Νέα (460 άρθρα)

Πόσο αντέχουν οι γέφυρες

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Η πρόσφατη κατάρρευση της γέφυρας στη Γένοβα εγείρει πλήθος ερωτημάτων για την ασφάλεια των υπολοίπων. Απαντήσεις από τον πλέον αρμόδιο: ο επιφανής αμερικανός «γεφυροποιός» Χένρι Πετρόσκι δεν μασά τα λόγια του!

Ηταν μια εποχή που οι άνθρωποι ψάχνονταν για το πώς ακριβώς να προστατεύσουν μια μαρμάρινη, βαριά και λεπτή στήλη. Ηθελαν να μη σπάσει μέχρι να έλθει η ώρα να μπει στη θέση της. Ετσι απλά κάτω στο χώμα ήταν και αυτό επίφοβο, αφού αρκούσε κάποιος να πατήσει επάνω της εκεί κοντά στη μέση. Αποφάσισαν να την ακουμπήσουν σε δυο άλλους στύλους τοποθετημένους στα άκρα της. Κάποιος είπε ότι θα έπρεπε να μπει και ένα υποστήριγμα στη μέση. Το έβαλαν και αυτό. Μόνον που η στήλη τελικά δεν γλίτωσε. Εσπασε εκεί στη μέση διότι οι δύο ακραίοι στύλοι είχαν βουλιάξει στο χώμα από το βάρος της και την άφησαν κάποια στιγμή να στηρίζεται μόνον σε ένα σημείο.

Είναι η χρήσιμη ιστορία που ένας μηχανικός αγαπάει να τη διηγείται για έναν άλλον, που έζησε μερικούς αιώνες πριν.

Ο Γαλιλαίος δεν ασχολήθηκε μόνον με τους πλανήτες και την περιστροφή της Γης, ασχέτως αν θα γινόταν διάσημος και μόνον από αυτά. Εκανε πειράματα για να καταλάβει τις δυνάμεις που δρουν ανάμεσα σε στερεά σώματα σε επαφή και είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όσο μεγαλώνει το μήκος μιας στήλης τοποθετημένης οριζόντια η αντοχή της στα διάφορα βάρη εξασθενεί αν δεν αυξάνεις ταυτόχρονα το πλάτος και το πάχος της. ‘Η αλλιώς, αν διπλασιάσεις το μήκος και το πλάτος της δεν θα αντέχει απαραίτητα και διπλάσιο φορτίο σε σχέση με πριν.

Αργότερα αυτές οι παρατηρήσεις μπήκαν σε έναν ωραίο «τύπο» της Μηχανικής που λέει συνοπτικά ότι το πάχος μιας πλάκας από συμπαγές υλικό – ας σκεφθούμε εδώ μια πλάκα από μάρμαρο – εξαρτάται από την πυκνότητα του υλικού, πάει αντίστροφα με το πόσο μπορεί να πιεστεί, και, κυρίως, από το μήκος του ανοίγματος που θέλουμε να γεφυρώσουμε, αλλά υψωμένο στο τετράγωνο. Και αυτό το τελευταίο τα χαλούσε όλα. Διότι έφθανες σε πλάτη κοιλάδων, ποταμών ή θαλάσσιων που όντας τόσο εκτεταμένα χρειαζόταν να είναι τόσο μεγάλο και το πάχος του καταστρώματος της γέφυρας. Κάτι ανέφικτο να κατασκευαστεί.

Αρχίζοντας από τα βασικά

Γέφυρες. Τεράστιες, ακίνητες, γερά στηριγμένες στην ξηρά ή σε κάποιον βυθό, αξίζει να πάρεις τις αποστάσεις σου για να τις κοιτάξεις και από μακριά και από διαφορετικές γωνίες. Μερικές από αυτές είναι επιτεύγματα του ανθρώπινου μυαλού ενώ άλλες κουβαλούν και κατασκευαστικά λάθη. Ολες έχουν κρυφά στοιχεία, που χαίρεσαι όταν μπορείς να τα αποκρυπτογραφήσεις. Υπάρχουν άλλωστε άνθρωποι που όπως άλλοι παρατηρούν και φωτογραφίζουν τα πουλιά εκείνοι κάνουν το ίδιο με τις γέφυρες.

Το πρώτο αόρατο στοιχείο που πρέπει να ψάξει και να αντιληφθεί κάποιος κοιτάζοντας τη φόρμα μιας γέφυρας είναι οι δυνάμεις. Πού και πώς ασκούνται. Διότι έχουμε αυτές που τείνουν να συνθλίψουν ένα στοιχείο της γέφυρας και αυτές που τείνουν να τεντώσουν όσο γίνεται περισσότερο ένα άλλο στοιχείο. Εκεί που έχουμε τάσεις, στις μοντέρνες κυρίως γέφυρες, βλέπουμε να χρησιμοποιούνται για αντιστάθμισμα πολύκλωνα συρματόσχοινα. Ενώ εκεί που έχουμε σύνθλιψη αντιστέκονται καλά στοιχεία από πέτρα ή από ενισχυμένο με σίδερα τσιμέντο. Ηδη όμως κάναμε το πρώτο βήμα. Καταλαβαίνουμε γιατί έχουμε συρματόσχοινα που συνδέουν το κατάστρωμα του δρόμου με τον πυλώνα. Προφανώς διότι θα τεντώνονται (θα τείνονται) από το βάρος του ενώ οι πυλώνες θα δέχονται από τα συρματόσχοινα πίεση προς τα κάτω, άρα σύνθλιψη. Φυσικό λοιπόν να είναι φτιαγμένοι και από ενισχυμένο τσιμέντο.

 

Στα πέτρινα γεφύρια έχουμε (σχεδόν) πάντα τόξο διότι δημιουργούνται δυνάμεις προς τα πλάγια και τελικά προς τα κάτω, άρα εκεί έχουμε σύνθλιψη και η πέτρα, όπως ήδη αναφέρθηκε, την αντέχει πολύ καλά, ιδιαίτερα αν η βάση είναι πιο ογκώδης από την κορυφή.

Από τα απλά στα περίτεχνα

Προφανώς η πρώτη γέφυρα θα ήταν ένας κορμός δέντρου επάνω από ένα ρυάκι. Κάποια στιγμή αργότερα ίσως και μια μεγάλη πλάκα στηριγμένη μόνον στα άκρα της (Στο Stonehenge βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν ακατόρθωτο). Οσο αυξάνονταν οι ανάγκες των ανθρώπων μεγάλωνε και η λαχτάρα τους να ενώσουν μεγαλύτερα χάσματα. Βρήκαν κάποια στιγμή και έναν μαθηματικό τύπο που τους εξηγούσε ότι για να μη σπάσει στη μέση η απλή πλάκα που ενώνει δυο σημεία περνώντας επάνω από το μεταξύ τους κενό όσο η απόσταση μεγαλώνει θα πρέπει να γίνεται αντίστοιχα τόσο «χοντρή» που τελικά δεν θα μπορούσαν να την κουβαλήσουν έως εκεί.

