Αυτό σημαίνει ότι οι όμορφες εικόνες που έχετε δει κάποτε για τον σπειροειδή Γαλαξία μας, είναι είτε μια εικόνα ενός άλλου σπειροειδούς γαλαξία, είτε η απόδοση ενός ταλαντούχου καλλιτέχνη .
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τραβήξουμε εκπληκτικές εικόνες του Γαλαξία από την πλεονεκτική μας θέση!

7. Υπάρχει μια Μαύρη Τρύπα στο Κέντρο:
Οι περισσότεροι μεγαλύτεροι γαλαξίες έχουν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο τους και ο Γαλαξίας δεν αποτελεί εξαίρεση. Το κέντρο του γαλαξίας μας ονομάζεται Τοξότης Α* (Sgr A*), μια τεράστια πηγή ραδιοκυμάτων που πιστεύεται ότι είναι μια μαύρη τρύπα που έχει μήκος 22,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα – περίπου το μέγεθος της τροχιάς του Ερμή. Αλλά αυτή είναι μόνο η ίδια η μαύρη τρύπα.
Όλη η μάζα που προσπαθεί να μπει στη μαύρη τρύπα – γύρω από αυτήν και που ονομάζεται δίσκος προσαύξησης – σχηματίζει ένα δίσκο που έχει 4,6 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου μας και θα χωρούσε μέσα στην τροχιά της Γης. Αν και όπως και άλλες μαύρες τρύπες, η μαύρη τρύπα Sgr A* προσπαθεί να καταναλώσει οτιδήποτε τυχαίνει να βρίσκεται κοντά της, έχει ανιχνευθεί ο σχηματισμός αστεριών κοντά σε αυτό το μεγαθήριο.

8. Είναι σχεδόν τόσο παλιός ο Γαλαξίας όσο και το ίδιο το σύμπαν:
Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις τοποθετούν την ηλικία του Σύμπαντος σε περίπου 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Ο Γαλαξίας μας υπάρχει εδώ και περίπου 13,6 δισεκατομμύρια χρόνια, συν ή πλην άλλα 800 εκατομμύρια. Τα παλαιότερα αστέρια του Γαλαξία μας βρίσκονται σε σφαιρωτά σμήνη και η ηλικία του γαλαξίας μας καθορίζεται μετρώντας την ηλικία αυτών των άστρων και στη συνέχεια προεκτείνοντας την ηλικία του σε ότι προηγήθηκε.
Αν και μερικά από τα συστατικά του Γαλαξία υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό, ο δίσκος και η διόγκωση του δεν σχηματίστηκαν πριν από περίπου 10-12 δισεκατομμύρια χρόνια. Και αυτή η διόγκωση μπορεί να έχει σχηματιστεί νωρίτερα από τον υπόλοιπο γαλαξία.

9. Είναι μέρος του υπερσμήνους της Παρθένου:
Όσο μεγάλος κι αν είναι, ο Γαλαξίας μας είναι μέρος μιας ακόμη μεγαλύτερης γαλαξιακής δομής. Οι πλησιέστεροι γείτονές μας περιλαμβάνουν το Μεγάλο και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου και τον Γαλαξία της Ανδρομέδας – τον πλησιέστερο σπειροειδή γαλαξία στον Γαλαξία μας. Μαζί με περίπου 50 άλλους γαλαξίες, ο Γαλαξίας και τα άμεσα περίχωρά του αποτελούν ένα σμήνος γνωστό ως Τοπική Ομάδα.

Και όμως, αυτό δεν είναι παρά μόνο ένα μικρό κλάσμα της αστρικής γειτονιάς μας. Πιο έξω, διαπιστώνουμε ότι ο Γαλαξίας μας είναι μέρος μιας ακόμη μεγαλύτερης ομάδας γαλαξιών γνωστής ως Υπερσμήνος της Παρθένου (Virgo Supercluster). Τα υπερσμήνη είναι ομαδοποιήσεις γαλαξιών σε πολύ μεγάλες κλίμακες που έχουν διάμετρο εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών φωτός. Ανάμεσα σε αυτά τα υπερσμήνη υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις ανοιχτού χώρου.
Στην περίπτωση του Υπερσμήνους της Παρθένου, τουλάχιστον 100 ομάδες γαλαξιών και σμήνη βρίσκονται μέσα σε αυτό, με έκταση μια τεράστια διάμετρο 110 εκατομμύρια έτη φωτός. Και μια μελέτη του 2014 δείχνει ότι το Υπερσμηνός της Παρθένου είναι μόνο ένας λοβός ενός μεγαλύτερου υπερσμήνους, του Laniakea, το οποίο επικεντρώνεται στον Μεγάλο Ελκυστή .

10. Ο Γαλαξίας είναι εν κινήσει:
Ο Γαλαξίας, μαζί με οτιδήποτε άλλο στο Σύμπαν, κινείται μέσα στο διάστημα. Η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο, ο Ήλιος γύρω από τον Γαλαξία και ο Γαλαξίας μας ως μέρος της Τοπικής Ομάδας, η οποία κινείται σε σχέση με την Μικροκυματική Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου (CMB) – την ακτινοβολία που έχει απομείνει από τη Μεγάλη Έκρηξη.
Η CMB είναι ένα βολικό σημείο αναφοράς για χρήση κατά τον προσδιορισμό της ταχύτητας των πραγμάτων στο σύμπαν. Σε σχέση με την CMB, η Τοπική Ομάδα υπολογίζεται ότι κινείται με ταχύτητα περίπου 600 km/s, η οποία υπολογίζεται σε περίπου 2,2 εκατομμύρια km/h. Τέτοιες ταχύτητες συγκλονίζουν το μυαλό και διώχνουν κάθε ιδέα ότι κινούμαστε γρήγορα μέσα στο ταπεινό, επίγειο πλαίσιο αναφοράς μας!

ΠΗΓΗ

Ξεχάστε το ρεκόρ ταχύτητας ανέμου που έχει καταγραφεί στον Ποσειδώνα, καθώς το Ευρωπαϊκό Αστεροσκοπείο του Νότιου Ημισφαιρίου (ESO) ανακοίνωσε ότι υπολόγισε σε 30.000 χλμ/ώρα τις ριπές ανέμου στον εξωπλανήτη WASP-127b.

Αυτός ο γίγαντας αερίων που ανακαλύφθηκε το 2016 και απέχει πάνω από 500 έτη φωτός από τη Γη, είναι λίγο μεγαλύτερος από τον Δία. Έχει επίσης πολύ μικρότερη μάζα, γεγονός που τον κάνει να μοιάζει «φουσκωμένος», σύμφωνα με τους αστρονόμους.

Οι αστρονόμοι τον παρατήρησαν λεπτομερώς με το τηλεσκόπιο VLT στην έρημο της Χιλής. Εστιάζοντας στην ατμόσφαιρά του, επιβεβαίωσαν την παρουσία υδρατμών και μορίων μονοξειδίου του άνθρακα, χρησιμοποιώντας τον φασματογράφο CRIRES.

Αίσθηση όμως προκάλεσαν κυρίως οι ριπές ανέμου που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ειδικών, ξεπερνούσαν τα 9 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, φθάνοντας δηλαδή έως και 33.000 χλμ/ώρα, όπως αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Astronomy & Astrophysics.

Το προηγούμενο ρεκόρ αφορούσε ριπές ανέμου 1.800 χλμ/ώρα στον Ποσειδώνα, τον όγδοο – κατά σειρά απόστασης από τον Ήλιο – πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ότι οι πόλοι του WASP-127b είναι ψυχρότεροι σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πλανήτη, ενώ παρατήρησαν μικρή διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ μέρας και νύχτας.

