Οι Κάτω Χώρες έχουν γίνει ένας αγροτικός γίγαντας δείχνοντας πως θα μπορούσε να μοιάσει το μέλλον της γεωργίας. 

Εδώ και 20 χρόνια οι αγρότες στη «χώρα της τουλίπας» στράφηκαν προς τη βιώσιμη γεωργία. Περιόρισαν την εξάρτηση από το νερό, κατάργησαν τη χρήση χημικών στα θερμοκήπια, μείωσαν τα αντιβιοτικά στην κτηνοτροφία. Σήμερα, η χώρα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας τροφίμων στον πλανήτη, πίσω από τις ΗΠΑ 

Σ’ ένα χωράφι με πατάτες στην Ολλανδία, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, ο Γιάκομπ βαν ντεν Μπόρνε κάθεται αναπαυτικά στο εσωτερικό μιας τεράστιας θεριστικής μηχανής το ταμπλό της οποίας ταιριάζει περισσότερο σε διαστημόπλοιο. Μέσα από το παρατηρητήριό του, τρία μέτρα πάνω από το χώμα, ο ολλανδός γεωργός χειρίζεται με μαεστρία ένα τρακτέρ (δίχως οδηγό) στο έδαφος κι ένα ελικόπτερο στον αέρα που συλλέγουν πολύτιμα στοιχεία όσον αφορά τη σύσταση του εδάφους, τα υδάτινα αποθέματα και την περιεκτικότητά τους σε θρεπτικά συστατικά, παρακολουθώντας και καταγράφοντας, ταυτόχρονα, την ανάπτυξη κάθε πατάτας ξεχωριστά.Οι εξαιρετικές επιδόσεις του Βαν ντεν Μπόρνε αποτελούν ακόμη μια τρανταχτή απόδειξη -αναφέρεται σε ρεπορτάζ στο τελευταίο τεύχους του National Geographic– της αποδοτικότητας της αποκαλούμενης «γεωργίας ακριβείας» (precision farming): την ώρα που ο παγκόσμιος μέσος όρος παραγωγής πατάτας ανά στρέμμα είναι περίπου εννέα τόνοι, τα χωράφια του αγρότη από την Ολλανδία παράγουν αποδεδειγμένα περισσότερους από 20 τόνους.

Ιδανικές συνθήκες καλλιέργειας για μαρούλια και άλλα πράσινα φυλλώδη. Κάθε στρέμμα στο θερμοκήπιο αποδίδει όσο 10 υπαίθρια στρέμματα και κόβει την ανάγκη για χημικές ουσίες κατά 97% (Siberia B.V./Facebook)

Αειφόρος γεωργία και εξαγωγές ρεκόρΠριν από σχεδόν μία εικοσαετία, οι Ολλανδοί δεσμεύτηκαν για τη στροφή της χώρας τους προς τη βιώσιμη γεωργία με κύριο σύνθημά τους «Δύο φορές περισσότερα τρόφιμα με τους μισούς πόρους». Ξεκινώντας από το 2000 ο Βαν ντεν Μπόρνε και πολλοί από τους συναδέλφους του μπόρεσαν να περιορίσουν την εξάρτησή τους από το νερό -όσον αφορά, μάλιστα, βασικές καλλιέργειες– κατά 90%, σχεδόν κατάργησαν τη χρήση χημικών παρασιτοκτόνων στα φυτά που αναπτύσσονται εντός θερμοκηπίων ενώ από το 2009 έως και σήμερα κατάφεραν και οι κτηνοτρόφοι να μειώσουν κατά 60% τη χρήση αντιβιοτικών.Η Ολλανδία είναι μια μικρή, πυκνοκατοικημένη χώρα, με περισσότερους από 1.300 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Και στερείται σχεδόν όλων εκείνων των πόρων που είναι απαραίτητοι για την ανάπτυξη της γεωργίας ευρείας κλίμακας. Είναι, όμως, επίσης ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας (ανά αξία) τροφίμων στον πλανήτη, πίσω από την Αμερική η οποία έχει 270 φορές μεγαλύτερη έκταση. Πώς το κατάφεραν αυτό οι Ολλανδοί;

Στην μικρή -εδαφικά Ολλανδία- αξιοποιείται κάθε τετραγωνικό μέτρο για την ανάπτυξη γεωργικών μονάδων

Από ψηλά η Ολλανδία δεν μοιάζει με καμία από τις χώρες που κατέχουν τις πρώτες θέσεις στην παραγωγή τροφίμων. Αυτό που διακρίνεται είναι ένα αυστηρά οριοθετημένο σύνολο έντονα καλλιεργημένων αγρών, μικροσκοπικών (σύμφωνα, τουλάχιστον, με τα δεδομένα της γεωργίας ευρείας κλίμακας) στην πλειονότητά τους, που φτάνουν έως τα προάστια των αστικών κέντρων. Στις κύριες αγροτικές περιφέρειες της χώρας είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί χωράφι ή θερμοκήπιο ή αγρόκτημα που να μην βλέπει σε ουρανοξύστες ή εργοστάσια καθώς περισσότερο από το 50% των εδαφών της Ολλανδίας χρησιμοποιείται για αγροτικούς σκοπούς. Ξεχωρίζουν επίσης οι τεράστιες γυάλινες εκτάσεις οι οποίες το πρωί λαμπυρίζουν κάτω από τον ήλιο ενώ το βράδυ εκπέμπουν ένα έντονο απόκοσμο φως. Πρόκειται για πρωτοποριακά συγκροτήματα θερμοκηπίων το μέγεθος των οποίων σε κάποιες περιπτώσεις φτάνει τα 175 στρέμματα.