Η επόμενη σκέψη λοιπόν ήταν να κάνουμε αυτή την «πλάκα» από άλλο υλικό, από σίδηρο ας πούμε, αλλά να είναι τόσο καλά δεμένη ώστε να μη σπάει στη μέση όταν περνούμε, ούτε καν να κάμπτεται. Και έτσι προέκυψαν οι γέφυρες τύπου truss, δηλαδή με σιδερένιες ράβδους στα πλάγια και επάνω ή κάτω από το κατάστρωμα (με ανωδομή ή κατωδομή όπως λέγεται), αλλά όχι τυχαία τοποθετημένες. Πρέπει να σχηματίζουν ένα καλά υπολογισμένο από πριν δικτύωμα. Τέτοια είναι, για παράδειγμα, η γέφυρα στον Ισθμό της Κορίνθου. Με αυτόν τον τρόπο πέτυχαν να είναι σχετικά άκαμπτο το κατάστρωμα της γέφυρας και να μη συστρέφεται όταν τη χτυπούν ισχυροί άνεμοι από το πλάι ενώ μοιράζονται οι τάσεις και οι συμπιέσεις πολύ πιο… δίκαια ώστε να μην πέφτει σε κάποιο σημείο περισσότερη από όση μπορεί να αντέξει.

Και όμως… κινούνται

Οι Ρωμαίοι τους πρώτους αιώνες μ.Χ. αλλά και οι δικοί μας παλιοί μάστορες αργότερα το είχαν παρακάμψει αυτό το εμπόδιο της υπερφόρτωσης χτίζοντας τα πανέμορφα και πολύ γνωστά και εδώ στην Ελλάδα τοξωτά γεφύρια. Διότι, όπως αποδεικνύουν και οι νόμοι της Φυσικής, αυτό το τόξο καταφέρνει «να διώχνει», δηλαδή να συγκεντρώνει στα δυο άκρα της γέφυρας τα ακρόβαθρα, όπως λέγονται, τις τάσεις που θα έτειναν να διαλύσουν τη γέφυρα στο πιο ασθενές της σημείο, δηλαδή στη μέση αν συγκεντρώνονταν όλες εκεί. Φτιάχνοντας λοιπόν ισχυρές τις δύο βάσεις από όπου ξεκινάει μια τοξωτή γέφυρα εξασφαλίζεις και την αντοχή της χωρίς υπερβολικό πάχος, άρα και βάρος.

Μόνον που τα ολοένα και πιο φιλόδοξα σχέδια των πολιτικών και των μηχανικών δεν μπορούσαν από τον 19ο αιώνα και μετά να καλυφθούν από τις τοξωτές γέφυρες. Ηθελαν να ενώσουν όλο και πιο απόμακρα σημεία που θα απαιτούσαν υπερβολικά μεγάλα τόξα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κόβουν κατά τη διάρκεια της κατασκευής το κατάστρωμα σε κομμάτια που φτιάχνονται χωριστά και ενώνονται στα ενδιάμεσα σημεία, εκεί όπου δίνουν τη στήριξή τους τα υπόβαθρα. Και έτσι όμως ο κατασκευαστής δεν αποφεύγει τις ανεπαίσθητες (μικρο)κινήσεις του καταστρώματος και κάτι πρέπει να γίνει.

Ο καθένας μας, αν και δεν τις βλέπει, μπορεί να είναι σίγουρος ότι σε μια γέφυρα με κυκλοφορία το κατάστρωμα πάλλεται. Αν φανταστούμε προς στιγμήν ότι το κατάστρωμα της γέφυρας είναι φτιαγμένο μόνον από ένα φύλλο λεπτής λαμαρίνας για όσο χρόνο περπατούμε επάνω της θα έχουμε δύο στρεβλώσεις. Μια καμπύλωση κατά πλάτος αφού εκεί που πατάμε θα κάνει κοιλιά, και επίσης μια κατά μήκος, μέχρι να διασχίσουμε όλη τη γέφυρα. Ακόμη και στο πιο καλοφτιαγμένο και σταθερό κατάστρωμα γέφυρας πρέπει να σκεφτόμαστε λοιπόν ότι συνεχώς υπάρχουν αυτές οι παραμορφώσεις, έστω και αν δεν τις βλέπει το γυμνό μάτι.

Η λύση που χωρίς πολλή σκέψη μπορεί να προταθεί, όσο υπάρχει η ανάγκη να μεγαλώνει σε μήκος μια γέφυρα, είναι να αυξάνεις το πάχος του καταστρώματος και να βάζεις από κάτω σε πιο μικρά διαστήματα υποστύλωση. Και τα δύο όμως αυτά είναι οι χειρότερες προτάσεις λόγω κόστους αλλά και δυσκολιών μερικές φορές στη θεμελίωση όταν η γέφυρα περνάει επάνω από θάλασσα. Και το χειρότερο είναι ότι οι γέφυρες… κινούνται και ολόκληρες. Από τον αέρα όταν τις χτυπάει από το πλάι και από τους σεισμούς που όταν συμβούν στην περιοχή θα επιτεθούν αδίστακτα στα υποστυλώματα.

Μια πιο καλή λύση λοιπόν βρέθηκε πριν από έναν αιώνα και παραπάνω. Φτιάχνονται οι λεγόμενοι πυλώνες, κατασκευές πολύ μεγάλου ύψους, από μέταλλο ή από οπλισμένο σκυρόδεμα, και οι πυλώνες συνδέονται πλευρικά με δυο τεράστια σε μήκος αλλά και πολύ χοντρά συρματόσχοινα, που αφήνονται κάπως χαλαρά να σχηματίζουν τη χαρακτηριστική καμπύλη τους. Σε αυτά προσδένονται άλλα μικρότερα που θα συγκρατήσουν το κατάστρωμα του δρόμου. Δηλαδή σχηματικά λέμε ότι ο δρόμος κρέμεται από αυτά τα λεπτότερα κάθετα συρματόσχοινα ασκώντας τάσεις με το βάρος του. Αυτές οι τάσεις μεταφέρονται από τα πιο ανθεκτικά δυο συρματόσχοινα στους πυλώνες και οι πυλώνες με τη σειρά τους πιέζονται προς τα κάτω. Εκεί δεν έχουμε τάση πλέον αλλά θλίψη, δηλαδή μια δύναμη με διεύθυνση κατά μήκος του πυλώνα και φορά προς τα κάτω. Και αυτή προφανώς με τους κατάλληλους υπολογισμούς αντέχεται. Η γνωστή ως Golden Gate στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τέτοιου τύπου.

Μια παραλλαγή αυτής της «κρεμαστής» γέφυρας, όπως επικράτησε να λέγεται χωρίς να είναι πάντα κατανοητό το γιατί, αφού ο άλλος βλέπει ότι το κατάστρωμα ακουμπάει και σε υποστυλώματα, είναι η καλωδιωτή ή αναρτημένη. Πάλι έχουμε μια μορφή κρεμάσματος, αλλά τα συρματόσχοινα φεύγουν από τους πυλώνες και προσδένονται κατευθείαν στο κατάστρωμα δημιουργώντας συχνά και θεαματικούς σχηματισμούς που θυμίζουν βεντάλια. Τέτοιου τύπου είναι η γέφυρα που ενώνει το Ρίο με το Αντίρριο στον Κορινθιακό κόλπο. Το πλεονέκτημα με τις κρεμαστές γέφυρες γενικά είναι ότι δεν πέφτει όλο το βάρος στα υποστυλώματα, αφού ένα μέρος του μεταφέρεται στους πυλώνες.

Βέβαια, από εκεί και πέρα η φαντασία των αρχιτεκτόνων και η ικανότητα των μηχανικών έδωσαν διάφορες παραλλαγές και μερικές φορές το αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο. Υπάρχει μάλιστα μία (τουλάχιστον) γέφυρα που καταφέρνει να συγκεντρώνει τρεις τύπους μαζί και βρίσκεται στο λιμάνι του Σίδνεϊ. Είναι μεταλλική με δικτύωμα ανωδομής, τοξωτή και από το τόξο φεύγουν συρματόσχοινα που συγκρατούν το κατάστρωμα!