Ο Φέι Γιαν, εκ των συγγραφέων της μελέτης και καθηγητής του Πανεπιστημίου Επιστημών και Τεχνολογίας της Κίνας, εξηγεί πως ο εξωπλανήτης WASP-127b έχει «περίπλοκες κλιματικές συνθήκες, όπως ακριβώς η Γη και άλλοι πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα».

Ο Ντάβιντ Κοντ από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, επίσης μεταξύ των συγγραφέων της μελέτης, υπογραμμίζει πως η κατανόηση της δυναμικής τέτοιων εξωπλανητών θα μπορούσε να ρίξει φως στα μυστήρια του ηλιακού μας συστήματος.

ΠΗΓΗ

Έναν μεγάλο αριθμό ζωνών εξωκομητών σε τροχιά γύρω από 74 κοντινούς αστέρες και τη δομή τους κατάφεραν να αποτυπώσουν για πρώτη φορά αστροφυσικοί, με επικεφαλής ομάδα από το Πανεπιστήμιο Trinity College του Δουβλίνου.

Η μελέτη REASONS (Resolved ALMA and SMA Observations of Nearby Stars), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Astronomy and Astrophysics», σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο στη μελέτη των ζωνών εξωκομητών, καθώς οι εικόνες και οι αναλύσεις τους αποκαλύπτουν την τοποθεσία των μικροσκοπικών πετρών στο εσωτερικό τους και συνεπώς των εξωκομητών. Συνήθως, βρίσκονται σε απόσταση δεκάδων έως εκατοντάδων αστρονομικών μονάδων AU (η απόσταση από τη Γη στον Ήλιο) από τον κεντρικό τους αστέρα.

Σε αυτές τις περιοχές, η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή (-250 έως -150 βαθμοί Κελσίου) που οι περισσότερες ενώσεις, συμπεριλαμβανομένου του νερού, είναι παγωμένες σε αυτούς τους εξωκομήτες. Αυτό που παρατηρούν οι αστροφυσικοί είναι λοιπόν πού βρίσκονται οι δεξαμενές πάγου των πλανητικών συστημάτων και το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι το πρώτο που αποκαλύπτει τη δομή αυτών των ζωνών για ένα μεγάλο δείγμα 74 εξωπλανητικών συστημάτων.

Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν οι διατάξεις ραδιοτηλεσκοπίων Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) και Submillimeter Array (SMA). Και οι δύο παρατηρούν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε μήκη κύματος χιλιοστών και υποχιλιοστών.

«Οι εξωκομήτες είναι βράχοι και πάγοι, τουλάχιστον 1 χιλιόμετρο σε μέγεθος, που συγκρούονται μέσα σε αυτές τις ζώνες για να δημιουργήσουν τις πέτρες που παρατηρούμε με τα τηλεσκόπια ALMA και SMA. Οι εξωκομητικές ζώνες βρίσκονται σε τουλάχιστον το 20% των πλανητικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας Ηλιακού Συστήματος», επισημαίνει ο Λούκα Ματρά, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Φυσικής του Trinity και κύριος συγγραφέας της έρευνας.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι «η δύναμη μιας μεγάλης μελέτης, όπως το REASONS, είναι στην αποκάλυψη ιδιοτήτων και τάσεων σε ευρεία κλίμακα. Για παράδειγμα, επιβεβαίωσε ότι ο αριθμός των πετρών μειώνεται για τα παλαιότερα πλανητικά συστήματα, καθώς οι ζώνες εξαντλούνται από μεγαλύτερους εξωκομήτες που συγκρούονται, αλλά έδειξε για πρώτη φορά ότι αυτή η μείωση στις πέτρες είναι ταχύτερη εάν η ζώνη βρίσκεται πιο κοντά στον κεντρικό αστέρα. Επίσης, έδειξε έμμεσα – μέσω του κατακόρυφου πάχους των ζωνών – ότι πιθανότατα υπάρχουν σε αυτές τις ζώνες αόρατα αντικείμενα μεγέθους έως 140 χλμ ή και του μεγέθους της Σελήνης».

Οι βιολόγοι φαίνεται πως έχουν ανακαλύψει μια εντελώς νέα μορφή «ζωής». Συνίσταται από κυκλικά μόρια RNA που αναδιπλώνονται σε βρόχους και σχηματίζουν ραβδοειδείς δομές. Για τον λόγο αυτό ονομάστηκαν οβελίσκοι. Δεν είναι ούτε μικρόβια ούτε ιοί και τα γονίδιά τους δεν θυμίζουν κανέναν γνωστό οργανισμό. Πιθανότατα κατοικούν στο σώμα σας.

Οι οβελίσκοι ανακαλύφθηκαν το 2024, καθώς οι ερευνητές ανέλυαν τεράστιες ποσότητες γενετικών δεδομένων από το ανθρώπινο έντερο. Από αυτή την αναζήτηση προέκυψαν 29.959 νέες αλληλουχίες RNA, παρόμοιες μεταξύ τους, αλλά πολύ διαφορετικές από όσες ήταν ήδη γνωστές. Έτσι, προς το παρόν δεν γνωρίζουμε τον ρόλο των οβελίσκων στο δέντρο της ζωής.

Οι οβελίσκοι είναι μικρότεροι από τους ιούς, είναι σαν τα «ιοειδή», δηλαδή βρόχοι RNA που καταφέρνουν έξυπνα να αναπαραχθούν χρησιμοποιώντας τον μηχανισμό του κυττάρου που μολύνουν. Ενώ οι ιοί έχουν πρωτεϊνικό περίβλημα, τα ιοειδή είναι απλώς γυμνό RNA. Δεν κωδικοποιούν καν πρωτεΐνες και αλληλεπιδρούν απευθείας με το DNA του ξενιστή. Οι οβελίσκοι, αντίθετα, φαίνεται να κωδικοποιούν ελάχιστες πρωτεΐνες, κι αυτό δείχνει πως είναι πιο περίπλοκα από τα ιοειδή.

Τα γνωστά ιοειδή μολύνουν μόνο τα φυτά. Το πρώτο που βρέθηκε προκαλεί ασθένεια στις πατάτες, ένα άλλο προκαλεί μια ασθένεια στα αβοκάντο, κ.ο.κ. Αυτό προκαλεί το ερώτημα: γιατί δεν υπάρχουν ιοειδή που μολύνουν ζώα;
Είναι μήπως οι προσφάτως ανακαλυφθέντες οβελίσκοι η απάντηση στο ερώτημα αυτό; Όχι ακριβώς: μπορεί οι οβελίσκοι να λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο, αλλά φαίνονται γενετικά άσχετοι.

Όπως συμβαίνει με τους ιούς και τα ιοειδή, οι οβελίσκοι δεν μπορούν να θεωρηθούν ζωντανοί οργανισμοί, καθώς δεν έχουν δικό τους μεταβολισμό και δεν αναπαράγονται χωρίς τη βοήθεια του ξενιστή.

Ένα άλλο σημαντικό ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι το αν οι οβελίσκοι είναι απόγονοι ιών που στην πορεία απλουστεύτηκαν, ή αν αντίθετα είναι προγονικές μορφές ιών. Δεδομένου μάλιστα ότι το RNA ήταν πιθανώς το πρώτο μόριο με ικανότητα αντιγραφής του εαυτού του, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα μπορούσε ενδεχομένως να δώσει πληροφορίες για την εμφάνιση της ζωής στη Γη.

ΠΗΓΗ

Σε μία πρωτόγνωρη συμφωνία προχώρησε η Google, κατά την οποία θα αγοράσει ενέργεια από ένα σύνολο μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων. Η συγκεκριμένη κίνηση γίνεται με στόχο να παραχθεί ενέργεια για την ανάπτυξη στην χρήση της τεχνητής νοημοσύνης.