Αυτές οι φάρμες με ελεγχόμενο κλίμα επιτρέπουν σε μια χώρα που βρίσκεται περί τα 1.000 χιλιόμετρα μακριά από τον Αρκτικό Κύκλο να είναι παγκόσμιος ηγέτης στις εξαγωγές ενός καρπού που έχει ανάγκη από άπλετο φως για ν’ αναπτυχθεί και να ωριμάσει: της ντομάτας. Οι Ολλανδοί είναι επίσης πρώτοι στον κόσμο στις εξαγωγές πατάτας και κρεμμυδιών και ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας λαχανικών (βάσει αξίας) στο σύνολό τους. Περισσότερο από το ένα τρίτο του συνολικού παγκόσμιου εμπορίου σπόρων λαχανικών πραγματοποιείται στην Ολλανδία.Σύμπραξη επιστήμης και επιχειρηματικότητας κατά της πείναςΤην ευθύνη γι’ αυτές τις εντυπωσιακές πρωτιές τη φέρουν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Βαγκενίνγκεν (WUR), 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Άμστερνταμ. Θεωρείται το κορυφαίο ίδρυμα γεωπονικών ερευνών στον κόσμο και αποτελεί τη βάση της αποκαλούμενης Food Valley, μιας φιλόδοξης ομάδας πειραματικών αγροκτημάτων και νεοφυών επιχειρήσεων με ειδίκευση στις αγροτικές τεχνολογίες. Το όνομα παραπέμπει ξεκάθαρα στη Silicon Valley ενώ οι επιστήμονες του WUR επιδιώκουν ουσιαστικά τη σύμπραξη –αν όχι τη συγχώνευση- του ακαδημαϊκού και του επιχειρηματικού πνεύματος.

Τεράστιες εγκαταστάσεις στα θερμοκήπια ντομάτας

Αγελάδες σε γαλακτοκομική βιοτεχνία

Ο Ερνστ βαν ντεν Έντε, για παράδειγμα, είναι παγκόσμια αυθεντία στην παθολογία των φυτών και επικεφαλής της Ομάδας Φυτικών Επιστημών του WUR. Αλλά οι δραστηριότητές του δεν περιορίζονται στις ακαδημαϊκές αίθουσες και τα εργαστήρια καθώς επιβλέπει ταυτόχρονα εννέα ξεχωριστές επιχειρήσεις οι οποίες έχουν υπογράψει συμβάσεις αναθέσεις ερευνών. «Μόνον αυτή η ένωση επιστήμης και επιχειρηματικότητας μπορεί να αντεπεξέλθει στην πρόκληση που βρίσκεται μπροστά μας», εξήγησε ο ίδιος, προειδοποιώντας ότι τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες «ο πλανήτης θα πρέπει να παράξει περισσότερα τρόφιμα από όλα όσα έχουν συλλέξει οι αγρότες όλου του κόσμου τα τελευταία 8.000 χρόνια». 

Καλλιέργειες σε θερμοκήπιο της Ολλανδίας

Και αυτό πρόκειται να συμβεί γιατί έως το 2050 στη Γη θα ζουν (και θα πρέπει, φυσικά, να τραφούν) έως και 10 δισεκατομμύρια άνθρωποι, 2,5 δισ. περισσότεροι απ’ ότι σήμερα. Εάν δεν επιτευχθούν τεράστιες αυξήσεις των γεωργικών αποδόσεων και δεν μειωθεί δραστικά η κατανάλωση νερού και η χρήση ορυκτών καυσίμων, έως και ένα δισεκατομμύριο ή και περισσότεροι άνθρωποι ενδέχεται να μην έχουν να φάνε. Δεν αποκλείεται το φάσμα της πείνας να είναι το πιο επείγον πρόβλημα του 21ου αιώνα. Αλλά οι οραματιστές της Food Valley πιστεύουν πως έχουν τις καινοτόμες λύσεις που χρειάζεται η ανθρωπότητα. Τα μέσα για την αποτροπή ενός καταστροφικού λιμού υπάρχουν, υποστηρίζει ο ολλανδός ειδικός και εμφανίζεται αρκετά αισιόδοξος εξαιτίας της επιτυχημένης εφαρμογής περισσότερων από 1.000 προγραμμάτων του WUR σε 140 χώρες ανά τον κόσμο.

Πηγή: protagon

Οι ντομάτες μεγαλώνουν καλύτερα όταν το φως των LED πέφτει από πάνω, από δίπλα ή με κάποιο συνδυασμό; Ο επιστήμονας Henk Kalkman αναζητά την απάντηση στο κέντρο βελτίωσης Delphy στο Bleiswijk. Η συνεργασία μεταξύ πανεπιστημιακών και επιχειρηματιών αποτελεί βασική κινητήρια δύναμη της ολλανδικής καινοτομίας.

