Και κάτι άλλο... (222 άρθρα)

Η πλάνη του τζογαδόρου ή πλάνη Μόντε Κάρλο

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Η «πλάνη του τζογαδόρου» (The Gambler’s fallacy) ή «πλάνη Μόντε Κάρλο» (Monte Carlo Fallacy) όπως είναι ευρέως γνωστή, είναι η πεποίθηση ότι εάν υπάρχουν αποκλίσεις από την αναμενόμενη συμπεριφορά σε επανειλημμένες ανεξάρτητες δοκιμές κάποιας τυχαίας διαδικασίας, τότε οι αποκλίσεις αυτές είναι πιθανό να εξομαλυνθούν από αντίθετες αποκλίσεις στο μέλλον.

average-dice-roll

Ο δειγματικός μέσος μιας ακολουθίας ανεξάρτητων και πολλών τυχαίων μεταβλητών, συγκλίνει σχεδόν βεβαίως προς τον θεωρητικό μέσο (η μέση τιμή) της κατανομής.

Για παράδειγμα, αν ένα κέρμα ριχτεί επανειλημμένα και έρχεται «γράμματα» περισσότερες φορές από αυτές που αναμένονται, τότε ένας παίκτης μπορεί λανθασμένα να πιστέψει ότι σε μελλοντικές ρίψεις του νομίσματος το «κεφάλι» είναι πιο πιθανό να έρθει.

Αυτή η προσδοκία είναι λανθασμένη για τον απλό λόγο ότι το κέρμα ή η μπίλια δεν έχει μνήμη. Το αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων ρίψεων είναι στατιστικά ανεξάρτητο, δηλαδή η πιθανότητα να έρθει «κεφάλι» ή «γράμματα» είναι 50% σε κάθε ρίψη.

Το κέρμα αποτελεί απλά ένα αντικείμενο και ως τέτοιο δεν γνωρίζει τα προηγούμενα αποτελέσματα

Η βασικότερη αρχή που συνοδεύει το τζόγο εδώ και τέσσερις περίπου αιώνες ορίζει ότι όσο μεγαλύτερο είναι το δείγμα των αποτελεσμάτων ενός γεγονότος, τόσο πιο αντιπροσωπευτικό είναι ως προς τις πραγματικές πιθανότητες.

Το πιο απλό και συνάμα διαχρονικό παράδειγμα είναι αυτό της ρίψης του κέρματος. Το ίδιο ακριβώς ισχύει τόσο στα παιχνίδια καζίνο όσο και στο στοίχημα. Με βάση αυτή την αρχή πορεύονται και οι στοιχηματικές πλατφόρμες, καθώς βασιζόμενες σε συγκεκριμένο ιστορικό αποτελεσμάτων διαμορφώνουν τις αντίστοιχες πιθανότητες, δηλαδή τις αποδόσεις. Η διαδικασία αυτή αποτελεί τη λεγόμενη «πλάνη του τζογαδόρου».

Άλλο ένα παράδειγμα που καταδεικνύει ότι τα μαθηματικά και η ανθρώπινη διαίσθηση είναι αντικρουόμενες έννοιες, είναι το πρόβλημα των γενεθλίων. Από την 1η Ιανουαρίου μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου είναι 366 μέρες, συμπεριλαμβανομένης και της 29ης Φεβρουαρίου. Άρα για να είμαστε 100% σίγουροι ότι θα βρούμε τουλάχιστον δύο άτομα με κοινή μέρα γενεθλίων, χρειαζόμαστε το λιγότερο 367 άτομα, δηλαδή αυτούς του 366 και ακόμα έναν. Ενώ το παραπάνω παράδειγμα είναι πλήρως κατανοητό και μέσα στην «κοινή λογική» δεν ισχύει το ίδιο για τον μικρότερο αριθμό ατόμων που απαιτούνται ώστε η πιθανότητα να βρούμε τουλάχιστον δύο άτομα με την ίδια μέρα γενέθλιων να είναι 99%. Σκεφτείτε το λίγο, κάντε μια πρόβλεψη και μετά διαβάστε το άρθρο πρόβλημα των γενεθλίων στη Wikipedia για να δείτε πόσο έξω πέσατε.

Ο νόμος των μεγάλων αριθμών (The Strong Law of Large Numbers LLN)

Είναι ένα από τα πιο γνωστά αποτελέσματα της Θεωρίας Πιθανοτήτων. Σύμφωνα με το θεώρημα κάτω από κατάλληλες υποθέσεις, ο δειγματικός μέσος μιας ακολουθίας ανεξάρτητων τυχαίων μεταβλητών που ακολουθούν μία κοινή κατανομή συγκλίνει σχεδόν βεβαίως προς τον θεωρητικό μέσο (η μέση τιμή) της κατανομής

Ο νόμος αυτός αποτελεί το βασικό έργο του Ελβετού μαθηματικού Μπερνούλι και ορίζει ότι ο δειγματικός μέσος μιας ακολουθίας ανεξάρτητων τυχαίων μεταβλητών που ακολουθούν μία κοινή κατανομή συγκλίνει σχεδόν βεβαίως προς τον θεωρητικό μέσο (ή μέση τιμή) της κατανομής.