Η συμφωνία που έκανε η Google

Η εταιρεία έχει παραγγείλει την αξιοποίηση έξι ή επτά μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων από την Kairos Power της Καλιφόρνια. Το πρώτο αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το 2030 και τα υπόλοιπα μέχρι το 2035.

Με την απόφαση αυτή η Google πιστεύει ότι θα παρέχει μία λύση χαμηλής παραγωγής άνθρακα στα κέντρα δεδομένων τους, τα οποία για την ορθή και αποτελεσματική τους λειτουργία απαιτούν μεγάλο όγκο ηλεκτρισμού, σύμφωνα με τον Guardian. Η εκρηκτική ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης έχει αυξήσει τις ανάγκες ηλεκτρικής ενέργειας της εταιρείας.

Αντίστοιχες συμφωνίες έχουν κάνει η Microsoft και η Amazon, ενώ περισσότερες λεπτομέρειες για την τοποθεσία και την οικονομική συμφωνία της Google δεν έγιναν γνωστές.

Τι αναφέρει η Google

Ο Michael Terrell, ο ανώτερος υπεύθυνος για την ενέργεια και το κλίμα της Google, υποστήριξε ότι «το δίκτυο χρειάζεται νέες πηγές ηλεκτροδότησης για να υποστηρίξει τις τεχνολογίες της τεχνητής νοημοσύνης που δίνουν ενέργεια στην επιστημονική πρόοδο, βελτιώνοντας τις υπηρεσίες για τις επιχειρήσεις και τους πελάτες και οδηγώντας τον εθνικό ανταγωνισμό και την οικονομική ανάπτυξη».

Ο υπεύθυνος συνέχισε λέγοντας πως, «η συγκεκριμένη τεχνολογία βοηθάει να επιταχυνθεί μία νέα τεχνολογία που θα μπορεί να ανταποκριθεί στις ενεργειακές ανάγκες καθαρά και αξιόπιστα και να ξεκλειδώσει τις πλήρεις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης για όλους».

ΠΗΓΗ

Σύμφωνα με ένα δόγμα που οι φυσικοί αποκαλούν κοσμολογική αρχή το σύμπαν σε μεγάλες κλίμακες γίνεται ομογενές (δηλαδή είναι παντού ομοιόμορφο) και ισότροπο (δηλαδή φαίνεται ίδιο προς κάθε κατεύθυνση)^*. Αυτό σημαίνει η θέση μας στο σύμπαν δεν είναι σε καμία περίπτωση ιδιαίτερη. Αλλά κάποιες πρόσφατες παρατηρήσεις θα μπορούσαν να ανατρέψουν αυτή την παλιά υπόθεση.

Είναι ενδαφέρον το γεγονός ότι για την μεγαλύτερη περίοδο της ιστορίας του πολιτισμού μας πιστεύαμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Έπρεπε να φτάσουμε στον 15^ο αιώνα, ώστε ο Κοπέρνικος να επαναδιατυπώσει την άποψη που είχε εμφανιστεί σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια πριν με τον Αρίσταρχο, ότι η Γη και οι υπόλοιποι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο. Όμως, παρότι ο Κοπέρνικος πιστώνεται την απόρριψη της ανθρωποκεντρικής θεώρησης που ήθελε τη Γη κέντρο του σύμπαντος, στην πραγματικότητα θεωρούσε ότι ο ήλιος ήταν στο κέντρο του. Στα επόμενα διακόσια χρόνια έγινε κατανοητό ότι τα κοντινά αστέρια δεν κατανέμονται ομοιόμορφα, αλλά μάλλον βρίσκονται συγκεντρωμένα σε σχήμα δίσκου που τώρα αναγνωρίζουμε ως τον Γαλαξία μας. Τα αδέλφια Caroline και William Herschel μπόρεσαν να αναγνωρίσουν αυτή τη δομή του δίσκου στα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά κατέληξαν στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία. Η θεώρηση αυτή ανατράπηκε, μόλις στις αρχές του 20^ου αιώνα από τον Harlow Shapley, o oποίος προσδιόρισε την θέση του ηλιακού μας συστήματος περίπου στα 2/3 της ακτίνας από το κέντρο του Γαλαξία μας. Αλλά, ακόμη και τότε εθεωρείτο ότι ο Γαλαξίας μας βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος. Τελικά, το 1952 αποδείχθηκε από τον Walter Baade ότι ο Γαλαξίας μας είναι ένας τυπικός γαλαξίας, οδηγώντας στην σύγχρονη διατύπωση της κοσμολογικής αρχής, ότι το σύμπαν φαίνεται το ίδιο ανεξάρτητα με το ποιός είναι ο παρατηρητής και το που αυτός βρίσκεται.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η κοσμολογική αρχή δεν είναι ακριβής. Πρόκειται για μια προσέγγιση που πιστεύεται ότι ισχύει με μεγαλύτερη ακρίβεια καθώς εξετάζουμε μεγαλύτερες κλίμακες. Ισχύει για πολύ μεγάλες περιοχές που περιέχουν π.χ. εκατομμύρια γαλαξίες όπου περιμένουμε κάθε τέτοια περιοχή να φαίνεται λίγο πολύ όπως κάθε άλλη. Η κοσμολογική αρχή είναι η βάση της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης, μια ιδιότητα του συνολικού σύμπαντος, η οποία παύει να ισχύει όταν εξετάζουμε τοπικά φαινόμενα.

Μπορεί λοιπόν οι άνθρωποι να είναι εγωκεντρικά πλάσματα με υπεδιογκωμένη αίσθηση κοσμικής ιδιαιτερότητας, κατάφεραν όμως να αποδείξουν πως ούτε Γη, ούτε ο Ήλιος, ούτε καν ο Γαλαξίας μας είναι το κέντρο του σύμπαντος. Το ίδιο ακριβώς θα αποδείκνυε για την θέση του στο σύμπαν και ένας μακρινός εξωγήινος πολιτισμός (εφόσον υπήρχε). Αυτή η έννοια της μετριότητας εμπεριέχεται στην κοσμολογία, με τη μορφή της «κοσμολογικής αρχής», την ιδέα ότι το σύμπαν φαίνεται το ίδιο όπου κι αν κοιτάξουμε.

Στην κορυφή της κοσμικής ιεραρχίας βρίσκονται γιγάντιες ομάδες γαλαξιών που συσσωρεύονται σε εκτεταμένα, πλούσια σε ύλη νημάτια και φύλλα γύρω από τα χάσκοντα διαγαλαξιακά κενά, αλλά πέρα ​​από αυτό, η δομή φαίνεται να εξασθενεί. Αν μπορούσαμε να κάνουμε μεγέθυνση και να δούμε την μεγάλη εικόνα του σύμπαντος, αυτό θα φαινόταν πραγματικά ομαλό. Συγκρίνοντας το σύμπαν με μια παραλία, παρατηρώντας μια χούφτα άμμο με λεπτομέρεια, θα βλέπαμε τους ξεχωριστούς κόκκους άμμου, με τα διαφορετικά χρώματα, σχήματα και μεγέθη. Αλλά αν περπατούσαμε στην παραλία κοιτάζοντας τους αμμόλοφους, το μόνο που θα βλέπαμε θα ήταν ένα ομοιόμορφο χρυσό-μπεζ χρώμα. Αυτό σημαίνει ότι η Γη (ή οποιοσδήποτε από τα άλλα τρισεκατομμύρια πλανήτες που πρέπει να υπάρχουν) και η μικροσκοπική γωνιά τους στο σύμπαν δεν φαίνεται να κατέχουν καμία ιδιαίτερα προνομιακή θέση σε σύγκριση με οτιδήποτε άλλο. Κι αυτή η ομοιογένεια είναι βολική για τους αστρονόμους επειδή τους επιτρέπει να βλέπουν το σύμπαν εν μέρει ως έναν αξιόπιστο τρόπο εξαγωγής συμπερασμάτων για το σύνολο.