Με τη ζήτηση για κοτόπουλο ν αυξάνεται, οι ολλανδικές επιχειρήσεις αναπτύσσουν τεχνολογίες για να μεγιστοποιήσουν την παραγωγή πουλερικών, ενώ ταυτόχρονα τους εξασφαλίζουν ανθρώπινες συνθήκες. Αυτό το κτηνοτροφικό σπίτι υψηλής τεχνολογίας εκτρέφει μέχρι 150.000 πουλιά, από την εκκόλαψη έως τη σφαγή.

Westland by the night. H πρωτεύουσα των θερμοκηπίων στις Κάτω Χωρών. Οι γεωργικές εκμεταλλεύσεις που ελέγχονται κλιματολογικά, όπως αυτές καλλιεργούν φυτά όλο το εικοσιτετράωρο και σε κάθε είδους καιρικές συνθήκες.

Πληροφορίες/φωτογραφίες – nationalgeographic

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Εστιατόρια σε μια μικρή πόλη της Ανατολίας προσφέρουν δωρεάν γεύματα σ’ όσους το έχουν ανάγκη, μια παράδοση που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες.

Κάτω από τον υπέροχο Σαββατιάτικο ήλιο ενός Αυγουστιάτικου απογεύματος, ένα εστιατόριο σε μια μικρή τουρκική πόλη της Ανατολίας καλωσορίζει μερικούς τους “εξαιρετικούς” πελάτες του.

Είναι μόνο ένα από τα πολλά φαγάδικα της πόλης, που εκείνοι που το έχουν ανάγκη μπορούν να τρώνε δωρεάν. Αυτή η καλά διατηρημένη παράδοση έχει μεταφερθεί από γενιά σε γενιά εδώ και δεκαετίες.

Είναι το Karakocan

μια επαρχιακή πόλη που έχει προσελκύσει την παγκόσμια προσοχή τα τελευταία χρόνια, για την παράδοσή του να προσφέρει δωρεάν φαγητό σ όσους έχουν ανάγκη. Για τους ντόπιους, το έθιμο είναι απλά ένας τρόπος να εκπληρώσουν την κοινωνική τους ευθύνη βοηθώντας τους λιγότερο τυχερούς της ζωής.

Μια ομάδα ντόπιων για ένα τσάι μπροστά από το εστιατόριο Merkez στο Karakoçan της Τουρκίας (MEE / Zeyneb Varol)

Ο 55άχρονος Mehmet Ozturk, ιδιοκτήτης και υπεύθυνος ενός από τα πιο δημοφιλή εστιατόρια του Karakocan, του Merkez, εδώ και σχεδόν 35 χρόνια, λέει ότι κρατάει  πάντα τουλάχιστον τρία τραπέζια για όσους το έχουν ανάγκη, ακόμη και κατά τις ώρες αιχμής ή όταν το φαγητό του είναι περιορισμένο. Σύμφωνα με τον Ozturk, “οι φτωχοί είναι πάντα ευπρόσδεκτοι”. Σε οποιαδήποτε δεδομένη ημέρα, ο Ozturk λέει ότι τουλάχιστον 15 άτομα έρχονται στο εστιατόριο του για να λάβουν ένα δωρεάν γεύμα. Σύμφωνα με τους κατοίκους, περίπου 100 άνθρωποι τρώνε δωρεάν κάθε μέρα σε ολόκληρη την πόλη, η οποία φιλοξενεί περίπου 28.000 άτομα σύμφωνα με την τελευταία απογραφή.

Ο Galip, ένας από τους τακτικούς «πελάτες», λέει ότι επισκέπτεται το εστιατόριο Merkez τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα (MEE / Zeyneb Varol)[/caption]

Ο Galip είναι ένα από τα γνωστά πρόσωπα στο εστιατόριο, που τρώει καθημερινά τα τελευταία 10 χρόνια. “Ήταν εδώ για πρωινό, πιθανότατα θα έρθει και για δείπνο,” λέει ένας νεαρός σερβιτόρος.

Πάσχοντας από μια ψυχική ασθένεια, ο Galip δεν μοιράζεται πολλά.

“Το Merkez είναι το αγαπημένο μου μέρος στην πόλη, επειδή το φαγητό είναι υπέροχο”, λέει.

Τα εστιατόρια προσφέρουν στον Galip, όπως και σε άλλους, πολλές επιλογές από το μενού τους, συμπεριλαμβανομένων και κεμπάπ, κοτόπουλο, σούπα, ρύζι και σαλάτες.

Ο Ozturk λέει: “Η παράδοση υπήρχε από πολύ παλιά, ίσως και πριν από 70 χρόνια. Για μας φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό να κάνουμε κάτι που το μάθαμε από τους προγόνους μας”.

Για εμάς είναι φυσικό να κάνουμε κάτι που μάθαμε από τους προγόνους μας– Mehmet Ozturk, διευθυντής εστιατορίου

Σύμφωνα με τους κατοίκους, η παράδοση ξεκίνησε αρχικά τη δεκαετία του 1940 από το εστιατόριο Merkez, ένα από τα πρώτα εστιατόρια στην πόλη, όταν οι πρώην ιδιοκτήτες του άρχισαν να προσφέρουν καθημερινά δωρεάν γεύματα σε όσους είχαν ανάγκη. Η πρακτική αυτή υιοθετήθηκε άμεσα κι από άλλα εστιατόρια στην περιοχή.