Βάζοντας στο μικροσκόπιο το παράδειγμα με τη ρίψη του νομίσματος, ας υποθέσουμε πως μετά από 100 ρίψεις το ενδεχόμενο «κορώνα» επαληθεύεται 68 φορές και το ενδεχόμενο «γράμματα» 32. Πρόκειται ωστόσο για ένα ιδιαίτερα μικρό δείγμα, κάτι που σημαίνει πως όσο αυξάνονται οι ρίψεις, τόσο τα δύο πιθανά ενδεχόμενα θα τείνουν να αγγίξουν ποσοστιαία το 50%. Αυτή ακριβώς είναι και η ερμηνεία του θεωρήματος του Μπερνούλι. Ο ίδιος παρατήρησε πως μετά από π.χ. 9 συνεχόμενες επαληθεύσεις του ενδεχομένου «κορώνα», ο μέσος άνθρωπος προβλέπει ότι στην επόμενη ρίψη το αποτέλεσμα θα είναι «γράμματα». Πρόκειται όμως για λανθασμένη εκτίμηση καθώς το νόμισμα δεν έχει μνήμη και ως εκ τούτου κάθε ρίψη είναι ανεξάρτητη τόσο από την προηγούμενη όσο και από την επόμενη.

Η λανθασμένη αυτή εκτίμηση αποτελεί την «πλάνη του τζογαδόρου». Όπως προαναφέρθηκε, οι 9 διαδοχικές ρίψεις του νομίσματος αποτελούν ένα επίσης πολύ μικρό δείγμα. Όσο αυξάνονται, τόσο η επιβεβαίωση του κάθε ενδεχομένου θα βαδίζει προς το 50%, κάτι όμως που θα συμβεί σε βάθος χρόνου (και ρίψεων) και που δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση πως το αποτέλεσμα της 10ης ρίψης θα είναι «γράμματα». Το ανωτέρω παράδειγμα μας βρίσκει άμεσα εφαρμογή στην ρουλέτα και στο ποντάρισμα στο μαύρο ή κόκκινο (ενώ υπάρχει και η πολύ μικρή πιθανότητα του zero) και στο οποίο θα αναφερθούμε εκτενώς στην συνέχεια του κειμένου μας.

To φαινόμενο της πλάνης του τζογαδόρου έρχεται για να εξηγήσει το πως σκέφτεται ο μέσος παίκτης όταν τζογάρει και βρίσκει εφαρμογή σε αρκετά δημοφιλή τυχερά παιχνίδια. Ας ξεκινήσουμε από τη ρουλέτα και την κλασική επιλογή «μαύρο ή κόκκινο» που αποτελεί ένα πείραμα παραπλήσιο με αυτό της ρίψης του κέρματος.

Πιθανή εμφάνιση του μαύρου συνεχόμενες φορές, οδηγεί αυτόματα τους παίκτες στην πεποίθηση πως έχει έρθει η ώρα η μπίλια να σταματήσει στο κόκκινο. Η μπίλια όμως αποτελεί απλά ένα αντικείμενο και ως τέτοιο δεν γνωρίζει τα προηγούμενα αποτελέσματα. Σε κάθε περιστροφή, το αποτέλεσμα είναι κάθε φορά 50-50, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα ένα βράδυ του 1913 στο καζίνο του Μόντε Κάρλο.

Πιο συγκεκριμένα, η μπίλια του τροχού προσγειώθηκε στο μαύρο χρώμα 26 συνεχόμενες φορές, ένα σενάριο συνοδευόμενο από πιθανότητες επαλήθευσης 1 προς 578 εκατομμύρια! Κι όμως συνέβη!

Στη διάρκεια των 26 αυτών περιστροφών, τοποθετήθηκαν πολλά και υπέρογκα πονταρίσματα από τους παίκτες του τραπεζιού, σε μια προσπάθεια να εξορθολογήσουν αυτό το τυχαίο γεγονός και να δημιουργήσουν μια προβλέψιμη εξήγηση. Μέχρι την εμφάνιση του κόκκινου χρώματος στην 27η ρίψη, το καζίνο είχε εξασφαλίσει ένα αμύθητο κέρδος και η εν λόγω ιστορία στιγμάτισε το πολυτελές καζίνο δίνοντας του την ονομασία «Monte Carlo Fallacy» (η πλάνη του Μόντε Κάρλο).

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και στο παιχνίδι των κουλοχέρηδων όπου τα αποτελέσματα βασίζονται στη γεννήτρια τυχαίων αριθμών και υπάρχει πάντα ένα default ποσοστό επιστροφής (return to player ή RTP). Είναι συχνό φαινόμενο πολλοί παίκτες να συνεχίζουν το πάτημα του κουμπιού «Spin» στο αγαπημένο τους φρουτάκι παρά το γεγονός πως έχουν μετρήσει ήδη σημαντικές απώλειες. Ο λόγος είναι πως γνωρίζοντας την ύπαρξη του ποσοστού RTP, θεωρούν πως κάποια στιγμή το μηχάνημα θα τους επιστρέψει την προβλεπόμενη επιστροφή.