Αμφισβητώντας την κοσμολογική αρχή

Αυτή η απλοϊκή θεώρηση ισχύει για τα πάντα, από την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η σκοτεινή ύλη επιβαρύνει τα σμήνη γαλαξιών μέχρι την εκτίμηση του πόσο κοινές μπορεί να είναι σε ολόκληρο το σύμπαν οι φιλικές προς τη ζωή συνθήκες, και επιτρέπει στους αστρονόμους να απλοποιήσουν τα μαθηματικά μοντέλα τους για το παρελθόν του σύμπαντος καθώς και τις προβλέψεις τους για το μέλλον του. Τα πάντα βασίζονται στην ιδέα ότι [η κοσμολογική αρχή] είναι αληθινή. Όμως, δεν παύει να είναι και μια πολύ ασαφής υπόθεση που είναι πολύ δύσκολο να επαληθευθεί.

Η επιβεβαίωση είναι ιδιαίτερα δύσκολη όταν υπάρχουν σημαντικά στοιχεία για το αντίθετο – και μια σειρά από πρόσφατες παρατηρήσεις που υποδηλώνουν ότι πράγματι το σύμπαν θα μπορούσε να είναι πιο παράξενο και να έχει μεγαλύτερες αποκλίσεις από ότι οι κοσμολόγοι με τόση ευκολία είχαν υποθέσει. Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε διαφορετικοί παρατηρητές στο σύμπαν μπορεί να βλέπουν ελαφρώς διαφορετικά σύμπαντα, τουλάχιστον σε μεγάλη κλίμακα.

Οι αστρονόμοι δεν έχουν απορρίψει ακόμη την κοσμολογική αρχή, αλλά συγκεντρώνουν ενδείξεις για τις πιθανές αδυναμίες της. Μια προσέγγιση περιλαμβάνει την αναζήτηση δομών τόσο μεγάλων που αμφισβητούν την κοσμική ομαλότητα ακόμη και σε μια εξαιρετικά μεγάλη εστίαση. Οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει ότι οτιδήποτε μεγαλύτερο από περίπου 1,2 δισεκατομμύρια έτη φωτός θα ανέτρεπε το μέχρι σήμερα αποδεκτό ομοιογενές και ισοτροπικό σύμπαν.

Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει ήδη μερικές αποκλίσεις. Η Alexia Lopez από το Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασαϊρ στην Αγγλία, για παράδειγμα, ανακάλυψε ένα «τέρας» που ονομάζεται Γιγαντιαίο Τόξο – μια καμπύλη γαλαξιών σε μήκος περίπου 3,3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Ανακάλυψε επίσης τον Μεγάλο Δακτύλιο, κυκλική, δακτυλιοειδή δομή γαλαξιών με διάμετρο περίπου 1,3 δισεκατομμύρια έτη φωτός και περιφέρεια 4 δισεκατομμύρια έτη φωτός. To Γιγάντιο Τόξο και ο Μεγάλος Δακτύλιος βρίσκονται κοντά μεταξύ τους και μπορεί να συνδέονται σε μια ακόμη μεγαλύτερη δομή.

Μερικές φορές, από μόνη της η μελέτη της κοσμολογίας μας κάνει καχύποπτους με την κοσμολογική αρχή. Για παράδειγμα, το φως που απέμεινε από τη Μεγάλη Έκρηξη, η επονομαζόμενη κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου, έχει μερικές μυστηριώδεις μεγάλης κλίμακας διακυμάνσεις που δεν φαίνονται εντελώς τυχαίες, επισημαίνει ο Dragan Huterer, κοσμολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Κι αυτό δεν εξηγήθηκε ποτέ ικανοποιητικά.

Μερικοί επιστήμονες υποστήριξαν ότι τέτοιες πιθανές προκλήσεις στην κοσμολογική αρχή μπορεί να εξηγηθούν από μια άλλη αρχή, την κοσμική διακύμανση, η οποία αναφέρεται στη στατιστική αβεβαιότητα που είναι εγγενής στις μετρήσεις των αστρονόμων για το σύμπαν. Πάντα περιοριζόμαστε από αυτό που μπορούμε να δούμε και επομένως πάντα είμαστε μαθηματικά αβέβαιοι για το ποια συμπεράσματα να βγάλουμε από ένα περιορισμένο δείγμα. Ίσως οι αποκλίσεις που είδαν οι αστρονόμοι ήταν απλώς το αποτέλεσμα της ατέλειας (έλλειψη πληρότητας) παρά μια πραγματική αντανάκλαση των ιδιοτήτων του σύμπαντος. Ίσως αυτό που φαίνεται ως ανωμαλία στην κοσμική ομαλότητα να εξαφανίζεται σε σύγκριση με ένα απαρατήρητο κομμάτι του σύμπαντος δίπλα στον ορατό όγκο που βλέπουμε εμείς.

Κι όταν πρόκειται να μελετήσουν κατάλληλα μεγάλα τμήματα του σύμπαντος, οι κοσμολόγοι, στην πραγματικότητα είναι πολύ περιορισμένοι: Μόνο το παρατηρήσιμο σύμπαν είναι τόσο μεγάλο. Αν πείτε, «θα μελετήσω τα σχήματα των γαλαξιών», εντάξει είστε τυχεροί: έχετε δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων γαλαξίες στο σύμπαν. Μπορείτε να απαντήσετε στις ερωτήσεις σας με στατιστικά στοιχεία και η διακύμανση του δείγματός σας θα είναι πολύ μικρή. Όμως, σε μεγαλύτερες κλίμακες, διαθέτετε μόνο μερικά παραδείγματα επειδή το παρατηρήσιμο σύμπαν χωρίζεται μόνο σε λίγα τμήματα μεγάλων διαστάσεων.

Ο Valerio Marra, καθηγητής στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Espírito Santo στη Βραζιλία και ερευνητής στο Αστρονομικό Παρατηρητήριο της Τεργέστης στην Ιταλία υπέθεσε ότι ορισμένες κοσμολογικές αποκλίσεις θα μπορούσαν να είναι αποτέλεσμα κοσμικής διακύμανσης. Αλλά αυτό δεν αρκεί για την ερμηνεία τους, σύμφωνα με υπολογισμούς δικούς του και άλλων.

Παρόλα αυτά, η κοσμολογική αρχή αντέχει πολύ καλά στις περισσότερες κοσμικές παρατηρήσεις. Επιπλέον, ενώ οι επιστήμονες συλλέγουν αρκετές πληροφορίες για να αμφισβητήσουν την εγκυρότητα αυτής της ιδέας, δεν είναι καθόλου έτοιμοι να την εγκαταλείψουν – ίσως επειδή κανείς δεν έχει ένα σταθερό εναλλακτικό σχήμα για να την αντικαταστήσει.

Όπως και νάχει, πρόκειται για ένα πρόβλημα που πολύ δύσκολα θα αποκρυπτογραφηθεί λόγω της φύσης της κοσμολογίας. Σε αντίθεση με κάποιο εργαστηριακό πείραμα το οποίο μπορεί να επαναληφθεί ξανά και ξανά, διαθέτουμε μόνο ένα σύμπαν.

ΠΗΓΗ

Ο χώρος ήταν βαμμένος σε ένα εφιαλτικό «νοσοκομειακό πράσινο», αλλά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο. Και τα μεγάλα κουτιά σε μέγεθος ψυγείου ήταν οι υπολογιστές της εποχής.

Ο χώρος ήταν βαμμένος σε ένα εφιαλτικό «νοσοκομειακό πράσινο», αλλά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο. Και τα μεγάλα κουτιά σε μέγεθος ψυγείου ήταν οι υπολογιστές της εποχής.