Δημιουργώντας εντάσεις

Υπάρχει άραγε «φάρμακο» για όλες αυτές τις κάμψεις που θα προκαλούν η πυκνή κυκλοφορία και τα πολύ βαριά οχήματα σε μια γέφυρα; Η απάντηση ξεκινά από το ότι θα πρέπει το κατάστρωμα της γέφυρας να αντιδράσει σε αυτές τις παραμορφώσεις. Και εδώ έρχεται να βοηθήσει κάτι που οι μελετητές των μεγάλων έργων και οι πολιτικοί μηχανικοί γενικότερα μαθαίνουν ήδη από τη Σχολή. Είναι το προεντεταμένο σκυρόδεμα (κάτι διαφορετικό από το οπλισμένο σκυρόδεμα).

Αν θέλεις να κάνεις κάποιον να καταλάβει πιο εύκολα το πώς λειτουργεί αυτό, του αναφέρεις το κλασικό παράδειγμα με τα βιβλία. Παίρνεις με τα δυο σου χέρια μια στοίβα βιβλίων, τη φέρνεις μπροστά σου οριζόντια και πιέζεις γερά στα άκρα με τις παλάμες των δυο χεριών σου, πιο πολύ προς το κάτω μέρος τους. Τότε μπορεί κάποιος να βάλει επάνω στην οριζόντια αυτή διάταξη των βιβλίων μερικά ακόμη χωρίς να πέσουν κάτω.

Κάπως έτσι γίνεται με ολόκληρα μπλοκ τσιμέντου που έχουν στο εσωτερικό τους μεταλλικά συρματόσχοινα. Διαλέγεις το μήκος του μπλοκ που θέλεις και πρώτα τεντώνεις στα άκρα με ισχυρότατα μηχανήματα τα συρματόσχοινα, έτσι όπως θα έκανες αν ήταν από λάστιχο. Μετά χύνεται το μπετόν και σε ορισμένο χρόνο αφήνεται ελεύθερος ο τένοντας, το συρματόσχοινο δηλαδή στο εσωτερικό του. Αυτό τείνει να επανέλθει στο αρχικό του μήκος συμπιέζοντας έτσι ολόκληρο τον όγκο του τσιμέντου, που αποκτά μια ελαφριά κάμψη. Οταν λοιπόν αυτό πάρει τη θέση του για να χρησιμεύσει ως κατάστρωμα στον δρόμο, την καμπύλωση που θα του επέβαλλε με την πίεσή της η κυκλοφορία τώρα την αντισταθμίζει η ελαφριά καμπύλωση λόγω της προέντασης.

Προένταση χρησιμοποίησε κατά έναν παράδοξο τρόπο και ο Μοράντι στη γέφυρα της Γένοβας. Αλλά εκεί τέντωσε τα συρματόσχοινα που συγκρατούσαν το κατάστρωμα του δρόμου, τα έντυσε με τσιμέντο (προφανώς για να αποφύγει τον αέρα του τόπου με τις διαβρωτικές του ουσίες, αλλά… δεν) και τα συνέδεσε με τους τρεις πυλώνες. Μόνον που εκεί είχαμε, κάπως ανορθόδοξα, τάση και όχι συμπίεση και τελικά όλα πήγαν λάθος.

Εννοείται ότι σε μια σύγχρονη γέφυρα γίνονται και άλλα πράγματα. Το κατάστρωμα δεν ακουμπάει απευθείας στα υποστυλώματα αλλά μεσολαβούν σχηματισμοί που ονομάζονται εφέδρανα και είναι σαν μαξιλαράκια που απορροφούν την ενέργεια από ανεπιθύμητες κινήσεις του καταστρώματος λόγω συντονισμών, ανέμων ή σεισμών. Ας μην ξεχνούμε ότι οι άνεμοι και μόνον έχουν ρίξει ακόμη και μεγάλες κρεμαστές γέφυρες, όπως η γνωστή της Τακόμα το 1940 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σκοτώνουν τις γέφυρες όταν γεράσουν;

Οι γέφυρες είναι σαν τους ανθρώπους. Αλλες, αν και γερνούν, μένουν όρθιες και όμορφες ενώ άλλες έχουν άσχημα στερνά. Επίσης όσο περνάει ο καιρός δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να κρατηθούν στη ζωή αφού η μόλυνση της ατμόσφαιρας επηρεάζει το υλικό τους. Η όξινη βροχή, τα καυσαέρια, η κυκλοφορία των οχημάτων που αυξάνεται συνέχεια δοκιμάζουν τις αντοχές μιας γέφυρας. Η αλήθεια είναι πως χτίζονται επάνω από όλο και πιο ταραγμένα νερά. Και η συντήρησή τους θα πρέπει να θυμίζει λίγο το πώς παρακολουθούνται τα μέταλλα των αεροπλάνων. Κάτι που δεν έγινε με τη γέφυρα της Γένοβας και δεν ξέρουμε τι γίνεται και με τις δικές μας γέφυρες εδώ. Αφού δεν βγήκε κάποιος να μας ενημερώσει μετά την ανατριχιαστική κατάρρευση στην Ιταλία. Ηδη όμως γίνεται πολύς λόγος για γέφυρες που φθάνουν στο τέλος τους και θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να γκρεμιστούν ενώ θα πρέπει ίσως να παραδεχτούμε ότι δεν γίνεται να συνδέσεις με γέφυρες τα πάντα.

Ο Χένρι Πετρόσκι, που διηγείται και την ιστορία με τον Γαλιλέο, στην ερώτηση «τι είναι engineering», δηλαδή τι σημαίνει να σκέπτεσαι ως μηχανικός, απαντά αδίστακτα: «Να προσπαθείς να μην κάνεις λάθη». Να σχεδιάζεις δηλαδή ξεκινώντας από το ότι θα συμβούν τα χειρότερα στη διάρκεια της ζωής μιας κατασκευής. Ιδιαίτερα αν πρόκειται για γέφυρα, θα συμπληρώναμε εμείς.

Χένρι Πετρόσκι : Πάθος για τις γέφυρες

Ο Χένρι Πετρόσκι, γεννημένος το 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ και σε έδρα ειδικότητας πολιτικού μηχανικού αλλά και σε έδρα Ιστορίας. Εχει γίνει γνωστός όχι μόνον από τα βιβλία του, που είναι περισσότερα από δέκα και έχουν σχέση με τη μηχανολογία και τον σχεδιασμό αντικειμένων, από συνδετήρες έως μεγάλα δημόσια έργα, αλλά και για την ήδη δεκαετή αρθρογραφία του στο περιοδικό «American Scientist» που εκδίδει η Scientific Research Society, με θέματα ως επί το πλείστον σχετικά με τις γέφυρες. Ενα από τα πιο γνωστά βιβλία του έχει τίτλο: «To engineer is human» παίζοντας με την κλασική αγγλική έκφραση «to err is human (to forgive divine)», επειδή θεωρεί ότι «ανθρώπινο το να κάνεις λάθος» και πολλά μπορούμε να μάθουμε όταν εξετάσουμε προσεκτικά τα λάθη μας στις διάφορες κατασκευές. Θεωρείται στη χώρα του αυθεντία για θέματα γεφυροποιίας και από την κατασκευαστική και από την ιστορική πλευρά. Γι’ αυτό το ΒΗΜΑ-Science ζήτησε τη γνώμη του για ζητήματα σχετικά με τις γέφυρες.