Πρόκειται όμως για μια ακόμη εφαρμογή του θεωρήματος του Μπερνούλι, βάσει του οποίου το ποσοστό αυτό αποτελεί απλά έναν μέσο όρο. Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται και πάλι ένα μεγάλο δείγμα – περιστροφών των τροχών αυτή τη φορά – προκειμένου να επιβεβαιωθεί το οριζόμενο ποσοστό επιστροφής. Ως άμεση συνέπεια, απαιτείται και το ανάλογο ρίσκο!

Η ίδια ακριβώς πλάνη φαίνεται να διακατέχει και τους λάτρεις των παιχνιδιών τύπου λοταρίας (λόττο, τζόκερ, λαχεία) στα καλύτερα online casino. Σίγουρα θα έχετε ακούσει για τακτικούς παίκτες που συνηθίζουν να επιλέγουν τους ίδιους αριθμούς επί πολλά χρόνια και κυρίως επί πολλές διαδοχικές κληρώσεις. Η τακτική αυτή πηγάζει από την απλή πεποίθηση πως πλησιάζει η στιγμή που θα κληρωθεί η επιλεχθείσα ομάδα αριθμών, εφόσον αυτό δεν έχει συμβεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια τέτοια περίπτωση ωστόσο, μόνο εγγυημένη δεν είναι καθώς τα αποτελέσματα εξάγονται και πάλι από μια γεννήτρια τυχαίων αριθμών.

 

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Η Ηλιακή Γεωμηχανική σώζει σοδειές!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσφατη μελέτη υποδεικνύει ότι η ηλιακή γεωμηχανική μπορεί να μετριάσει τις επιδράσεις της κλιματικής αλλαγής στη γεωργία, σε αντίθεση με ό,τι έδειχναν προηγούμενες έρευνες. Η γεωργία είναι ένας ακόμη τομέας που επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή, και οι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν τρόπο να σώσουν ό,τι σώζεται. Πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι τεχνικές της ηλιακής γεωμηχανικής μπορούν να συμβάλλουν στη μείωση των επιπτώσεων στις καλλιέργειες.

Αύξηση αντανάκλασης, μείωση θερμοκρασίας

Η ηλιακή γεωμηχανική είναι ένα σύνολο τεχνικών που θα μπορούσαν θεωρητικά να αυξήσουν την αντανάκλαση των ηλιακών ακτίνων από την ατμόσφαιρα προς το Διάστημα, κάτι που ενδέχεται να συμβάλλει στη μείωση της θερμοκρασίας στην επιφάνεια του πλανήτη.

Η λίστα των τεχνικών αυτών περιλαμβάνει την «ένεση» αερολυμάτων στη στρατόσφαιρα για αύξηση της αντανάκλασης, την επέμβαση στους θυσάνους (σύννεφα που απορροφούν θερμότητα και συμβάλλουν στην αύξηση της θερμοκρασίας) και την λεγόμενη λεύκανση των νεφών, η οποία βασίζεται, μεταξύ άλλων, στην ενίσχυση της ανακλαστικότητας με ψεκασμό θαλασσινού νερού.

Θετική συμβολή στη γεωργία

Παλαιότερες μελέτες είχαν δείξει ότι αυτού του είδους οι τεχνικές δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα στη γεωργία, αφού η μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στο έδαφος ενδέχεται να μειώνει την παραγωγικότητας των καλλιεργειών.

Πρόσφατη έρευνα ωστόσο υποδεικνύει ότι η ηλιακή γεωμηχανική θα μπορούσε να έχει ευεργετικά αποτελέσματα στις σοδειές. Οι ερευνητές στηρίχθηκαν σε μαθηματικά μοντέλα για να εκτιμήσουν τις πιθανές επιπτώσεις της ηλιακής γεωμηχανικής σε καλλιέργειες καλαμποκιού, ζαχαροκάλαμου, σιταριού, ρυζιού, σόγιας και βαμβακιού.

Τα μοντέλα έδειξαν ότι οι εν λόγω τεχνικές μπορούν να ρίξουν τη θερμοκρασία χωρίς να διαταράσσουν την απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα, της πρώτης ύλης που χρησιμοποιούν τα φυτά για την ανάπτυξή τους.

Χρειάζεται συνδυασμός στρατηγικών

Όπως σημείωσαν οι ερευνητές, η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτεί έναν συνδυασμό  διαφορετικών προσεγγίσεων και όχι μία μονοδιάστατη στρατηγική. «Το ρίσκο λόγω της κλιματικής αλλαγής δεν μπορεί να εξαλειφθεί χρησιμοποιώντας ένα μόνο εργαλείο» υποστήριξε ο Δρ. Ντέιβιντ Κέιθ, επικεφαλής της δημοσίευσης και καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Τμήμα Μηχανικής και Εφαρμοσμένων Επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, συμπληρώνοντας ότι «ακόμη κι εάν οι εκπομπές εξαφανίζονταν αύριο, οι πιο ευάλωτες περιοχές της Γης θα εξακολουθήσουν να υποφέρουν από την κλιματική αλλαγή».