Πηγαίνουμε πίσω στην 29η Οκτωβρίου του 1969, τότε που δύο επιστήμονες δημιούργησαν την πιο πρωτόγονη μορφή αυτού που σήμερα αποκαλούμε ίντερνετ.

Οι δυο τους βρίσκονταν κάπου 400 χιλιόμετρα μακριά.

Ο ένας, ήταν ο Τσάρλι Κλάιν 21χρονος μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (UCLA).

Ο δεύτερος ήταν ο Μπιλ Ντιβάλ, 29χρονος τότε προγραμματιστής συστημάτων στο ερευνητικό Ινστιτούτο του Στάνφορντ (RSI).

Αμφότεροι εργάζονταν σε ένα σύστημα που λεγόταν Arpanet, η συντόμευση της φράσης Δίκτυο Οργανισμών Προηγμένων Ερευνητικών Έργων.

Το έργο χρηματοδοτείτο από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, στόχευε στη δημιουργία ενός δικτύου που θα μοιράζεται απευθείας δεδομένα χωρίς να βασίζεται σε τηλεφωνικές γραμμές και χρησιμοποιούσε μία μέθοδο παράδοσης δεδομένων που ονομαζόταν «αλλαγή πακέτων».Το όλο σκεπτικό θεωρείται έως και σήμερα ο πρόγονος του διαδικτύου.

Ήταν η πρώτη δοκιμή μιας τεχνολογίας που θα άλλαζε σχεδόν κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Αλλά πριν καταστεί εφιικτό να λειτουργήσει, έπρεπε κάποιος να… συνδεθεί.

Ο Κλάιν κάθισε στο πληκτρολόγιό του ανάμεσα στους πράσινους τοίχους του εργαστηρίου του UCLA, προετοιμασμένος να συνδεθεί με τον Ντιβάλ, ο οποίος δούλευε με έναν υπολογιστή στην άλλη άκρη σχεδόν της Καλιφόρνια.

O Κλάιν άρχισε να πληκτρολογεί αλλά δεν κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος της λέξης «LOGIN» που πήγε να γράψει.

Παρένθεση: Οταν λέμε πληκτρολόγιο είναι στην ουσία είναι τερματικό και εννοούμε ακριβώς αυτό, στην κάτωθι εικόνα.

Το τηλέφωνο χτύπησε και από την άλλη άκρη της γραμμής ο Ντιβάλ πληροφόρησε τον συνεργάτη του ότι το σύστημα της σύνδεσης είχε καταρρεύσει. Χάρη σε αυτό το λάθος, το πρώτο «μήνυμα» που έστειλε ο Κλάιν στον Ντιβάλ εκείνη την φθινοπωρινή μέρα του 1969 ήταν απλώς τα γράμματα «LO».

Η σύνδεση αποκαταστάθηκε περίπου μία ώρα αργότερα μετά από κάποιες τροποποιήσεις, αλλά αυτό το ιστορικό πρώτο κρασάρισμα ήταν η αρχή ενός μνημειώδους επιτεύγματος.

Κανείς τους δεν είχε τότε συνειδητοποιήσει τη σημασία της στιγμής. «Σίγουρα όχι εκείνη τη στιγμή», λέει ο Κλάιν. «Απλώς προσπαθούσαμε να το κάνουμε να λειτουργήσει».

Μισό αιώνα αργότερα, και ενώ το διαδίκτυο χωράει πλέον στην τσέπη μας, Κλάιν και Ντιβάλ μίλησαν στο BBC επί τη ευκαιρία της επετείου:

Θα μας περιγράψετε τους υπολογιστές που ενεργοποίησαν το Arpanet; Ήταν αυτά τα τεράστια, θορυβώδη μηχανήματα;

Κλάιν: Ήταν μικροί υπολογιστές –για τα δεδομένα της εποχής– περίπου στο μέγεθος ενός ψυγείου. Ήταν κάπως θορυβώδεις από τους ανεμιστήρες ψύξης, αλλά αθόρυβοι σε σύγκριση με τους ήχους που έβγαζαν όλα τα ανεμιστηράκια στον υπολογιστή Sigma 7.

Υπήρχαν φώτα στο μπροστινό μέρος που αναβόσβηναν, διακόπτες που μπορούσαν να ελέγξουν τον Επεξεργαστή μηνυμάτων διασύνδεσης και μια συσκευή ανάγνωσης ταινίας χαρτιού που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για φόρτωση του λογισμικού.

Ντιβάλ: Οι υπολογιστές βρίσκονταν σε ένα «έπιπλο» τόσο μεγάλο που σήμερα θα χωρούσε ένα πλήρες σετ ηχητικού εξοπλισμού για μια μεγάλη παράσταση. Και εκείνοι οι υπολολογιστές ήταν χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια φορές λιγότερο ισχυροί από τον επεξεργαστή ενός Apple Watch. Ετσι ήταν οι παλιοί (υπολογιστές)!

Πείτε μας για τη στιγμή που ξεκινήσατε να πληκτρολογείτε το «L-O..».

Κλάιν: Σε αντίθεση με τους ιστότοπους και τα άλλα συστήματα σήμερα, τότε όταν συνδέατε ένα τερματικό με το σύστημα του Ινστιτούτου του Σαν Φρανσκόισκο (SRI) δεν θα συνέβαινε τίποτα μέχρι να πληκτρολογήσετε κάτι. Εάν θέλατε να εκτελέσετε ένα πρόγραμμα, θα έπρεπε πρώτα να συνδεθείτε. Πληκτρολογώντας τη λέξη «login», και το σύστημα θα ζητούσε μετά το όνομα χρήστη και τον κωδικό πρόσβασής σας (…)

Ήμουν στο τηλέφωνο με τον Μπιλ όταν το δοκιμάσαμε. Του είπα ότι πληκτρολόγησα το γράμμα «L». Μου είπε ότι είχε λάβει το γράμμα «L» και το επανέλαβε.

Του είπα ότι τυπώθηκε. Μετά πληκτρολόγησα το γράμμα «Ο». Και πάλι, λειτούργησε μια χαρά. Καθώς πληκτρολογούσα το γράμμα ο «G» (για το «Login», ο Μπιλ μου είπε ότι το σύστημά του είχε καταρρεύσει και θα με ξανάπαιρνε στο τηλέφωννο.

Ντιβάλ: Αυτό που συνέβη οφειλόταν στο γεγονός ότι η σύνδεση δικτύου ήταν πολύ πιο γρήγορη από οτιδήποτε είχε υπάρξει προηγουμένωςδει πριν.

Η κανονική ταχύτητα σύνδεσης ήταν 10 χαρακτήρες ανά δευτερόλεπτο, ενώ το Arpanet μπορούσε να μεταδώσει έως και 5.000 χαρακτήρες ανά δευτερόλεπτο. Το αποτέλεσμα της αποστολής αυτού του μηνύματος από το UCLA στον υπολογιστή SRI πλημμύρισε την προσωρινή μνήμη εισόδου που ανέμενε μόνο 10 χαρακτήρες ανά δευτερόλεπτο.

Ήταν σαν να γεμίζεις ένα ποτήρι με πυροσβεστική μάνικα.

Γρήγορα ανακάλυψα τι είχε συμβεί, άλλαξα το μέγεθος του buffer και ξαναέφτιαξα το σύστημα, κάτι που χρειάστηκε περίπου μία ώρα.

Ποια ήταν η ατμόσφαιρα όταν στάλθηκε το μήνυμα;

Ντιβάλ: Καθένας μας ήταν μόνος του στα δύο εργαστήρια υπολογιστών και ήταν νύχτα. Ήμασταν και οι δύο χαρούμενοι που είχαμε ενα πετυχημένο πρώτο τεστ ως αποκορύφωμα πολλής δουλειάς. Πήγα σε ενα ποτάδικο κι έφαγα ένα μπέργκερ και μια μπύρα.