-Σε σχέση με τη γέφυρα στη Γένοβα θεωρεί ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς να βγει σωστό συμπέρασμα και θυμίζει ότι μια γέφυρα που ένωνε δύο Πολιτείες επάνω από τον Μισισιπή στεκόταν στη θέση της επί πενήντα χρόνια και ξαφνικά κατέρρευσε το 2007 και έπειτα από πολύ ψάξιμο βρήκαν πως έφταιγαν κάποια μικρά γωνιακά στηρίγματα που υποχώρησαν. Ενα σχεδιαστικό λάθος που πέρασε απαρατήρητο μέχρι να γίνει η ζημιά.

-Το ενισχυμένο σκυρόδεμα μπορεί να θεωρηθεί καλό υλικό αν φτιαχτεί και τοποθετηθεί σωστά, αλλιώς γίνεται ευπρόσβλητο. Και αναφέρει το παράδειγμα μιας γέφυρας σε παράκτια λεωφόρο στο Ορεγκον που χρειάστηκε να αντικατασταθεί γιατί το τσιμέντο της διαβρώθηκε σε μη αναστρέψιμο βαθμό.

-Πότε μπορούμε να πούμε ότι μια γέφυρα έχει εξαντλήσει τον χρόνο της; Κατά τον καθηγητή Πετρόσκι, πέρα από την αναμενόμενη γήρανση του δομικού της υλικού, μια γέφυρα θα πρέπει να τεθεί εκτός και όταν ξεπεραστεί ο συγκοινωνιακός φόρτος για τον οποίον είχε σχεδιαστεί (κάτι που είχε εδώ και δεκαετίες συμβεί στη γέφυρα της Γένοβας). Επίσης στις μεταλλικές γέφυρες εμφανίζεται και η «καταπόνηση υλικού» που δημιουργεί τελικά επικίνδυνες ρωγμές. Γι’ αυτό πρέπει να παρακολουθείται η κατάστασή τους συνεχώς (σ.σ.: όπως περίπου γίνεται και με τα αεροπλάνα). Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουμε συχνά αντικατάσταση μιας γέφυρας όταν δεν μπορούν να επαναφέρουν τον κυκλοφοριακό φόρτο για τον οποίον ήταν σχεδιασμένη.

-Είναι ώρα να αρχίσουμε να κατεδαφίζουμε τις αιωνόβιες γέφυρες; Κατά τη γνώμη του όχι, και αναφέρει για παράδειγμα τη μεταλλική γέφυρα Forth για τον σιδηρόδρομο, το καμάρι της Σκωτίας, μήκους 2,5 χιλιομέτρων, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά του Εδιμβούργου, που εγκαινιάστηκε το 1890, και φυσικά τη γέφυρα του Μπρούκλιν, ηλικίας σήμερα 135 ετών.

-Στην ερώτηση ποιος τύπος γέφυρας κατά τη γνώμη του έχει αποδειχθεί ο πλέον αξιόπιστος έως σήμερα, χωρίς δισταγμό δείχνει προς την κατεύθυνση των πετρόκτιστων με τόξα. Αναφέροντας μάλιστα τα υδραγωγεία από τη ρωμαϊκή εποχή στη Σεγόβια της Ισπανίας και στη Νιμ της Γαλλίας. Βέβαια αυτός ο τύπος δόμησης δεν ευνοεί γέφυρες που να ενώνουν πολύ απομακρυσμένα σημεία. Οι πιο μοντέρνες κατασκευές πρέπει να επιλέγονται με βάση τις τοπικές συνθήκες.

-Ποια είναι η τελευταία λέξη αυτή τη στιγμή στα υλικά και στις τεχνικές για την κατασκευή μιας μεγάλης γέφυρας; Ως προς τα υλικά αναφέρει το τσιμέντο υπερυψηλής αντοχής και το τσιμέντο που αυτοκαθαρίζεται. Αν και για αυτά έχουν εκφραστεί ήδη κάποιες αντιρρήσεις για την οικολογική τους ορθότητα. Ως προς τις τεχνικές, κάνει λόγο για την ABC (Accelerated Bridge Construction). Είναι παλιά τεχνική που επανήλθε στις ημέρες μας. Το κατάστρωμα του δρόμου κατασκευάζεται δίπλα από τη γέφυρα και φορτώνεται μόλις είναι έτοιμο επάνω σε αυτήν. Είναι ειλικρινής πάντως και δεν διστάζει να αναφέρει ότι στις αρχές του έτους μια γέφυρα στο Μαϊάμι της Φλόριδας όπου χρησιμοποιήθηκε αυτή η τεχνική κατέρρευσε!

Μια προαναγγελθείσα κατάρρευση

Το κενό των 210 μέτρων ανάμεσα στους δύο τεράστιους τσιμεντένιους πυλώνες της γέφυρας που οδηγεί από τα δυτικά προς το εσωτερικό της πόλης της Γένοβας είναι τεράστιο. Σαν το πεσμένο δόντι ενός γίγαντα, με τα κομμάτια της γέφυρας σε εκείνο το σημείο να βρίσκονται μέσα στον χείμαρρο που περνούσε από κάτω. Τριάντα πέντε αυτοκίνητα βρέθηκαν στο κενό την παραμονή της μεγάλης και για τους Ιταλούς γιορτής του Δεκαπενταύγουστου.

Περισσότεροι από 40 είναι προς το παρόν οι νεκροί. Η κατάρρευση αυτή δεν έτυχε. Απέτυχε, και με προδιαγεγραμμένο τρόπο, το όλο σχέδιο ενός μηχανικού-κατασκευαστή που αντιμετώπισε αλαζονικά την αντοχή των υλικών του και τα στοιχεία της φύσης. Συνένοχοι όσοι κατά καιρούς είχαν την ευθύνη για την παρακολούθηση της γέφυρας και τη συντήρηση των κομματιών της.

Ο Ρικάρντο Μοράντι, γεννημένος το 1901, ήταν ένας μηχανικός που οι περισσότεροι παραδέχονται ότι ήξερε να σχεδιάζει με πολλή επιδεξιότητα δημόσια έργα που είχαν ως βασικό υλικό τους το τσιμέντο. Είχε μάλιστα φτιάξει το 1957 μια ίδια αλλά πολύ μεγαλύτερη γέφυρα στη λίμνη Μαρακάιβο, στη Βενεζουέλα, που κατέρρευσε όταν ένα τάνκερ προσέκρουσε σε πυλώνα της. Οταν λοιπόν ήταν να γίνει η τεράστια γέφυρα στην είσοδο της Γένοβας, στον δρόμο που θα συνέδεε ουσιαστικά τη Νότια Γαλλία με το Μιλάνο, επέμενε και πέτυχε να του ανατεθεί το έργο αυτό και αποφάσισε ότι θα το έφτιαχνε με ελάχιστους τσιμεντένιους πυλώνες, τρεις το πολύ, φτιαγμένους από απλό σκυρόδεμα με ενίσχυση στο εσωτερικό του από σιδερένιο σκελετό και με δύο μόλις ζευγάρια καλωδίων αντιστήριξης, κλεισμένων μέσα σε τσιμέντο με τη μέθοδο της προέντασης(!).