Όπως σημείωσε ο ίδιος, οι ιθύνοντες θα πρέπει να σκεφτούν με ποιον τρόπο η μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου θα συνδυαστεί με τεχνικές οι οποίες θα μετριάσουν τις επιδράσεις της κλιματικής αλλαγής σε τοπική κλίμακα.

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Leonard Mlodinow – Η σημασία του να είναι κανείς κοινωνικός

| 0 ΣΧΟΛΙΑ
 

Το πρώτο σημάδι ότι ο εγκέφαλος μπορούσε όντως να παρατηρηθεί εν δράσει ήρθε τον 19ο αιώνα, όταν οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι η δραστηριότητα των νεύρων προκαλεί μεταβολές στη ροή του αίματος και στα επίπεδα του οξυγόνου. Παρακολουθώντας αυτά τα επίπεδα, μπορούσε κανείς θεωρητικά να δει μια αντανάκλαση της λειτουργίας του εγκεφάλου. Το 1890 ο Γουίλλιαμ Τζέιμς ανέφερε στο βιβλίο του Ρrinciples of Psychology το έργο του Ιταλού φυσιολόγου Άντζελο Μόσσο, που είχε καταγράψει τους παλμούς του εγκεφάλου σε ασθενείς που είχαν οπές στο κρανίο μετά από εγχειρήσεις στον εγκέφαλο.

Ο Μόσσο παρατήρησε ότι κατά τη διάρκεια της νοητικής δραστηριότητας οι παλμοί αυξάνονταν σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου, και υπέθεσε σωστά ότι οι μεταβολές οφείλονταν σε δραστηριότητα των νευρώνων στις συγκεκριμένες περιοχές. Δυστυχώς, με την τεχνολογία της εποχής εκείνης μπορούσε να κάνει κανείς τέτοιου είδους παρατηρήσεις και μετρήσεις μόνο αν το κρανίο ήταν κομμένο, ώστε να υπάρχει πρόσβαση στον εγκέφαλο.

Αν και αυτή δεν είναι μια πρακτική στρατηγική για τη μελέτη του ανθρώπινου εγκεφάλου, είναι ακριβώς αυτό που έκαναν οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ το 1899 – πάνω σε σκύλους, γάτες και κουνέλια. Οι επιστήμονες του Κέιμπριτζ χρησιμοποίησαν ηλεκτρικά ρεύματα για να ερεθίσουν διάφορες νευρικές οδούς σε κάθε ζώο, και στη συνέχεια μέτρησαν την απόκριση του εγκεφάλου με εργαλεία που τοποθέτησαν κατευθείαν πάνω στον ζωντανό ιστό. Απέδειξαν ότι υπήρχε μια σύνδεση ανάμεσα στην κυκλοφορία του εγκεφάλου και τον μεταβολισμό, αλλά η μέθοδός τους ήταν τόσο χοντροκομμένη όσο και βάναυση, και δεν είχε συνέχεια. Ούτε η ανακάλυψη των ακτινών X πρόσφερε μια εναλλακτική λύση, διότι οι ακτίνες X μπορούν να ανιχνεύσουν μόνο τις φυσικές δομές του εγκεφάλου και όχι τις δυναμικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες ηλεκτρικές και χημικές διεργασίες του. Έτσι, ο ενεργός εγκέφαλος παρέμεινε εκτός πρόσβασης για άλλον έναν αιώνα. Μετά, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, περίπου εκατό χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του Φρόυντ “Η ερμηνεία των ονείρων”, έγινε ξαφνικά ευρέως διαθέσιμη η λΑΜΣ.

H λΑΜΣ (λειτουργική Απεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού) αποτελεί μια παραλλαγή της συνηθισμένης μαγνητικής τομογραφίας που χρησιμοποιεί ο γιατρός σας. Οι επιστήμονες του 19ου αιώνα είχαν συμπεράνει σωστά ότι το κλειδί για να διαπιστωθεί ποιο τμήμα του εγκεφάλου βρίσκεται σε λειτουργία μια δεδομένη χρονική στιγμή είναι το γεγονός ότι όταν τα νευρικά κύτταρα είναι ενεργά, αυξάνεται η κυκλοφορία επειδή αυξάνεται η κατανάλωση οξυγόνου από τα κύτταρα. Με τη λΑΜΣ οι επιστήμονες μπορούν να χαρτογραφήσουν την κατανάλωση οξυγόνου απ’ έξω από το κρανίο, μέσω των κβαντικών ήλεκτρομαγνητικών αλληλεπιδράσεων των ατόμων στο εσωτερικό του εγκεφάλου. Έτσι η λΑΜΣ επιτρέπει τη μη παρεμβατική τριδιάστατη εξερεύνηση του φυσιολογικού ανθρώπινου εγκεφάλου ενώ αυτός βρίσκεται σε λειτουργία. Δεν προσφέρει μόνο έναν χάρτη των δομών του εγκεφάλου, αλλά δείχνει ποιες από αυτές είναι ενεργές σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή, και επιτρέπει στους επιστήμονες να παρακολουθούν πώς αλλάζουν οι ενεργές περιοχές με την πάροδο του χρόνου. Με τον τρόπο αυτό, οι νοητικές διεργασίες μπορούν τώρα να συσχετιστούν με συγκεκριμένες νευρικές οδούς και εγκεφαλικές δομές.