Κλάιν: Ήμουν χαρούμενος που είχε λειτουργήσει και πήγα σπίτι για να κοιμηθώ.

ΠΗΓΗ

Στο διάσημο δοκίμιό του The Unreasonable Effectiveness of Mathematics in the Natural Sciences , ο βραβευμένος με Νόμπελ (1963) φυσικός Eugene Wigner έγραψε ότι η αντιστοιχία μεταξύ των καθαρών μαθηματικών και του φυσικού κόσμου ήταν «κάτι που συνορεύει με το μυστηριώδες». «Δεν υπάρχει», είπε, «καμία λογική εξήγηση γι’ αυτό».

Είναι λογικό να πούμε ότι τα βασικά μαθηματικά αναπτύχθηκαν για να περιγράψουν πράγματα στον καθημερινό κόσμο. Μπορούμε να κατανοήσουμε έτσι την προέλευση της μέτρησης και των βασικών πράξεων και τον υπολογισμό του εμβαδόν. Ωστόσο, όπως συνεχίζει να υποστηρίζει ο Wigner, αυτή η απλή εξήγηση αποτυγχάνει να εξηγήσει τόσα πολλά από αυτά που βλέπουμε.

Η δουλειά των μαθηματικών συχνά περιλαμβάνει απίστευτη εφευρετικότητα και εκπληκτικά επιτεύγματα λογικής. Κάποια θεωρήματα και αποδείξεις χρειάζονται χρόνια για να λυθούν. Και όμως είναι εκπληκτικό ότι πολλές από τις πιο λαμπρές και τρελά αφηρημένες έννοιες, αποδεικνύονται ότι μοντελοποιούν τέλεια τα φαινόμενα του πραγματικού κόσμου. Ταιριάζουν σαν μια κλειδαριά με το κλειδί της.

Σκεφτείτε για λίγο πόσο εκπληκτικό είναι αυτό. Έχουμε αυτό το σύνολο πραγμάτων που φαίνεται να έχει δημιουργήσει το μυαλό μας σε μια αφηρημένη, μη πραγματική σφαίρα ιδεών. Και έχουμε μια άλλη κατηγορία ή σύνολο πραγμάτων που θα ονομάσουμε «πράγματα που κάνει το σύμπαν».

Στη συνέχεια, καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει ακριβής αντιστοιχία μεταξύ των διαφόρων μαθηματικών εννοιών και των «πραγμάτων μέσα στο σύμπαν ή που κάνει το σύμπαν». Υπάρχει ένα είδος αξιοσημείωτης επικάλυψης μεταξύ αυτού που συμβαίνει στο μυαλό μας και αυτού που συμβαίνει εκεί έξω. Και πολύ συχνά, τα μαθηματικά δημιουργούνται πολύ πριν πάμε να ψάξουμε στον κόσμο για μια κατάσταση.

Όπως λέει ο Wigner, «Είναι δύσκολο να αποφύγουμε την εντύπωση ότι αντιμετωπίζουμε ένα θαύμα εδώ».

Αυτό είναι άξιο προσοχής. Τα πράγματα που φαίνεται να κάνει το σύμπαν στο επίπεδο της φυσικής αντικατοπτρίζονται στο μαθηματικό πεδίο. Το σύμπαν, φαίνεται, να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις σκέψεις του νου.

Είναι τα μαθηματικά κάτι που επινόησαν οι άνθρωποι;

Εάν απαντάτε ναι, πώς βγήκε κάτι που είναι καθαρά τεχνούργημα του μυαλού εκεί στη φύση; Πώς μπαίνει στον ίδιο τον ιστό του εξωτερικού κόσμου;

Σε κάθε γωνιά της φυσικής βρίσκουμε έννοιες που κανείς δεν πίστευε ότι θα εμφανιζόταν ποτέ στον οικείο κόσμο. Αλλά το κάνουν. Παλαβές, μη διαισθητικές αρχές και πράγματα που κανείς δεν ονειρευόταν ποτέ ότι θα ξέφευγαν από τις σελίδες των μαθηματικών περιοδικών όπου δημοσιεύτηκαν, αποδεικνύονται ότι είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να περιγράψει κανείς πως λειτουργεί ο Κόσμος.

Θα μπορούσαμε όλο αυτό να το βάλουμε στον εξής συλλογισμό:

Υπόθεση πρώτη: Οι μαθηματικές οντότητες είναι τα προϊόντα του νου.

Υπόθεση δεύτερη: Το σύμπαν συμπεριφέρεται σύμφωνα με μαθηματικές οντότητες.

Συμπέρασμα: Επομένως, το σύμπαν συμπεριφέρεται σύμφωνα με τους συλλογισμούς του νου.

Αλλά ίσως τα έχουμε πάρει όλα αυτά λάθος. Ίσως οι μαθηματικές οντότητες να μην παράγονται πραγματικά από το μυαλό μας . Ακόμα, αν αλλάξουμε την ιστορία μας και αποδεχτούμε ότι τα μαθηματικά είναι κατά κάποιο τρόπο πραγματικά εκεί έξω στον κόσμο, τότε πραγματικά υπάρχουν με τρόπο ανεξάρτητο από την ανθρωπότητα, και δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να ξεφύγουμε από αυτό το συμπέρασμα. Στην πραγματικότητα, αν αυτά ανακαλύφθηκαν και δεν εφευρέθηκαν, το μυστήριο είναι ακόμη πιο βαθύ.

Τώρα έχουμε αυτό το βασίλειο των αφηρημένων ιδεών και σχέσεων, ένα άπειρο λογικό τοπίο στο οποίο έχουμε άμεση πρόσβαση μέσω του μυαλού μας. Και όμως, ενώ δεν είναι φυσικό, κατά κάποιο τρόπο αυτό το βασίλειο καθοδηγεί τη συμπεριφορά των πραγμάτων στον φυσικό κόσμο.

Φαίνεται αναπόφευκτο. Κάτι που μοιάζει με το “νου” τρέχει τον κόσμο, παρέχοντας το πλαίσιο και τις διαδρομές για να τρέξει η φυσική πραγματικότητα.

Ο ίδιος ο Αϊνστάιν αγωνίστηκε να εξηγήσει πώς θα μπορούσε να είναι αυτό: «Πώς γίνεται τα μαθηματικά, όντας τελικά προϊόν της ανθρώπινης σκέψης, να είναι τόσο αξιοθαύμαστα κατάλληλα για τα αντικείμενα της πραγματικότητας; Είναι, λοιπόν, η ανθρώπινη λογική, χωρίς μια προηγούμενη εμπειρία, απλώς με την σκέψη, ικανή να κατανοήσει τις ιδιότητες των πραγματικών πραγμάτων;»

Αν κάποιος στην ιστορία είχε το δικαίωμα να σχολιάσει αυτό το θέμα, ήταν ο Αϊνστάιν. Αυτός, βασιζόμενος λίγο πολύ αποκλειστικά σε νοητικά πειράματα, κατάφερε να ξεκλειδώσει μερικά από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του σύμπαντος. Ο ίδιος το βρήκε αυτό εκπληκτικό, λέγοντας με ωραίο τρόπο. «Το πιο ακατανόητο πράγμα στον κόσμο είναι ότι είναι κατανοητός». Γιατί αυτό που πραγματικά υπάρχει εκεί έξω να αντιστοιχούσε ουσιαστικά σε αυτό που συνέβαινε στο μυαλό του;

Ο Αϊνστάιν μίλησε με ευλάβεια, ακόμη και θρησκευτικά, για τις εμπειρίες που είχε βλέποντας την «λαμπερή ομορφιά» που έλαμψε όταν προσπάθησε να κοιτάξει στα μυστήρια του σύμπαντος. Ήταν ικανοποιημένος, είπε, με την αίσθηση της «θαυμάσιας δομής της ύπαρξης» και την «ταπεινή προσπάθειά του να κατανοήσει έστω και ένα μικροσκοπικό τμήμα του Λόγου που εκδηλώνεται στη φύση».