Ετσι υποτίθεται γινόταν μεγάλη οικονομία σε ατσάλι και η γέφυρα θα χτιζόταν πολύ γρήγορα. Η αλήθεια είναι ότι χτιζόταν από το 1963 έως το 1967, ο προϋπολογισμός ξεπεράστηκε αρκετές φορές και μόλις στη δεκαετία του ‘70 ο ίδιος ο Μοράντι έγραψε ότι η κατασκευή του χρειάζεται επισκευές, συνεχή συντήρηση και επίβλεψη. Επάλειψη εξωτερικά του τσιμέντου στους βραχίονες στήριξης με ρητίνες για προστασία από τη διάβρωση. Και σε αυτό είχε απόλυτο δίκιο. Εφυγε από τη ζωή το 1989 χωρίς να γίνει κάτι ουσιαστικό.

Μετά την κατάρρευση και μέσα σε λίγες ημέρες σχετικά με τη γέφυρα αυτή έχει βγει στο φως ότι:

-Είχε μελετηθεί για φόρτο κυκλοφορίας στο ένα τρίτο του σημερινού.
l Κατασκευάστηκε σε απόσταση μόλις 1 χιλιομέτρου από τη θάλασσα και σε περιβάλλον που ισχυροί άνεμοι έφερναν υδρατμούς πλούσιους σε αλάτι, άρα δεν έπρεπε να επικρατεί το τσιμέντο στην όλη κατασκευή.

-Η διάβρωση του τσιμέντου αλλά και των μεταλλικών καλωδίων στο εσωτερικό των στηριγμάτων είχε διαπιστωθεί πριν από το 2000.

-Η προένταση στους βραχίονες στήριξης ήταν ανοησία γιατί στην περίπτωση αυτή είχαμε τέντωμα (ελκυσμό) των βραχιόνων από το βάρος της γέφυρας και όχι συμπίεση (θλίψη).

-Ενας καθηγητής από το Πολυτεχνείο της Γένοβας είχε ζητήσει το 2016 να κλείσει η γέφυρα και να κατεδαφιστεί (οπότε έπρεπε να απομακρυνθούν 80.000 κυβικά τσιμέντου) ή έστω να γίνουν εκτεταμένες επισκευές.

-Είχαν αντιδράσει ακόμη και τα εργοστάσια που βρίσκονταν από κάτω γιατί δεν ήθελαν να κλείσουν προσωρινά ή να απομακρυνθούν.

-Τον Φεβρουάριο του 2018 αποφασίστηκε ότι η γέφυρα ήταν επικίνδυνη και αποφάσισαν ότι πρέπει να εγκαταστήσουν εξωτερικά και άλλα πρόσθετα καλώδια στήριξης, αλλά το άφησαν για μετά το καλοκαίρι(!).
_______________________

   Πηγή:  tovima.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Κατηγορίες:
Νέα

Προς το Πανεπιστήμιο

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

1. Σπούδασε ό,τι σε ενδιαφέρει και μόνο αυτό που σε ενδιαφέρει. Ακολούθησε το ένστικτό σου και όχι τη μόδα. Αν το ενδιαφέρον σου μετατοπιστεί κατά τη διάρκεια των σπουδών σου, μη διστάσεις να ακολουθήσεις τους καινούργιους δρόμους, φροντίζοντας όμως πάντα να μην αποκοπείς εντελώς από το αντικείμενο των μέχρι τότε σπουδών σου.

2. Μην επιλέγεις ποτέ ένα αντικείμενο σπουδών με κύριο γνώμονα την υπόσχεση ή την ελπίδα για γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση και καλές αποδοχές. Πρώτον, όταν τελειώσεις τις σπουδές σου θα διαπιστώσεις ότι η αγορά εργασίας έχει ήδη κορεστεί από όσους έκαναν την ίδια επιλογή με τα ίδια κριτήρια πριν από σένα, δεύτερον, τα επαγγέλματα και οι δυνατότητες εργασίας δημιουργούνται από τις ανάγκες της ζωής, της κοινωνίας και της αγοράς, και όχι από τη λογική δομή μιας επιστήμης, και, τρίτον, όταν αποκτήσεις τη γνώση του αντικειμένου σου, θα δεις από μόνος σου πού και πώς θα την αξιοποιήσεις καλύτερα.

3. Στο γνωστικό πεδίο που σε ενδιαφέρει άρχισε τις σπουδές σου όσο πιο πλατιά γίνεται και εξειδικεύσου καθώς ανεβαίνεις την ακαδημαϊκή κλίμακα. Εάν σε ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες, άρχισε επιλέγοντας ένα από τα «μεγάλα» αντικείμενα — φυσική, χημεία, βιολογία, μαθηματικά, ιατρική, ψυχολογία. Εάν σε ενδιαφέρει κάτι που συνδυάζει γνώσεις με ένα ειδικό πεδίο εφαρμογής, π.χ. τη συναναστροφή με ανθρώπους ή με ένα ειδικό μέρος του φυσικού κόσμου, μπορείς να επιλέξεις στην πρώτη περίπτωση τη φαρμακευτική και στην δεύτερη τη γεωλογία, αλλά ως γενικός κανόνας ισχύει να θέσεις τα θεμέλια όσο πιο πλατιά γίνεται.

4. Εάν επιλέξεις μια από τις λεγόμενες επιστήμες του ανθρώπου, τις φιλολογίες ή τη φιλοσοφία, φρόντισε να τη συνδυάσεις με ένα ή δύο άλλα αντικείμενα, π.χ. φιλοσοφία με μια φιλολογία και ψυχολογία, ή, εάν είναι δυνατό, με μία φυσική επιστήμη ή με την ιστορία των επιστημών. Κάτι τέτοιο είναι πρακτικά εφικτό ακόμα και αν δεν είναι για τυπικούς λόγους πάντα δυνατό.

5. Μην κρύβεσαι στο καβούκι μιας επιστήμης, ιδιαίτερα αν σπουδάζεις μια φυσική επιστήμη. Φρόντισε και σε αυτή την περίπτωση να διευρύνεις τον ορίζοντα των σπουδών σου. Το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος χωρίς στεγανά, μπορείς να παρακολουθήσεις όποια παράδοση θέλεις και να συμμετάσχεις σε πολλά εργαστήρια ή σεμινάρια.

6. Μη διστάσεις να χρησιμοποιήσεις τις ευκαιρίες που σου παρέχουν διάφορα διεθνή προγράμματα όπως το ERASMUS για να φοιτήσεις στο εξωτερικό. Προσπάθησε να πας σε όσο περισσότερες χώρες γίνεται και γνώρισε όσο το δυνατόν περισσότερα πανεπιστήμια και συστήματα σπουδών μπορείς. Εκμεταλλεύσου την ευκαιρία για πρακτική εξάσκηση σε εταιρείες και οργανώσεις στο εξωτερικό και στην Ελλάδα.

 

7. Μη διστάσεις να αρχίσεις επαγγελματική δραστηριότητα στον τομέα που σπουδάζεις μόλις σου δοθεί η πρώτη ευκαιρία, ακόμα και αν δεν έχεις πάρει το πτυχίου σου. Η επαγγελματική εμπειρία είναι το πιο πολύτιμο και σπάνιο εφόδιο που θα σου δώσουν οι σπουδές σου.

8. Μην επιμηκύνεις τις σπουδές σου χωρίς λόγο. Μην ξεχνάς ότι σπουδάζεις με τον ιδρώτα άλλων. Η δημόσια χρηματοδότηση των σπουδών είναι η πιο ευγενής θυσία των συνανθρώπων σου, που την κάνουν ελπίζοντας ότι και εσύ θα συμβάλεις στην πρόοδο της ανθρωπότητας.