“Θυμάμαι τον Hacı Huseyin, τον πρώην ιδιοκτήτη του εστιατορίου, νεαρό ακόμη. Έψαχνε στους δρόμους για άπορους ανθρώπους και τους έφερνε στο εστιατόριο μερικές φορές τρεις, μερικές φορές πέντε φορές την ημέρα “, λέει ο Ozturk.

Το 1982, οι μεγαλύτεροι αδερφοί του Ozturk επέστρεψαν από τη Γερμανία όπου εργάζονταν και πρόκοψαν. Αγόρασαν το εστιατόριο από τον πρώην ιδιοκτήτη για να ξεκινήσουν μια οικογενειακή επιχείρηση. Ο Ozturk έμεινε τελικά ο μοναδικός ιδιοκτήτης του εστιατορίου.

‘Altı boluk’

Υπάρχουν περίπου πέντε μεγάλα εστιατόρια στο γραφικό αλλά εκπληκτικά ζωντανό κέντρο της πόλης, κι ο καθένας τιμά αυτή την φιλανθρωπική παράδοση. Τα άτομα που σιτίζονται δωρεάν τείνουν να είναι τακτικά, γνωστά πρόσωπα που επισκέπτονται το εστιατόριο και τρώνε τουλάχιστον δύο γεύματα την ημέρα.

Ο Ozturk λέει ότι ένα ποσοστό των τακτικών επισκεπτών πάσχει από αναπηρίες, κυρίως ψυχικές. Αλλά για τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου, που φιλοξενεί νέα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων που επισκέπτονται την πόλη από τα γειτονικά χωριά, είναι το ευχάριστο μέρος της όλης εμπειρίας.

Ο Χασάν Γκουλμπασάν με τους πελάτες του εστιατορίου Saray στο Karakoçan της Τουρκίας (MEE / Zeyneb Varol)

Τα εστιατόρια του Karakocan έχουν εφεύρει ακόμη και ένα ειδικό όνομα για τους “προστατευόμενους” που τρώνε δωρεάν έτσι ώστε να αποφεύγουν τη χρήση της λέξης “φτωχοί”. Οποιοσδήποτε πελάτης δηλώσει ότι ανήκει στο altı boluk ,  μπορεί να σηκωθεί και να φύγει από το εστιατόριο χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις κι έλεγχο.

Σύμφωνα με τους κατοίκους, το όνομα alti boluk έχει μια οθωμανική ρίζα, αναφερόμενη στο  Kapıkulu Suvarileri  (επίσης γνωστό ως τα έξι τμήματα), που ήταν το ιππικό του σουλτάνου στους οποίους δεν τους επιτρεπόταν να έχουν οικογένειες, να διευθύνουν επιχειρήσεις ή να δημιουργούν συναισθηματικούς δεσμούς με κανέναν άλλο εκτός από τον ίδιο τον Σουλτάνο.

Η γενναιοδωρία όμως των εστιατορίων δεν σταματάει εκεί, καθώς συχνά προσφέρουν δωρεάν φαγητά σε γιορτές κι εκδηλώσεις για όλη την πόλη.

Ευλογία

Ο Hasan Gulbasan, του οποίου η οικογένεια έχει βαθιές ρίζες στην πόλη που χρονολογείται από πολλές γενιές, ξεκίνησε να εργάζεται σαν λαντζιέρης όταν ήταν ακόμη 14 ετών. Από τότε έχει διαχειριστεί πέντε διαφορετικά εστιατόρια στο Karakocan και τώρα είναι ιδιοκτήτης του εστιατορίου Saray Lokantasi.

Ο Hasan Gulbasan έχει το εστιατόριο του Saray Lokantası στο Karakoçan της Τουρκίας (MEE / Zeyneb Varol)

Ο Γκουλμπασάν λέει ότι άρχισε να παίρνει μηνύματα από ξένους από όλη την Τουρκία που ήθελαν να τον ευχαριστήσουν αφού έμαθαν για την εν λόγω παράδοση. “Τους λέω ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

Η σίτιση των φτωχών έχει μικρές επιπτώσεις στα κέρδη μου, αλλά είναι  κάτι που φέρνει barakah (ευλογία). –  Hasan Gulbasan, ιδιοκτήτης εστιατορίου

Οι ντόπιοι λένε ότι η πόλη, που η πλειοψηφία της είναι Μουσουλμάνοι, καλλιεργεί την πεποίθηση ότι η βοήθεια σε όσους το έχουν ανάγκη θα φέρει το barakah , μια ισλαμική αρχή αμοιβαιότητας που υποδηλώνει ότι όσες περισσότερες ευλογίες δίνετε, τόσο περισσότερες θα λάβετε.