Μιλώντας συγκεκριμένα για τα μαθηματικά ο Αϊνστάιν, έγραψε:

«Τα καθαρά μαθηματικά είναι, με τον τρόπο τους, η ποίηση των λογικών ιδεών. …Σε αυτήν την προσπάθεια για τη λογική ομορφιά, ανακαλύπτονται πνευματικές φόρμουλες απαραίτητες για τη βαθύτερη διείσδυση στους νόμους της φύσης».

Όσο περισσότερο το σκέφτεστε, τόσο πιο αξιοσημείωτο γίνεται. Πώς γίνεται ένας άντρας που καθόταν μόνος σε ένα ελβετικό γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, μπόρεσε να κατανοήσει τα βαθύτερα μυστικά του χώρου και του χρόνου; Τι μας λέει για το σύμπαν ότι η καθαρή σκέψη του ανθρώπου είναι σε θέση να αποκαλύψει πολλά από τα βαθύτερα αινίγματά του;

Ο κοσμολόγος Max Tegmark στο βιβλίο «Our Mathematical Universe»,  υοστηρίζει ότι όχι μόνο τα μαθηματικά περιγράφουν καλά το σύμπαν μας, αλλά στην πραγματικότητα το σύμπαν *είναι* απλώς μια μαθηματική δομή

Ο φιλόσοφος Ντέιβιντ Γουντ φέρνει αυτή την ερώτηση στο επίκεντρο:

«Πριν καταλάβετε ότι το σύμπαν διέπεται από κομψές μαθηματικές εξισώσεις, θα είχατε λόγους να το περιμένετε;  Θα περιμένατε το σύμπαν να είναι έτσι; Φυσικά και όχι. Τα μαθηματικά είναι μια γλώσσα. Το σύμπαν λειτουργεί σύμφωνα με αυτή τη γλώσσα. Αυτό δεν πρέπει να είναι καθόλου περίεργο για όσους πιστεύουν στον Θεό. Θα πρέπει να είναι τρομακτικό για τους άθεους, γιατί αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να περιμένετε».

ΠΗΓΗ

Οι σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) είναι οι μόνοι επιζώντες εκπρόσωποι του ανθρώπινου οικογενειακού δέντρου, αλλά είμαστε η τελευταία πρόταση σε μια εξελικτική ιστορία που ξεκίνησε πριν από περίπου 6 εκατομμύρια χρόνια και γέννησε τουλάχιστον 18 είδη γνωστά, συλλογικά, ως ανθρωπίδες.

Υπήρχαν τουλάχιστον εννέα είδη Homo – συμπεριλαμβανομένου του H. sapiens – κατανεμημένα σε όλη την Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία πριν από περίπου 300.000 χρόνια. Ένας-ένας όμως, όλοι εκτός από τον H. sapiens εξαφανίστηκαν. Οι Νεάντερταλ και μια ομάδα Homo γνωστή ως Denisovans έζησαν μαζί με τον H. sapiens για χιλιάδες χρόνια, και μάλιστα αναμίχθηκαν, όπως αποδεικνύεται από κομμάτια του DNA τους που παραμένουν σε πολλούς ανθρώπους σήμερα. Αλλά τελικά, οι Ντενίσοβαν και οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν. Πριν από περίπου 40.000 χρόνια, ο H. sapiens ήταν το τελευταίο ανθρωποειδές που είχε απομείνει πάνω στη Γη.

Ποιο ήταν λοιπόν το μυστικό της επιτυχίας μας; Γιατί επέζησε ο H. sapiens όταν όλοι οι συγγενείς μας εξαφανίστηκαν;

Για να καταλάβουμε πώς αντέξαμε ως είδος, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τι κοινό έχουμε με άλλα ανθρωποειδή. Στην κορυφή αυτής της λίστας βρίσκεται ο διποδισμός. Το δίποδο περπάτημα προέρχεται από την ομάδα Αρδιπίθηκος – τους πρώτους ανθρώπινους προγόνους μας που έζησαν περίπου 4,4 εκατομμύρια χρόνια πριν – και τον Αυστραλοπίθηκο, ο οποίος εμφανίστηκε περίπου 2 εκατομμύρια χρόνια αργότερα. Και οι δύο ομάδες ήταν «κάτι περισσότερο από δίποδοι πίθηκοι» με σχετικά μικρούς εγκεφάλους.

Ο διποδισμός ήταν ένα σημαντικό εξελικτικό βήμα για τους ανθρωπίδες, αλλά δεν απέτρεψε την εξαφάνιση του Αρδιπίθηκου, του Αυστραλοπίθηκου και ένα τρίτο γένος ανθρωπίδων – τον Παράνθρωπο. Ο Αυστραλοπίθηκος εμφανίστηκε καθώς ο Αρδιπίθηκος εξαφανιζόταν. Ο Παράνθρωπος και το πρώτο είδος Homo εμφανίστηκαν στην Αφρική πριν από περίπου 3 εκατομμύρια χρόνια, καθώς ο Αυστραλοπίθηκος πέθαινε.

Σε αντίθεση με τα αναδυόμενα είδη Homo, τα οποία είχαν μεγαλύτερους εγκεφάλους και μικρότερα δόντια από τους προκατόχους τους, ο Παράνθρωπος είχε μικρούς εγκεφάλους και ήταν πιο πιθηκοειδής, με τεράστια πίσω δόντια και ισχυρούς μύες μάσησης.

Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, έχουμε τον Homo και τον Paranthropus να καταλαμβάνουν ίσως διαφορετικές θέσεις στη Γη, αλλά παρόμοια τοπία, και οι δύο τα πάνε πολύ καλά. Αλλά μετά από περίπου 1 εκατομμύριο χρόνια, ο Παράνθρωπος εξαφανίστηκε και ο Homo κρατιέται και πολλαπλασιάζεται, τελικά σε όλο τον κόσμο.

Τι έσβησε τον Αρδιπίθηκο, τον Αυστραλοπίθηκο και τον Παράνθρωπο; Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα, και πιθανότατα δεν ήταν μόνο ένα γεγονός.

Οι πιθανοί παράγοντες περιλαμβάνουν την περιβαλλοντική αλλαγή, τον ανταγωνισμό για τρόφιμα και πόρους μεταξύ σύγχρονων ειδών ανθρωπίδων και τη χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού.

Οι μεγαλύτεροι εγκέφαλοι στον Homo έδωσαν σίγουρα στο γένος ένα πλεονέκτημα έναντι του Paranthropus. Με μεγαλύτερους εγκεφάλους ήρθαν βελτιώσεις στη γνωστική λειτουργία και τις ικανότητες δημιουργίας εργαλείων, περισσότερη ευελιξία συμπεριφοράς, αυξημένη κοινωνικότητα και καλύτερη επίλυση προβλημάτων.

Ήταν πιθανόν σε αρκετά περίπλοκες οικογενειακές ομάδες. Ίσως έθαβαν τους νεκρούς τους. Έχτιζαν καταφύγια. κατασκεύαζαν βλήματα όπλων· Είχαν την ελεγχόμενη χρήση φωτιάς. Αρχίζετε να βλέπετε την εμφάνιση εξειδίκευσης, διαφορετικών εργαλείων για διαφορετικά καθήκοντα. Ασχολούνταν με το τοπίο με εξελιγμένους τρόπους.