9. Μην ξεχνάς ότι και εσύ είσαι άνθρωπος και ότι η ανθρώπινη ζωή είναι πολυδιάστατη. Δεν είσαι ασκητής — και το πανεπιστήμιο δεν είναι μοναστήρι.

10. Μετά το τέλος των σπουδών σου, μη δεσμεύεσαι αμέσως επιδιώκοντας μια θέση στο δημόσιο ή σε έναν εργοδότη. Ταξίδεψε. Προσπάθησε να γνωρίσεις όσο το δυνατόν περισσότερες μορφές επαγγελματικής απασχόλησης μπορείς. Γνώρισε ανθρώπους και δημιούργησε το δικό σου δίκτυο. Και μην ξεχνάς: όλος ο κόσμος είναι ένα χωριό.

***

Νίκος Ψαρρός – καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Λειψίας.

Πηγήamagi

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Κατηγορίες:
Νέα

Σκουλήκια που λαμπυρίζουν;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Κατηγορίες:
Νέα

Ένα πολύ καλό video για τη συνεργασία

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Κατηγορίες:
Νέα

Η μεγάλη ιδέα του Αϊνστάιν.

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

https://www.videoman.gr/8610

Κατηγορίες:
Νέα

Ένα πολύ καλό video που σας εξηγεί την κβαντική θεωρία.

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Κατηγορίες:
Νέα

Ράσελ κατά Αριστοτέλη. Απολαύστε το!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Κατηγορίες:
Νέα

Τι δεν σου είπαν στο σχολείο για τον επαγγελματικό προσανατολισμό

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Κατηγορίες:
Νέα

Η αφαγία θεραπεύει τα πάντα

| 0 ΣΧΟΛΙΑ
Κόντρα στην υπερτροφική κουλτούρα της Δύσης, μια γερμανική κλινική προτείνει στους «ασθενείς» της να καταναλώνουν γεύματα που θα κατέτασσαν τον Μαχάτμα Γκάντι στα πρόθυρα της βουλιμίας
Η αφαγία θεραπεύει τα πάντα
 
Ας θεωρηθώ δημοσιογραφικά ρίψασπις, αλλά αυτή την αποστολή δεν θα ήθελα επ' ουδενί λόγω να κληθώ να την επιτελέσω. Αναφέρομαι στη βάσανο που επωμίστηκε πρόσφατα η συνάδελφος δημοσιογράφος Τζένι Ράσελ για το «Times Magazine» (των κυριακάτικων «Times» του Λονδίνου). Μια εβδομάδα πείνας σε γερμανική κλινική «θεραπευτικής νηστείας» (therapeutic fasting) που θα έπειθε και αυτόν ακόμη τον Αγιο Φραγκίσκο της Ασίζης να μείνει μακριά από τον «άρτο των αγγέλων» και να επιστρέψει στο λυσίπονο σύμπαν των τρανς λιπαρών και της προτηγανισμένης πατάτας. Ιδού, εις επίρρωσιν της επαγγελματικής ατολμίας μου, το ημερήσιο διαιτολόγιο που υποχρεώθηκε η Ράσελ να καταναλώσει (για δεκατέσσερις ατελείωτες ημέρες) ως «προσκεκλημένη» της εξειδικευμένης κλινικής Μπούχινγκερ - Βιλχέλμι στη Γερμανία (αφότου προηγουμένως περίμενε έξι εβδομάδες για να αδειάσει μια θέση, με τιμή εκκίνησης των «νοσηλίων» τα 3.000 ευρώ). Πρωινό: τσάι βοτάνων με ελάχιστο μέλι. Μεσημεριανό: αραιός και άπαχος ζωμός λαχανικών με ένα κουταλάκι του γλυκού ψιλοκομμένο μαϊντανό. Βραδινό: ένας συναφούς τεχνοτροπίας ζωμός λαχανικών. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας ελεύθερη πρόσβαση σε νερό (βρύσης και ανθρακούχο) και (oh là là!) τσάι βοτάνων.
 
Η Τζένι Ράσελ προέβη σε αυτό το ημιαπονενοημένο διάβημα όχι μόνο για να καταγράψει εν λεπτομερεία την ασκητική μαρτυρία της στο ένθετο περιοδικό των «Times» (με τον μάλλον αναπόφευκτο τίτλο «Hunger Games») αλλά και για να «τεστάρει» ιδίοις όμμασιν τις ευεργετικές ιδιότητες της λεγόμενης «νηστειοθεραπείας», εκεί που η ορθόδοξη ιατρική έχει αποτύχει. Η βρετανίδα δημοσιογράφος δεν διστάζει να εκμυστηρευτεί τις δικές της περιπέτειες υγείας που την οδήγησαν σχεδόν γονυπετή στα σκαλιά των γερμανών ειδικών: πρωτίστως ένα αυτοάνοσο νόσημα που την ταλαιπωρεί εδώ και μια εικοσαετία (αρκετές φορές χρειάστηκε να νοσηλευτεί, να εγκαταλείψει τη δουλειά της κ.ο.κ.). Μετά τα μαρτύρια στα οποία την υπέβαλε κατ' εξακολούθηση το βρετανικό σύστημα υγείας, η εισαγωγή σε μια πολυτελή κλινική πείνας έμοιαζε η μόνη ελπίδα. Ακόμη και όταν η ημερήσια πρόσληψη θερμίδων δεν ξεπερνά τις 400.
Η κλινική Μπούχινγκερ - Βιλχέλμι στο Ουμπερλίνγκεν με την ειδυλλιακή θέα στις βόρειες Αλπεις και τη λίμνη της Κωνσταντίας (στα σύνορα Γερμανίας, Ελβετίας και Αυστρίας) ιδρύθηκε πριν από 62 χρόνια από τον Οτο Μπούχινγκερ. Ο γερμανός γιατρός απολύθηκε το 1919 από το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Πολεμικό Ναυτικό λόγω αναπηρίας (έπασχε από χρόνια ρευματοειδή αρθρίτιδα, «παράσημο» του Α' Παγκοσμίου Πολέμου). Αντιστεκόμενος σθεναρά στην προοπτική μιας ζωής οδύνης επάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο, αποφάσισε μια μέρα να κόψει το φαγητό για έναν ολόκληρο μήνα. Υστερα από αυτές τις τριάντα ημέρες αποχής ένιωθε παντελώς αδύναμος, αλλά οι αρθρώσεις του ήταν σαν καινούργιες. Το υπόλοιπο της ζωής του έγινε φανατικός οπαδός της ολιστικής και φυσιοπαθητικής ιατρικής, εξερευνώντας σε βάθος τις δυνατότητες της εθελοντικής νηστείας. Πέθανε θαλερός και κοτσονάτος στα 80 του.
Σήμερα οι δύο κλινικές Μπούχινγκερ - Βιλχέλμι (η δεύτερη βρίσκεται στη Μαρβέγια της Ισπανίας) υποδέχονται ετησίως 5.000 «ασθενείς». Ανάμεσά τους δισεκατομμυριούχοι με εμφανή τα συμπτώματα burn out, πρώην βουδιστές μοναχοί, γερμανοί δημόσιοι υπάλληλοι με γκρίζο βλέμμα, γιοι εμίρηδων που έχουν βαρεθεί τους κλιματιζόμενους στάβλους και το μενού που τους ετοιμάζει ο σεφ στο γιοτ αλλά και κοινοί θνητοί της Δύσης (π.χ. μια μητέρα επτά παιδιών από το Σάρεϊ της Βρετανίας). Ας μην κρυβόμαστε. Ενα 70% των «ασθενών» έρχονται για να χάσουν βάρος. Οι υπόλοιποι όμως σπεύδουν, όπως η Ράσελ, ελπίζοντας στην ίαση. Επειδή κάπου άκουσαν ότι η «ασιτία» για μικρά χρονικά διαστήματα ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, ρίχνει την αρτηριακή πίεση αλλά και τα επίπεδα της χοληστερίνης και της ινσουλίνης, αντιστρέφει αυτοάνοσα νοσήματα, μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης καρδιαγγειακής ασθένειας, σκοτώνει καρκινικά κύτταρα.
 