Στις προηγούμενες σελίδες ανέφερα σε πολλές περιπτώσεις ότι ο εγκέφαλος κάποιου συμμετέχοντα σε πείραμα είχε απεικονιστεί μαγνητικά, ή ότι σε κάποια περίσταση ήταν ή δεν ήταν ενεργό ένα συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου. Για παράδειγμα, είπα ότι ο ινιακός λοβός του ασθενούς ΤΝ δεν λειτουργούσε, εξήγησα ότι ο κογχομετωπιαίος φλοιός σχετίζεται με την εμπειρία της ευχαρίστησης και ανέφερα ότι οι μελέτες απεικόνισης του εγκεφάλου δείχνουν την ύπαρξη δύο κέντρων σωματικού πόνου. Όλες αυτές οι διαπιστώσεις έγιναν δυνατές χάρις στην τεχνολογία της λΑΜΣ. Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί και άλλες καινούργιες και συναρπαστικές τεχνολογίες, η έλευση της λΑΜΣ άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες μελετούν τον νου, και η σημασία της συγκεκριμένης μεθόδου για τη βασική έρευνα παραμένει αξεπέραστη.

Αν καθόμασταν μπροστά σε έναν υπολογιστή που θα περιείχε τα δεδομένα μιας εξέτασης λΑΜΣ, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να πάρουν μια εικονική τομή από οποιαδήποτε περιοχή του εγκεφάλου σας και σε οποιαδήποτε κατεύθυνση, και να δουν αυτή την περιοχή σχεδόν όπως θα την έβλεπαν αν είχαν κάνει τομή στον ίδιο τον εγκέφαλο. Η παραπάνω εικόνα, για παράδειγμα, δείχνει μια τομή κατά μήκος του κεντρικού επιπέδου του εγκεφάλου, ενώ ο συμμετέχων βρίσκεται σε κατάσταση ονειροπόλησης. Οι λίγο πιο σκοτεινές περιοχές αριστερά και δεξιά υποδηλώνουν δραστηριότητα στον μέσο προμετωπιαίο φλοιό και στον οπίσθιο φλοιό του προσαγωγίου αντίστοιχα.

 

Οι νευροεπιστήμονές σήμερα διαιρούν συνήθως τον εγκέφαλο σε τρεις αδρές περιοχές, με βάση τη λειτουργία, τη φυσιολογία και την εξελικτική ανάπτυξή τους. Σε αυτή την κατηγοριοποίηση, η πιο πρωτόγονη περιοχή είναι ο «ερπετικός εγκέφαλος», που είναι υπεύθυνος αφ’ ενός για τις βασικές λειτουργίες της επιβίωσης, όπως η διατροφή, η αναπνοή και ο καρδιακός ρυθμός, και αφ’ ετέρου για τις πρωτόγονες εκδοχές των αισθημάτων του φόβου και της επιθετικότητας οι οποίες υποκινούν τα ένστικτα «πάλης ή φυγής». Όλα τα σπονδυλωτά -πουλιά, ερπετά, αμφίβια, ψάρια και θηλαστικά- έχουν τις δομές του ερπετικού εγκεφάλου.

Η δεύτερη περιοχή, το μεταιχμιακό σύστημα, είναι πιο εξελιγμένη και αποτελεί την πηγή της ασυνείδητης κοινωνικής αντίληψής μας. Είναι ένα σύνθετο σύστημα που ο ορισμός του μπορεί να παρουσιάζει μικρές διαφορές από ερευνητή σε ερευνητή, γιατί παρ’ όλο που ο αρχικός προσδιορισμός του ήταν ανατομικός, το μεταιχμιακό σύστημα κατέληξε να προσδιορίζεται μέσω της λειτουργίας του, ως το εγκεφαλικό σύστημα που παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών συναισθημάτων. Στους ανθρώπους το μεταιχμιακό σύστημα ορίζεται συχνά σαν ένας δακτύλιος δομών, μερικές από τις οποίες τις έχουμε ήδη συναντήσει, όπως ο μεσοκοιλιακός προμετωπιαίος φλοιός, ο πρόσθιος ραχιαίος φλοιός του προσαγωγίου, η αμυγδαλή, ο ιππόκαμπος, ο υποθάλαμος, τα στοιχεία των βασικών γαγγλίων και, μερικές φορές, ο κογχομετωπιαίος φλοιός. Το μεταιχμιακό σύστημα επαυξάνει τα αντανακλαστικά συναισθήματα του ερπετικού εγκεφάλου και παίζει σημαντικό ρόλο στη γένεση των κοινωνικών συμπεριφορών. Πολλές από τις δομές αυτής της δεύτερης περιοχής μερικές φορές ταξινομούνται μαζί στον λεγόμενο «παλαιό εγκέφαλο των θηλαστικών», τον οποίο έχουν όλα τα θηλαστικά, σε αντίθεση με την τρίτη περιοχή -τον νεοφλοιό ή «νέο» εγκέφαλο των θηλαστικών-, της οποίας οι δομές εν γένει απουσιάζουν στα πιο πρωτόγονα θηλαστικά.