Ο 65χρονος λέει ότι η πρακτική αυτή είναι μόνο ένα παράδειγμα της μακρόχρονης ιστορίας της πόλης. Μιλάει περήφανα για τότε που το Karakocan ξεκίνησε εκστρατείες μεγάλης κλίμακας για να στείλει βοήθεια στο Χαλεπι της Συρίας, ή  για τα θύματα του μεγάλου  σεισμού στη νοτιοανατολική Τουρκία το 2011 (που σκότωσε πάνω από 500 άτομα κι άφησε δεκάδες χιλιάδες άστεγους).

«Δεν έχει σημασία τι ζητάτε από την Elazig (περιφέρεια), όλοι θα σας πουν για τη γενναιοδωρία του Karakocan», λέει ο Gulbasan.

Οι πλούσιοι αισθάνονται υπεύθυνοι

Μια πόλη πολύ πιο εύπορη από ό, τι το υπόλοιπη επαρχία Elazig, το Karakocan έχει γίνει τόπος διαμονής για πλούσιους επιχειρηματίες. Οι περισσότεροι από αυτούς χρηματοδοτούν τη δουλειά τους με εμβάσματα από συγγενείς που ζουν στη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Γαλλία και την Αυστρία.

Ζητήσαμε πρόσφατα από ένα εστιατόριο να προσφέρει φαγητό σε μια φτωχή οικογένεια και να το βάλει στο λογαριασμό του δήμου. Απορρίφθηκε– Celal Kaya, υπάλληλος  στην περιφέρεια

“Οι άνθρωποι εδώ όλοι έχουν τουλάχιστον έναν συγγενή στην Ευρώπη που στέλνει τακτικά εμβάσματα. Μπορείτε εύκολα να αναγνωρίσετε την ευημερία στην πόλη αν  επισκεφθείτε τις κεντρικές συνοικίες του Elazig αντίστοιχα για σύγκριση “, λέει ο Celal Kaya, περιφερειακός αξιωματούχος

Ο Kaya, ένας υπάλληλος του Δήμου, υπεύθυνος για τις 89 κατοικημένες περιοχές του Karakocan, λέει ότι οι πλούσιοι αισθάνονται την ευθύνη να υποστηρίξουν τους λιγότερο τυχερούς και ότι η πόλη έχει καθιερώσει μόνη της ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.

“Ζητήσαμε πρόσφατα ένα εστιατόριο να προσφέρει φαγητό για μια φτωχή οικογένεια και να το πληρωθούν από το Δήμο. Απορρίφθηκε κι αυτοί ανέλαβαν όλα τα έξοδα για την οικογένεια “, δήλωσε ο Kaya.

Αλλαγή της δυναμικής

Το Karakocan συνεχίζει να διατηρεί τη διάσημη φιλοξενία και τη γενναιοδωρία του χάρη στη ροή ξένου συναλλάγματος από συγγενείς μεταναστών. Οι ντόπιοι μάλιστα διαμαρτύρονται ότι είναι οι μόνοι που δεν επηρεάστηκαν από την οικονομική κρίση του 2001 στην Τουρκία.

Ωστόσο, κάποιοι ντόπιοι ανησυχούν λέγοντας ότι η δυναμική της πόλης υφίσταται μια αλλαγή. Η δεύτερη και η τρίτη γενιά εκείνων που εγκατέλειψαν το Karakocan για ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη, τη δεκαετία του ’70 και του ’80, δεν επισκέπτονται την πόλη όπως οι γονείς τους. Αντ ‘αυτού, επιλέγουν να περάσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους στις τουρκικές πόλεις της Αττάλειας  ή του İzmir.

«Καθώς οι στενοί δεσμοί εξαφανίζονται σιγά σιγά, τα εμβάσματα των εργαζομένων θα σταματήσουν τελικά», λέει ο Kaya.

“Αυτή η πλευρά της ιστορίας είναι λίγο σχετική. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία οικογένεια εδώ που να μην παίρνει εμβάσματα από την Ευρώπη κι έχουμε πολλούς που είναι εξαρτημένοι από τους συγγενείς τους. Βέβαια πολλοί από τους συγγενείς αυτούς που ζουν στην Ευρώπη, έχουν γίνει συνεταίροι σε επιχειρήσεις στο Karakocan και στέλνουν πολλά χρήματα για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους, καθώς και για επενδυτικούς σκοπούς.

Οι οικονομικοί πόροι που εξασφαλίζουν το επίπεδο ευημερίας στο Karakocan μπορεί να είναι επισφαλείς, αλλά η παράδοση της “χείρας βοηθείας”έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία, στο βαθμό που οι ντόπιοι αρνούνται να επισημάνουν ότι βοηθούν τους άλλους ως φιλανθρωπικούς σκοπούς, αλλά ως “θρησκευτικό κι ανθρώπινο καθήκον” .

***

Μετάφραση/επιμέλεια Αντικλείδι , http://antikleidi.com 

Η περιοχή Landes της νοτιοδυτικής Γαλλίας, που συνορεύει με τον Βισκαϊκό Κόλπο, καλύπτεται από ένα μεγάλο πευκοδάσος. Στην πραγματικότητα, είναι το μεγαλύτερο «δάσος θαλάσσιας πεύκης» στην Ευρώπη – το «θαλάσσιο πεύκο» είναι ένα είδος που προέρχεται από την περιοχή της Μεσογείου.