Το σημαντικό με τη θεραπευτική νηστεία είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την καταναγκαστική αφαγία ούτε τις extreme detox δίαιτες και τα υστερικά juice cleanses (αποτοξίνωση με χυμούς). Δεν εξαναγκάζεις τον οργανισμό σου στον περιορισμό της πρόσληψης θερμίδων, τουναντίον έχεις τον απόλυτο έλεγχο. Κατ' ουσίαν υπογράφεις ένα συμβόλαιο μιας γενναιόδωρης συνύπαρξης μαζί του μέσα σε μια ιδιότυπη συνθήκη στέρησης. Απώτερος στόχος είναι να πολεμήσετε μαζί τον κοινό εχθρό (δεν είναι τυχαίο ότι οι Λακεδαιμόνιοι λιμοκτονούσαν πριν από κάθε σοβαρή πολεμική επιχείρηση). Δεν είναι η αποχή από την τροφή μια αφύσικη κατάσταση, λένε οι ειδικοί του therapeutic fasting, το να τρως αδιαλείπτως από την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου όμως είναι.
Τι συμβαίνει όμως όταν σταματάς να τρως; Το σώμα βρίσκεται ξαφνικά σε κατάσταση pause (αναμονής) και αρχίζει να επιδιορθώνει εαυτόν. Οπως εξηγεί ο δόκτωρ Νόρμπερτ Λίσκα της κλινικής Μπούχινγκερ - Βιλχέλμι στο ρεπορτάζ των «Times»: «Υστερα από δώδεκα ώρες αποχής από το φαγητό, τα κύτταρά μας περνούν σε μια κατάσταση που ονομάζεται "αυτοφαγία", διαδικασία κατά την οποία αρχίζουν να περισυλλέγουν όγκους, ιούς και ασθενή ή κατεστραμμένα κύτταρα για να τα χρησιμοποιήσουν ως καύσιμα. Είναι η ευκαιρία του οργανισμού να απαλλαγεί από οτιδήποτε είναι άχρηστο. Τα λιπώδη κύτταρα εξαντλούνται και οι όποιες τοξίνες έχουν αποθηκευθεί απελευθερώνονται στο αίμα. Είναι σαν να πιάνει ξαφνικά παγετός και να πρέπει να κάψεις έπιπλα που έχεις μέσα στο σπίτι σου για να διατηρηθείς ζεστός. Πρώτα θα κάψεις τα σκουπίδια, ήτοι την άχρηστη σαβούρα που αποθηκεύεις ασκόπως εδώ και χρόνια».
 
Οι τρεις πρώτες ημέρες φέρονται να είναι οι πιο δύσκολες, καθότι το σώμα προσαρμόζεται στο να χρησιμοποιεί τα δικά του αποθέματα καυσίμων (εξ ου και οι πιο αδύνατοι υποφέρουν περισσότερους από τους έχοντες περίσσευμα). Η Τζένι Ράσελ (η οποία ζυγίζει 61 κιλά) περιγράφει τη μύησή της ως εξής: «Η Ημέρα 1 είναι μια χαρά και σχεδόν αδημονώ για τις αραιές σούπες των 100 θερμίδων που σερβίρονται στο σαλόνι με θέα τη λίμνη. Οταν όμως το πρώτο αυτό βράδυ ένας αμερικανός ακαδημαϊκός με ρωτάει αν μπορεί να καθήσει στο τραπέζι μαζί μου και εγώ του απαντώ αυτόματα "Ναι", αντιλαμβάνομαι ότι έχω "παγώσει". Είναι αρκετά συμπαθής, αλλά μου είναι φριχτά επίπονο να εμπλακώ σε μια πολιτισμένη, ευγενική συζήτηση, όταν σαν άνθρωπος των σπηλαίων που περιφρουρεί με πάθος τον ακριβοθώρητο βίσονα ακριβώς μπροστά του, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να εστιάσω στην καθεμία από τις δέκα κουταλιές που απαρτίζουν την τροφή μου».
Οι ειδικοί βέβαια (και αρκετοί «νηστευτές») μιλούν για το πρωτόγνωρο κύμα ευφορίας, διαύγειας και συνειδητότητας που σε κατακλύζει έπειτα από τις πρώτες επώδυνες ημέρες εκούσιας αποχής. Οσον αφορά τη βρετανίδα ρεπόρτερ, οι Ημέρες 7, 8 και 9 στην κλινική Μπούχινγκερ μοιάζουν πιο υποφερτές, αλλά τελικώς όχι και τόσο: «Επιτέλους έχω πάρει ένα ροζ χρώμα και το δέρμα μου είναι λαμπερό. Εχω χάσει τέσσερα κιλά, αν και τα περισσότερα πιστεύω ότι ήταν κατακράτηση υγρών. Ομως το κεφάλι μου βρίσκεται ακόμη σε μια θολούρα και νιώθω συνέχεια ατονία (...) Αν βρισκόμασταν στη σαβάνα, ένα λιοντάρι θα με είχε περιαδράξει προ πολλού. Το στομάχι μου πονάει από την απουσία τροφής και δεν βλέπω την ώρα να ξαναφάω. Κάποιοι αναφέρουν ότι νιώθουν τόσο καλά στη διάρκεια της νηστείας που δεν αντέχουν να τη σταματήσουν. Οχι εγώ».
Το ενδιαφέρον με την Μπούχινγκερ είναι ότι πρόκειται για μια κλινική που ποζάρει ως ξενοδοχείο πολυτελείας. Η εθελοντική «αθρεψία» οφείλει να αναπληρωθεί (ή έστω να «διασκεδασθεί») με μια σειρά από λουσάτα εναλλακτικές δραστηριότητες: βουτιές σε μια κομψή θερμαινόμενη πισίνα, διαλογισμός, σάουνα, γιόγκα, μασάζ, περιηγήσεις στο δάσος, μουσικά κονσέρτα, οτιδήποτε μπορεί να σε κρατήσει μακριά από εμμονικά οράματα με τσιζκέικ και λουκάνικα Φραγκφούρτης. Εξυπακούεται ότι το όλο «πείραμα» λαμβάνει χώρα κάτω από στενή ιατρική παρακολούθηση. Ενα εξειδικευμένο team επιστρατεύεται για την υποστήριξη (και την ψυχολογική βεβαίως) του ασθενούς. Δύο φορές την εβδομάδα υποβάλλεται σε εξονυχιστικό ιατρικό έλεγχο (προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παρενέργειες της αφαγίας, π.χ. με μια καραμέλα!), ενώ κάθε πρωί μια νοσοκόμα αναλαμβάνει να σε ζυγίσει, να σου πάρει την πίεση και να εκτιμήσει τη γενική κατάσταση της υγείας σου. Οι νοσοκόμες στην κλινική των Αλπεων βρίσκονται σε εγρήγορση επί 24ώρου βάσεως. Εσύ απλώς καλείσαι να χρησιμοποιείς το κουδουνάκι στο προσκέφαλό σου για ό,τι και αν θελήσεις (εκτός από στερεά τροφή): είτε επειδή έχεις τάσεις λιποθυμίας είτε επειδή θέλεις ένα ακόμη τσάι βοτάνων, επειδή επιθυμείς να ανακράξεις μέσα στη νύχτα: «Παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο».
Σήμερα επικεφαλής της αυτοκρατορίας Μπούχινγκερ είναι η δρ Φρανουάζ Βιλχέλμι δε Τολέδο, σύζυγος του εγγονού του ιδρυτή, μια εκτυφλωτική γυναίκα 60 και κάτι. Οπως όλοι οι «μυημένοι», δηλώνει φανατική οπαδός του Βάλτερ Λόνγκο, διάσημου ερευνητή της Γεροντολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και αδιαμφισβήτητου «γκουρού» της εθελοντικής ολιγοφαγίας. Ο Λόνγκο ήταν από τους πρώτους που ανέδειξαν τις «αντικαρκινικές ιδιότητες» της νηστείας για μικρά διαστήματα (διαπιστώνοντας συρρίκνωση των όγκων, αύξηση της αποτελεσματικότητας των θεραπειών κατά του καρκίνου, καταπράυνση των παρενεργειών της χημειοθεραπείας κ.ο.κ). Μέσα από πειράματα σε ποντίκια ο Λόνγκο και η ερευνητική ομάδα του (η μελέτη τους δημοσιεύθηκε το 2012 στην επιθεώρηση «Science Translational Medicine») κατέδειξαν ότι τα καρκινικά κύτταρα αποκρίνονται με διαφορετικό τρόπο «στο στρες» το οποίο οφείλεται στη νηστεία σε σύγκριση με τα φυσιολογικά. Αντί δηλαδή να περνούν σε μια κατάσταση «ύπνωσης», συνεχίζουν να αναπτύσσονται και να διαιρούνται με αποτέλεσμα τελικώς να αυτοκαταστρέφονται. «Στην πραγματικότητα τα καρκινικά κύτταρα αυτοκτονούν» κατέθετε τότε ο Λόνγκο. «Αυτό που πιστεύουμε είναι ότι το καρκινικό κύτταρο προσπαθεί να αντισταθμίσει όλες τις ελλείψεις σε θρεπτικά συστατικά που εμφανίζονται στο αίμα εξαιτίας της νηστείας, αλλά δεν μπορεί».
 