Ο νεοφλοιός βρίσκεται πάνω από το μεγαλύτερο τμήμα του μεταιχμιακού συστήματος. Όπως ίσως θυμάστε από το Κεφάλαιο 2, χωρίζεται σε λοβούς και είναι υπερμεγέθης στους ανθρώπους. Είναι αυτή η φαιά ουσία που σκέφτονται συνήθως οι άνθρωποι όταν μιλάνε για τον εγκέφαλο. Στο Κεφάλαιο 2 μιλήσαμε για τον ινιακό λοβό, που βρίσκεται στην πίσω πλευρά του κεφαλιού και περιλαμβάνει τα οπτικά κέντρα πρωτοταγούς επεξεργασίας. Στο ίδιο κεφάλαιο αναφερθήκαμε και στον μετωπιαίο λοβό, που, όπως δηλώνει και το όνομά του, βρίσκεται στο μπροστινό μέρος.

Το γένος Homo , από το οποίο έχει επιζήσει μόνο το είδος Homa sapiens, οι άνθρωποι, πρωτοεμφανίστηκε περίπου πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια. Ανατομικά, ο Ηomo sapiens έφτασε στη σημερινή του μορφή περίπου πριν από 200.000 χρόνια αλλά, όπως έχουμε ήδη πει, από συμπεριφορικής πλευράς εμείς οι άνθρωποι αποκτήσαμε τα τωρινά χαρακτηριστικά μας, όπως τον πολιτισμό, μόλις πριν από 50.000 χρόνια περίπου. Στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στον αρχικό Ηomo και τον εαυτό μας, ο εγκέφαλος διπλασιάστηκε σε μέγεθος. Ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος αυτής της αύξησης συνέβη στον μετωπιαίο λοβό, επομένως είναι εύλογο να θεωρήσει κανείς ότι ο μετωπιαίος λοβός είναι η έδρα κάποιων από τις ιδιαίτερες ποιότητες που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Αλλά τι κάνει αυτή η διευρυμένη δομή που να επαυξάνει την ικανότητά μας για επιβίωση σε βαθμό που θα δικαιολογούσε την προτίμηση που της έδειξε η φύση;

Ο μετωπιαίος λοβός περιλαμβάνει περιοχές που ελέγχουν την επιλογή και την εκτέλεση των λεπτών κινητικών λειτουργιών -ιδιαίτερα των δαχτύλων, των άκρων των χεριών και των ποδιών και της γλώσσας-, που είναι αναμφίβολα σημαντικές για την επιβίωση στην άγρια φύση. Αξίζει να σημειώσουμε πως στον μετωπιαίο λοβό εδράζεται επίσης ο έλεγχος των κινητικών λειτουργιών του προσώπου. Όπως θα δούμε , οι λεπτές αποχρώσεις των εκφράσεων του προσώπου είναι επίσης κρίσιμες για την επιβίωση λόγω του ρόλου που παίζουν στην κοινωνική επικοινωνία. Αλλά εκτός από τις περιοχές που σχετίζονται με τις κινητικές λειτουργίες, ο μετωπιαίος λοβός περιλαμβάνει, όπως προαναφέραμε, και μια δομή που ονομάζεται προμετωπιαίος φλοιός. «Προμετωπιαίος» σημαίνει κυριολεκτικά «στο μπροστινό μέρος του μετώπου», εκεί δηλαδή όπου βρίσκεται ο προμετωπιαίος φλοιός. Αυτή ακριβώς είναι η δομή στην οποία διακρίνεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η ανθρώπινη υπόστασή μας. Ο προμετωπιαίος φλοιός είναι υπεύθυνος για τον σχεδίασμά και την ενορχήστρωση των σκέψεων και των ενεργειών μας σύμφωνα με τους στόχους μας, καθώς και για την ενοποίηση της συνειδητής σκέψης, της αντίληψης και του συναισθήματος- θεωρείται η έδρα της συνείδησής μας .Ο μεσοκοιλιακός προμετωπιαίος φλοιός και ο κογχομετωπιαίος φλοιός, τμήματα του μεταιχμιακού συστήματος, είναι υποσυστήματα στο εσωτερικό του προμετωπιαίου φλοιού.