Αλλά πριν από εκατό χρόνια, το τοπίο έμοιαζε πολύ διαφορετικό. Αντί για τα δάση, υπήρχε μια μεγάλη επίπεδη πεδιάδα που χανόταν στον ορίζοντα. Διαφήμιση Αυτή η πεδιάδα ήταν καλυμμένη με θάμνους και ήταν ιδανική τοποθεσία για τη δημιουργία βοσκοτόπων για πρόβατα.

Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, περίπου ένα εκατομμύριο πρόβατα υπήρχαν στην περιοχή. Τα πρόβατα φρόντιζαν βοσκοί που περπατούσαν πάνω σε ξυλοπόδαρα. Η χρήση τους είχε αρκετά πλεονεκτήματα. Επέκτεινε το οπτικό τους πεδίο επιτρέποντάς τους να παρακολουθήσουν τα κοπάδια των προβάτων από μακριά. Τα ψηλά ξυλοπόδαρα αύξαναν επίσης το βήμα τους επιτρέποντάς τους να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις σε λιγότερο χρόνο.

Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν πως έτσι μπορούσαν να διασχίσουν ευκολότερα το βρεγμένο και λασπωμένο έδαφος μετά από βροχές.

Τα ξυλοπόδαρα ήταν περίπου 1,5 μ. ψηλά και είχαν μια βάση με ιμάντα πάνω στην οποία στηρίζονταν τα πέλματα. Το κάτω μέρος που στηρίζεται στη γη ήταν συνήθως πιο πλατύ για διευκόλυνση στο περπάτημα. Ένα ξύλινο ραβδί τούς βοηθούσε στην ισορροπία. Πολλοί βοσκοί, μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου ανέπτυξαν εξαιρετικές δεξιότητες κάνοντας ελιγμούς και ακροβατικά.

Η χρήση τους σταδιακά μειώθηκε εξαιτίας της αύξησης της βλάστησης στην περιοχή, ενώ τα πεύκα που αντικατέστησαν τα άλλα δέντρα μεταμόρφωσαν το τοπίο και την τοπική οικονομία, περιορίζοντας κατά πολύ την εκτροφή των προβάτων. Μαζί με όλα αυτά εξαφανίστηκε και η εικόνα των βοσκών πάνω στα ξυλοπόδαρα.

_______________________

   Πηγή: mashable.com ,  perierga.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η Έναστρη Νύχτα είναι ένας από τους πιο διάσημους ζωγραφικούς πίνακες του Ολλανδού μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Απεικονίζει τη θέα από το δυτικό παράθυρο του δωματίου του, στο άσυλο Σεν Ρεμί ντε Προβάνς, μόλις πριν την ανατολή του ηλίου, τον Ιούνιο του 1889.

Γράφει ο ζωγράφος στον αδερφό του στις 23 Μαΐου του 1889: «Μέσα από το παράθυρο με τα σιδερένια κάγκελα, μπορώ να διακρίνω ένα τετράγωνο κομμάτι γης με σιτάρι… πάνω από το οποίο, το πρωί, βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει σε όλο του το μεγαλείο.»

Ο Βέρνερ Καρλ Χάιζενμπεργκ (νόμπελ φυσικής 1932) είχε πει : “Όταν συναντήσω τον Θεό θα τού θέσω δύο ερωτήματα: γιατί σχετικότητα; Και γιατί τυρβώδης ροή; Πιστεύω ειλικρινά ότι για το πρώτο θα έχει μια απάντηση να μου δώσει”.

Η Natalya Clair δείχνει στο παρακάτω video πώς ο Van Gogh κατανόησε αυτό το βαθύ μυστήριο της κίνησης, της ρευστότητας και του φωτός στο έργο του.

(Υπάρχει μετάφραση στα ελληνικά την οποία μπορείτε να επιλέξετε από το κουμπί των ρυθμίσεων στην μπάρα του video)

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Κόμικ Καβάφης – τώρα και στα ελληνικά!

Update: Ευχαριστώ και τον Κώστα που βρήκε και την ελληνική εκδοχή:

Update2: H επιμέλεια στα ελληνικά του κόμικ έγινε από τη φιλόλογο Κατερίνα Προκοπίου και αναρτήθηκε στο Blog της 3gymnasio-toumpas-thessalonikis  “… φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό”  καθώς και στο λογαριασμό της στο slideshare.net

 Πηγή: Αντικλείδι

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.

Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».

Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

____

 Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

 Πηγή: Αντικλείδι

Ξεχάστε τις οθόνες που δείχνουν τα σπορ στα γήπεδα. Με τι θα αντικατασταθούν; Παράλληλα, σκεφτείτε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία παρακολουθεί την κάθε κίνηση του αθλητή.

Ο αθλητισμός αλλάζει. Όχι μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και στον τρόπο που πλέον τον αντιμετωπίζουν οι φίλαθλοι και οι ίδιοι οι αθλητές.

Η αιτία της αλλαγής αυτής δεν είναι άλλη από την τεχνολογία. Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, κάθε τι που ξέραμε γύρω από τα αγαπημένα μας σπορ, αντικαθίσταται με κάτι καινούργιο. Υπάρχει θα λέγαμε μια αμφίδρομη σχέση μεταξύ αθλητισμού και τεχνολογίας. Όσο περισσότερο εξελίσσεται το ένα, παρασύρει και το άλλο.