Αυτό μπορεί να έκανε το είδος Homo πιο ανθεκτικό και προσαρμόσιμο από τον Paranthropus, αλλά η αποκάλυψη του τι έκανε τον H. sapiens να ξεπεράσει όλα τα άλλα είδη Homo είναι πιο δύσκολη. Αρχαία εργαλεία, έργα τέχνης και άλλα τεχνουργήματα υποδηλώνουν ότι οι γνωστικές μας δυνάμεις, η τεχνική ικανότητα και η επίλυση προβλημάτων ήταν πιο προηγμένες από εκείνες των στενών συγγενών μας. Οι ευέλικτες κοινωνικές στρατηγικές θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν τον H. sapiens να επιμείνει εκεί όπου άλλα είδη χάθηκαν.

Ως είδος, η ευελιξία μας μας έχει εξυπηρετήσει καλά. Ένας από τους λόγους που μπορέσαμε να επεκταθούμε τόσο αποτελεσματικά είναι ότι μάθαμε να προσαρμοζόμαστε σε ποικίλα περιβάλλοντα – όχι μόνο βιολογικά, αλλά και πολιτισμικά μέσω της τεχνολογίας και της συμπεριφοράς μας.

Ένας άλλος παράγοντας θα μπορούσε απλώς να είναι η τύχη. Οι πληθυσμοί μικρών ειδών μπορούν γρήγορα να καταρρεύσουν μετά από φυσικές καταστροφές, επιδημίες ασθενειών ή κλιματικές αλλαγές, αφήνοντας μια πρώην κατειλημμένη θέση στη Γη ανοιχτή για να αναλάβουν άλλα είδη .

Η εύνοια (της τύχης) είναι μέρος αυτού. Πρέπει να είσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

Ο Homo erectus ήταν το πρώτο είδος Homo που εμφανίστηκε, εξαπλώθηκε σε όλη την Αφρική και στην ανατολική Ασία. Κατά τη διάρκεια εκατοντάδων χιλιάδων ετών, ακολούθησαν περισσότερα είδη: Homo heidelbergensis, Homo naledi, Homo floresiensis και Homo luzonensis, καθώς και H. sapiens, Neanderthals και Denisovans.

Αφού εμφανίστηκε στην Αφρική, ο H. sapiens μετανάστευσε στην Ευρώπη, όπου οι Νεάντερταλ ήταν ήδη εγκατεστημένοι, και στην Ασία, όπου συνάντησαν τους Denisovans. Τα στοιχεία από το DNA στους ανθρώπους σήμερα δείχνουν ότι αυτές οι ομάδες αλληλεπιδρούσαν και είναι πιθανό ότι ο H. sapiens ξεπέρασε και κατέκλυσε αυτές τις ομάδες – και πιθανώς άλλα είδη Homo που δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί.

Αν και δεν γνωρίζουμε τι ρόλο παίξαμε στην εξαφάνισή τους, φαίνεται πιθανό ότι η εξάπλωσή μας εκτός Αφρικής άσκησε πίεση σε άλλα είδη μέσω του ανταγωνισμού για πόρους. Το είδος μας ήταν πολύ επιτυχημένο στο να μετακινείται και να ζευγαρώνει, κάτι που είναι πιθανώς ένας από τους λόγους που είμαστε ακόμα εδώ.

Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή πιστεύεται επίσης ότι συνέβαλε στην εξαφάνιση ορισμένων ειδών Homo, αλλά είναι δύσκολο να πούμε πόσο ρόλο έπαιξε. Για παράδειγμα, το είδος μας Homo sapiens εξελίχθηκε στην Αφρική, αλλά επέζησε και στις εποχές των παγετώνων στην Ευρώπη, ενώ οι Νεάντερταλ, οι οποίοι προσαρμόστηκαν στις ψυχρές συνθήκες, δεν το έκαναν. Είναι λογικό ότι υπήρχαν περισσότερα δεδομένα στην εξίσωση από ότι το κλίμα.

Στο τέλος, αυτό που καταδίκασε τους Homo συγγενείς μας ήταν πιθανώς ένας συνδυασμός παραγόντων, με λίγη απροσδόκητη τύχη.

Όπως συμβαίνει, ο H. sapiens έφτασε επικίνδυνα κοντά στην εξαφάνιση σε ένα σημείο. Μια πρόσφατη γενετική ανάλυση περισσότερων από 3.000 ανθρώπων σε αφρικανικές και μη αφρικανικές ομάδες αποκάλυψε χαμηλότερη γενετική ποικιλομορφία από την αναμενόμενη. Οι επιστήμονες το εντόπισαν σε ένα «εμπόδιο» αναπαραγωγής μεταξύ 813.000 και 930.000 ετών πριν, με τον παγκόσμιο πληθυσμό Homo να κυμαίνεται σε περίπου 1.300 άτομα για περισσότερα από 100.000 χρόνια.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η επιβίωσή μας δεν είναι εξασφαλισμένη. Η επιστροφή στην ευελιξία και τις συνεργατικές δεξιότητές μας θα μας εξυπηρετήσει καθώς αντιμετωπίζουμε νέες προκλήσεις σήμερα με το κλίμα.

Πρόσφατες αρχαιολογικές και γενετικές μελέτες μπορεί να έχουν βρει την απάντηση για την εξαφάνιση των άλλων Homo. Ο πρωταρχικός λόγος φαίνεται να είναι ότι όλα τα άλλα είδη έτειναν να λειτουργούν σε μικρές ομάδες, ενώ εμείς οι Homo sapiens απολαμβάναμε την αλληλεπίδραση με άλλους, σχηματίζοντας μεγαλύτερες ομάδες με πολλούς συμμετέχοντες. Κατά συνέπεια, ήταν σε θέση να επιβιώσουν από τις επιπτώσεις των σοβαρών εξαφανίσεων της κλιματικής αλλαγής που κατέστρεψαν τους άλλους.

Ίσως ήταν μια ιδιορρυθμία στη γενετική μας σύνθεση. Τώρα φαίνεται ότι ο Homo sapiens είχε το υψηλότερο επίπεδο συμπόνιας, ανοχής και επιθυμίας να κάνει τους ανθρώπους να συνδεθούν. Είχαμε μια έμφυτη στάση «ας μαζευτούμε». Το συμπέρασμα – δεν ήταν η επιβίωση των κτηνωδών, άγριων και βάρβαρων, αλλά η επιβίωση των συμπονετικών και κοινωνικών – τα θεμελιώδη στοιχεία της φιλίας.

Τα κοινωνικά δίκτυα που σχηματίστηκαν ως αποτέλεσμα της βασικής φύσης των πρώτων προγόνων μας ήταν ένα ζωτικής σημασίας ασφαλιστήριο συμβόλαιο για πιο δύσκολους καιρούς, επιτρέποντάς τους να μοιράζονται όχι μόνο τρόφιμα και πόρους, αλλά και δημιουργικές ιδέες – φαίνεται ότι μπορεί να χρησιμοποίησαν μια μορφή «καταιγισμού ιδεών» για να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Αυτό τους επέτρεψε να προσαρμοστούν καλύτερα στις ιδιοτροπίες της κλιματικής αλλαγής και σε άλλες μείζονες προκλήσεις.

Τώρα το βασικό ερώτημα – Αυτές οι ίδιες συναισθηματικές δεξιότητες – αγελαιότητα, συμπόνια, ανοχή, κατανόηση, εξυπηρετικότητα – θα μας επιτρέψουν να λύσουμε τα αδιαμφισβήτητα κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα με την κλιματική αλλαγή, έτσι ώστε σε άλλες 2.000 γενιές, εμείς οι Homo sapiens να μην έχουμε συναντήσει την ίδια μοίρα με τους Νεάντερταλ και τα άλλα ανθρώπινα είδη που εξαλείφθηκαν εντελώς από το πρόσωπο του πλανήτη;

ΠΗΓΗ