Ο βετεράνος σήμερα Βάλτερ Λόνγκο (με 25 πλέον χρόνια έρευνας στον κόσμο των μεταμοντέρνων νηστευτών) παραμένει το ίδιο ενθουσιώδης. Ο Λόνγκο πιστεύει ακράδαντα ότι η θεραπευτική νηστεία μπορεί να βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους και ότι «παρότι οι περισσότεροι δεν τη θεωρούν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, είναι η πιο δραστική ιατρική παρέμβαση που έχουμε στη διάθεσή μας». Συνεχίζει αόκνως τις κλινικές δοκιμές (σε ποντίκια και ανθρώπους) σε συνεργασία με την Κλινική Μάγιο στη Μινεσότα και το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου, εμβαθύνει την έρευνά του στον καρκίνο και τον διαβήτη ενώ επιθυμεί να διεισδύσει και σε ανεξερεύνητες ακόμη περιοχές: Aλτσχάιμερ, σκλήρυνση κατά πλάκας κ.ο.κ.
Ο Βάλτερ Λόνγκο, βέβαια, προειδοποιεί ότι η νηστεία δεν είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις μόνος στο σπίτι σου και χωρίς ιατρική επίβλεψη. Η Τζένι Ράσελ του «Times Μagazine» τον ακούει από πρώτο χέρι: «Σχεδόν όλοι θα αντιμετωπίσουν προβλήματα στη διάρκεια της νηστείας, μου λέει (σ.σ.: ο Λόνγκο) αν δεν έχουν επίβλεψη από ειδικούς. Παχύσαρκες γυναίκες που υποβάλλονται σε συγκεκριμένους τύπους νηστείας μπορεί να αναπτύξουν πέτρες στη χολή. Εγώ η ίδια έχασα τις αισθήσεις μου μια ζεστή ημέρα στην κλινική· τι θα συνέβαινε αν νήστευα μόνη και εκείνη τη δεδομένη στιγμή οδηγούσα; Ή αν ένας διαβητικός αρχίσει να νηστεύει ενώ λαμβάνει μετφορμίνη ή ινσουλίνη; Δεν θα παρήγαγαν τη γλυκόζη που απαιτεί ο εγκέφαλος για τη λειτουργία του γιατί η μετφορμίνη δρα αναστέλλοντας την παραγωγή γλυκόζης - ένας συνδυασμός δυνητικά θανατηφόρος. Το ίδιο καταστροφικό θα ήταν να ξεκινήσεις τη νηστεία ενώ υποβάλλεσαι σε χημειοθεραπεία χωρίς να ακολουθείς πιστά τα επιστημονικά πρωτόκολλα».
Στο τέλος του ασκητικού ταξιδιού της στον κόσμο των 400 θερμίδων ημερησίως (στα γενέθλιά της πάντως θα το ρίξει έξω, καταβροχθίζοντας δέκα ηλιόσπορους!), η Τζένι Ράσελ νιώθει αναγεννημένη: «Τρεις εβδομάδες μετά το πέρας της θεραπείας νιώθω πολύ πιο υγιής και πιο ήρεμη από ό,τι πριν, είμαι τέσσερα κιλά ελαφρύτερη, παρότι αρχικά ήμουν πεπεισμένη ότι θα τα ξαναπάρω αμέσως. Ημουν πάντα από εκείνους που τσιμπολογούν από νευρικότητα και αφηρημάδα, σήμερα όμως νιώθω λιγότερο επιρρεπής σε παρασπονδίες με σοκολάτα ή ζάχαρη, περισσότερο διατεθειμένη να φάω λαχανικά και ξηρούς καρπούς, ενώ έχω μάθει πλέον να απολαμβάνω αυτό το αίσθημα κενότητας μεταξύ των γευμάτων». Βέβαια η μάχιμη ρεπόρτερ των «Times» συνεχίζει να βομβαρδίζεται από τα συγκαταβατικά χαμόγελα των (συμβατικών) γιατρών της που δεν ενστερνίζονται τον εφηβικό ενθουσιασμό της και δεν διατίθενται να συστήσουν τη νηστειοθεραπεία πουθενά και σε κανέναν αν δεν δουν επαρκείς «κλινικές αποδείξεις» (που δυστυχώς ακόμη απουσιάζουν). Ο εύλογος σκεπτικισμός της ορθόδοξης ιατρικής συνυπάρχει άλλωστε με την απροθυμία των φαρμακοβιομηχανιών να ρίξουν χρήματα σε κάτι που δεν υφίσταται σε μορφή δισκίου. Οι ένθερμοι οπαδοί του therapeutic fasting (με επικεφαλής τον Βάλτερ Λόνγκο) διακηρύσσουν ότι εδώ βρίσκεται το μέλλον της ιατρικής επιστήμης. Βασικό τους επιχείρημα ότι ο θεσμός της νηστείας δεν χρειάζεται να παρασκευαστεί στο εργαστήριο. Προϋπάρχει.

Κατηγορίες:
Νέα

Τα χημικά στοιχεία και πάλι!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ
Κατηγορίες:
Νέα
web design by