Κοιτάζοντας… μπροστά μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερα trends τα οποία αλλάξουν μια για πάντα τα δεδομένα του αθλητισμού.

TREND 1: ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Τι μένει αναλλοίωτο όλα αυτά τα χρόνια στον αθλητισμό; Το πάθος των φιλάθλων να βρεθούν δίπλα στην ομάδα τους, δίπλα στη ζωντανή εξέλιξη ενός αγώνα, μέσα στο γήπεδο. Αυτό φυσικά είναι κάτι που η τεχνολογία δεν μπορεί να αλλάξει. Τι μπορεί να κάνει όμως; Να αλλάξει μια και καλή τα όσα ξέραμε για τα ίδια τα γήπεδα.

Στα γήπεδα του μέλλοντος δεν θα έχουμε να κάνουμε όμως μόνο με τις παραδοσιακές τεχνολογίες, όπως για παράδειγμα ένα πίνακα του σκορ ή μια μεγάλη οθόνη για τα ριπλέι. Η απόδοση των παικτών θα μετριέται και θα παρουσιάζεται στο κοινό, κάτι που σίγουρα θα προκαλέσει το ενδιαφέρον. Κι αυτό δεν θα γίνεται μόνο σε αγώνες ποδοσφαίρου ή μπάσκετ, αλλά και σε άλλα σπορ όπως οι αγώνες ταχύτητας, όπου το κοινό θα μπορεί να βλέπει, να συγκρίνει και να ενημερώνεται άμεσα.

TREND 2: Ο ΑΘΛΗΤΗΣ-ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

Οι αθλητές κάθε είδους σπορ ήδη χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να μετρούν τις αποδόσεις τους. Ακόμη και η παραμικρή λεπτομέρεια ενός προγράμματος προπόνησης ή ενός αγώνα μπορεί να καταγραφεί, βοηθώντας τους να βελτιωθούν.

Όσο περισσότερο εξελίσσεται η τεχνολογία, οι αθλητές πλέον θα βασίζονται σε αυτή για να προετοιμαστούν, να κάνουν σκάουτινγκ σε αντιπάλους, ακόμη και για να ρυθμίσουν τις υπόλοιπες υποχρεώσεις τις καθημερινότητάς τους. Η πληροφορία βρίσκεται στα χέρια τους. Γίνονται κάτι σαν αθλητές… υπολογιστές. Από το τι θα φάνε, μέχρι τι ώρα θα κοιμηθούν, πώς θα αναπνεύσουν, πώς θα ρυθμίσουν τους παλμούς τους, τα πάντα βγαίνουν πλέον από ειδικό πρόγραμμα!

TREND 3: Ο ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΖΕΙ ΑΠΟ… ΜΕΣΑ

Τα σπορ δεν θα ζούσαν χωρίς τους οπαδούς. Αυτοί άλλωστε αποτελούν και την κύρια πηγή εσόδων των ομάδων. Σήμερα αυτοί οι οπαδοί θέλουν να βρίσκονται όσο περισσότερο γίνεται δίπλα στον αθλητισμό, δίπλα στους αθλητές, τα είδωλά τους. Δεν τους αρκεί μόνο να τους βλέπουν από την τηλεόραση ή το γήπεδο. Οι εποχές έχουν αλλάξει και η τεχνολογία πλέον με τα social media τους έχει δώσει τη δυνατότητα ακόμη και να συνομιλούν με τους αθλητές.

Όσο πιο κοντά έρχεται ο φίλαθλος με τον αθλητή και το άθλημα, τόσο περισσότερο κερδίζουν και οι δύο. Ο ένας ηθική ικανοποίηση, ο άλλος οικονομική. Και οι δύο όμως είναι κερδισμένοι από την έλευση της τεχνολογίας.

TREND 4: Η ΠΛΗΘΩΡΑ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

Παράλληλα, τα δεδομένα ομάδων που έχουν συνηθίσει να βρίσκονται στην κορυφή θα πρέπει να λειτουργούν και ως παράδειγμα για τις υπόλοιπες. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιτυχημένες επιχειρήσεις. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι και οι ομάδες διοικούνται όπως οι επιχειρήσεις και για να επιβιώσουν στη σημερινή εποχή πρέπει να… ψηφιοποιηθούν. Οι παλιές συνήθειες ανήκουν στο παρελθόν. Έχουν ανοίξει νέοι δρόμοι στον αθλητισμό.

_______________________

   Πηγή: Αντικλείδι

Αναπόσπαστο κομμάτι του αθλητισμού είναι πλέον η τεχνολογία, η οποία σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και καλύτερη από πολλούς αθλητές. Όχι, πάντα βέβαια. Το ερώτημα όμως που γεννάται είναι που πάει ο κόσμος.

Η έκρηξη της τεχνολογίας τα τελευταία έχει ασφαλώς προκαλέσει αναταραχές σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας. Ένας από αυτούς και ο αθλητισμός με τις μηχανές να έχουν εισβάλλει για τα καλά πλέον στη ζωή των αθλητών. Άλλες φορές κάνοντάς τους την πιο εύκολη, άλλες πάλι, δυσκολότερη, ξεπερνώντας ακόμη και τις δικές τους επιδόσεις.