Αν και η ανατομική αυτή διαίρεση του εγκεφάλου σε ερπετικό εγκέφαλο, μεταιχμιακό σύστημα (ή παλαιό εγκέφαλο των θηλαστικών) και νεοφλοιό (ή νέο εγκέφαλο των θηλαστικών) έχει χρησιμότητα -και θα συνεχίσουμε να αναφερόμαστε περιστασιακά σε αυτή-, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι πρόκειται για μια απλουστευμένη εικόνα. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Για παράδειγμα, τα σαφή εξελικτικά βήματα που υποδηλώνει αυτή η διαίρεση δεν αποδίδουν ακριβώς τον τρόπο που συνέβησαν τα πράγματα, αφού ορισμένα από τα λεγάμενα «πρωτόγονα πλάσματα» έχουν ιστό παρόμοιο με του νεοφλοιού. Επομένως, η συμπεριφορά αυτών των ζώων μπορεί να μην καθοδηγείται τόσο ολοκληρωτικά από τα ένστικτα όσο πιστεύαμε κάποτε. Επίσης, οι τρεις διακριτές περιοχές περιγράφονται σαν σχεδόν αυτόνομες, αλλά στην πραγματικότητα απαρτίζουν ένα ενιαίο σύνολο και εργάζονται από κοινού, μέσω των πολυάριθμων νευρικών συνδέσεών τους. Η πολυπλοκότητα του εγκεφάλου αντανακλάται στο γεγονός ότι από μόνος του ο ιππόκαμπος, μια μικροσκοπική δομή στα βάθη του εγκεφάλου, αποτελεί το αντικείμενο ενός ογκώδους επιστημονικού εγχειριδίου. Ένα άλλο πρόσφατο έργο, ένα ακαδημαϊκό άρθρο που περιέγραφε την έρευνα σε έναν μόνο τύπο νευρικού κυττάρου στον υποθάλαμο, είχε έκταση πάνω από εκατό σελίδες και παρέθετε 700 περίτεχνα πειράματα. Αυτός είναι ο λόγος που, παρ’ όλη την έρευνα που έχει ήδη γίνει, ο ανθρώπινος νους, τόσο ο συνειδητός όσο και ο ασυνείδητος, παρουσιάζει ακόμη τεράστιο μυστήριο και χιλιάδες επιστήμονες σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να εργάζονται για να φωτίσουν τη λειτουργία αυτών των περιοχών στο μοριακό, κυτταρικό, νευρικό και ψυχολογικό επίπεδο, εξιχνιάζοντας με ολοένα και μεγαλύτερη ακρίβεια το πώς αλληλεπιδρούν οι διάφορες οδοί για να παραγάγουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας.

Με την έλευση της λΑΜΣ και την αυξανόμενη δυνατότητα των επιστημόνων να μελετούν πώς συμβάλλουν οι διαφορετικές εγκεφαλικές δομές στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά, τα δύο ρεύματα που διαδέχθηκαν τον συμπεριφορισμό άρχισαν να ενώνουν τις δυνάμεις τους. Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι συνειδητοποίησαν πως μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν και να επαληθεύσουν τις θεωρίες τους για τις ψυχολογικές διεργασίες συνδέοντάς τες με τις πηγές τους στον εγκέφαλο. Οι γνωστικοί ψυχολόγοι αντιλήφθηκαν ότι μπορούσαν να εντοπίσουν τις ρίζες των νοητικών καταστάσεων. Αλλά και οι νευροεπιστήμονες, που έστιαζαν στη φυσική συγκρότηση του εγκεφάλου, κατάλαβαν ότι θα μπορούσαν να κατανοήσουν καλύτερα τη λειτουργία του αν γνώριζαν για τις νοητικές καταστάσεις και τις ψυχολογικές διεργασίες που παράγονται από τις διάφορες δομές. Και έτσι αναδύθηκε ένα νέο πεδίο, η κοινωνική γνωστική νευροεπιστήμη ή, πιο απλά, κοινωνική νευροεπιστήμη. Πρόκειται για το πάντρεμα τριών κλάδων: της κοινωνικής ψυχολογίας, της γνωστικής ψυχολογίας και της νευροεπιστήμης. Όπως προαναφέραμε, η πρώτη συνάντηση κοινωνικών νευροεπιστημόνων πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2001. Για να πάρετε μια ιδέα για το πόσο γρήγορα αναπτύχθηκε το πεδίο, σκεφτείτε τα εξής. Η πρώτη ακαδημαϊκή δημοσίευση για έρευνα που είχε γίνει με βάση τη λΑΜΣ εμφανίστηκε το 1991. Ολόκληρο το 1992 παρουσιάστηκαν μόνο τέσσερις τέτοιες δημοσιεύσεις. Μέχρι και το 2001, μια αναζήτηση για τις λέξεις «κοινωνική γνωστική νευροεπιστήμη» στο Διαδίκτυο έδινε μόλις 53 αποτελέσματα. Αλλά το 2007 τα αποτελέσματα για την ίδια ακριβώς αναζήτηση ήταν πάνω από 30.000,42 και οι νευροεπιστήμονες είχαν φτάσει να δημοσιεύουν μια νέα μελέτη βασισμένη στη λΑΜΣ κάθε τρεις ώρες.