Από τις πρώτες μεγάλες “νίκες” της τεχνολογίας απέναντι στον άνθρωπο ήταν φυσικά η νίκη του υπολογιστή Deep Blue κόντρα στον Γκάρι Κασπάροφ τον κορυφαίο σκακιστή όλων των εποχών. Για την ακρίβεια βέβαια το 1996, ο Deep Blue ηττήθηκε με 4-2 από τον Κασπάροφ, όμως οι δημιουργοί του ζήτησαν ρεβάνς, κάτι που ο σκακιστής δέχθηκε. Έτσι το 1997 ήρθε η μεγάλη έκπληξη.

Ο αναβαθμισμένος Deep Blue κέρδισε τον Κασπάροφ με τελικό σκορ 3.5-2.5. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής κατηγόρησε την IBM για απάτη υποστηρίζοντας πως εκτός από τον υπολογιστή έπαιζαν και άνθρωποι και ζήτησε ρεβάνς. Η ΙΒΜ αρνήθηκε και απέσυρε τον Deep Blue εκτός λειτουργίας. Βλέποντας την ήττα του Κασπάροφ εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο την υφήλιο έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Η ερώτηση που πάει ο κόσμος άρχισε να τους απασχολεί για τα καλά.

Αν και είχαμε πάρει μια πρώτη γεύση από τότε, με την πάροδο των χρόνων η τεχνολογία άρχισε να παρουσιάζει εξέλιξη με φρενήρεις ρυθμούς. Τεχνολογικά επιτεύγματα όπως τα ρομπότ, έχουν δυσκολέψει αρκετά τη ζωή αθλητών, μιας και δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν με τίποτα.

Φανταστείτε για παράδειγμα τον ταχύτερο άνθρωπο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, τον Γιουσέιν Μπολτ. O Τζαμαϊκανός είναι κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα, τα οποία τα ολοκλήρωσε το 2009 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο σε μόλις 9.58 δευτερόλεπτα. Τι σημαίνει αυτό; Σύμφωνα με μετρήσεις η μέγιστη ταχύτητα που ανέπτυξε έφτασε στα 44,72 χλμ/ώρα!

Κι όμως υπάρχει το ρομπότ που κατασκεύασαν οι Boston Dynamics, το οποίο ονόμασαν Τσιτάχ, είναι γρηγορότερο από τον ταχύτερο άνθρωπο στη γη. Σύμφωνα με τις μετρήσεις το ρομπότ αγγίζει τα 45.5 χλμ/ώρα, δηλαδή τον έχει… εύκολα τον Γιουσέιν Μπολτ. Πραγματικά κάποια πράγματα σε κάνουν να απορείς που πάει ο κόσμος.

Η τεχνολογία όμως δεν άφησε σε ηρεμία και τον Λιονέλ Μέσι. Ο κατά πολλούς κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου, ο “διαστημικός”, ο “από άλλον πλανήτη” Αργεντινός της Μπαρτσελόνα αποδείχθηκε πως “he is a human after all” που λέει και το γνωστό τραγούδι. Τι θέλουμε να πούμε;

Το 2013 ο Μέσι ήταν καλεσμένος σε ένα τηλεοπτικό σόου στην τηλεόραση της Ιαπωνίας. Ο στόχος ήταν να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα ρομπότ-τερματοφύλακα. Ο Λέο έπρεπε να εκτελέσει τρία πέναλτι και να ευστοχήσει τουλάχιστον στα δύο για να νικήσει, όμως το ρομπότ αποδείχθηκε δύσκολος αντίπαλος, αποκρούοντας τα δύο πρώτα. Τουλάχιστον ο σταρ τςη Μπάρτσα ευστόχησε στο τρίτο και τελευταίο πέναλτι. Έτσι, για την τιμή των όπλων.

Υπάρχουν όμως και φορές που οι μηχανές κάνουν τη ζωή των αθλητών πολύ δύσκολη όπως για παράδειγμα συνέβη με το drone που ανέλαβε να κάνει την ασίστ στον Άαρον Γκόρντον στον πρόσφατο διαγωνισμό καρφωμάτων του All Star Game του ΝΒΑ.

Ο Αμερικανός έφερε επανάσταση και χρησιμοποίησε για “συμπαίκτη” του ένα drone το οποίο θα του έδινε την μπάλα για να καρφώσει. Χρειάστηκε όμως τέσσερις προσπάθειες για να πετύχουν την σωστή πάσα και να συνεργαστούν, αλλά ο στόχος επετεύχθη.

_______________________   Πηγή: Αντικλείδι

Σίγουρα δεν έχουμε την φοβερή όραση ενός αετού, αλλά σ αυτό το μικρής διάρκειας video πάνω από τις μεγαλοπρεπείς Άλπεις μπορούμε να πάρουμε μια γεύση από ένα του πέταγμα.

Nebelhorn Peak

πετώντας πάνω από τους Δολομίτες με 360 °!

Πηγή: Αντικλείδι , http://antikleidi.com