Σήμερα, με τις νέες δυνατότητες που έχουν οι ερευνητές να παρακολουθούν τον εγκέφαλο εν δράσει και να καταλαβαίνουν τις ρίζες και το βάθος του ασυνείδητου, τα όνειρα του Βουντ, του Τζέιμς και των άλλων εκπροσώπων της Νέας Ψυχολογίας που ήθελαν να κάνουν αυτό το πεδίο μια αυστηρή πειραματική επιστήμη γίνονται επιτέλους πραγματικότητα. Και παρότι η αντίληψη του Φρόυντ για το ασυνείδητο ήταν προβληματική, η έμφασή του στη σημασία της ασυνείδητης σκέψης φαίνεται όλο και πιο βάσιμη. Ασαφείς έννοιες όπως το «αυτό» (id) και το «εγώ» (ego) έχουν δώσει τώρα τη θέση τους σε χάρτες της δομής, της συνεκτικότητας και της λειτουργίας του εγκεφάλου. Αυτό που έχουμε μάθει είναι ότι μεγάλο μέρος της κοινωνικής μας αντίληψης -όπως η όραση, η ακοή και η μνήμη μας- φαίνεται να προχωράει μέσα από οδούς που δεν συνδέονται με την επίγνωση, την πρόθεση ή τη συνειδητή προσπάθεια. Το πώς αυτός ο υποκατωφλικός προγραμματισμός επηρεάζει τη ζωή μας, τον τρόπο που παρουσιάζουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο που επικοινωνούμε και κρίνουμε τους άλλους ανθρώπους, τον τρόπο που αντιδρούμε στις κοινωνικές καταστάσεις και τον τρόπο που στοχαζόμαστε τον εαυτό μας είναι το έδαφος που θα εξερευνήσουμε στα επόμενα κεφάλαια.

***

Leonard Mlodinow (Λέοναρντ Μλοντίνοφ) –  Κάτω από το κατώφλι. Το νέα ασυνείδητο και τι μας διδάσκει.

 

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του εγκεφάλου μας;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Ένας μύθος για τον εγκέφαλο ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν γενικά μόνο το 10% (ή κάποιο άλλο μικρό ποσοστό ) του εγκεφάλου τους . Έχει αποδοθεί λανθασμένα σε πολλούς διάσημους ανθρώπους, ακόμα και στον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Θέλει να μας πει ότι ένα άτομο μπορεί να αξιοποιήσει αυτό το αχρησιμοποίητο δυναμικό και να αυξήσει την ευφυΐα του.

 

Αυτή η δημοφιλής αντίληψη ότι μεγάλα μέρη του εγκεφάλου παραμένουν αχρησιμοποίητα, και στη συνέχεια θα μπορούσαν να “ενεργοποιηθούν”, στηρίζεται σε ψευδή δημοσιεύματα που συναρπάζουν τον κόσμο και όχι στην επιστήμη. Αν και πρέπει να περιγραφούν πλήρως συγκεκριμένοι μηχανισμοί σχετικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου – π.χ. μνήμη, συνείδηση ​​- η φυσιολογία της χαρτογράφησης του εγκεφάλου υποδηλώνει ότι όλες οι περιοχές του εγκεφάλου λειτουργούν και ότι χρησιμοποιούνται σχεδόν όλη την ώρα.

Η πιθανή προέλευση για τον μύθο του «δέκα τοις εκατό» είναι οι θεωρητικές ενεργειακές θεωρίες των ψυχολόγων του Χάρβαρντ  William James & Boris Sidis που, στη δεκαετία του 1890, δοκίμασαν τη θεωρία στην ταχεία ανάπτυξη του παιδιού θαύματος William Sidis.. Στη συνέχεια, ο William James είπε στο ακροατήριο της διάλεξης ότι οι άνθρωποι γνωρίζουν μόνο ένα κλάσμα του πλήρους ψυχικού τους δυναμικού, το οποίο θεωρείται εύλογο αίτημα.

Η προέλευση του μύθου αποδόθηκε επίσης στον Wilder Penfield , τον γεννημένο στις ΗΠΑ νευροχειρουργό που ήταν ο πρώτος διευθυντής του Νευρολογικού Ινστιτούτου του Μόντρεαλ του Πανεπιστημίου McGill .

Η ιδέα κέρδισε υποστήριξη στο κίνημα αυτοβοήθειας της δεκαετίας του 1920, με το βιβλίο Mind Myths: Exploring Popular Assumptions About the Mind and Brain που περιλαμβάνει ένα κεφάλαιο για το 10% με το μότο  “Δεν υπάρχει όριο σε ό, τι μπορεί να επιτύχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Οι επιστήμονες και οι ψυχολόγοι μας λένε ότι χρησιμοποιούμε κλάσμα μόνο της εγκεφαλικής μας δύναμης.”

Αυτό συνεχίστηκε με τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας και John Campbell , ο οποίος έγραψε σε ένα διήγημα του 1932 ότι “κανένας άνθρωπος σε όλη την ιστορία δεν χρησιμοποίησε ποτέ ούτε το μισό μέρος της δύναμης του εγκεφάλου του ” και ακολούθησαν πολλοί άλλοι μέχρι σήμερα.

 

Ο μύθος πιθανότατα προήλθε από μια παρανόηση (ή λανθασμένη παρουσίαση) της νευρολογικής έρευνας στα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ου αιώνα. Για παράδειγμα, οι λειτουργίες πολλών περιοχών του εγκεφάλου (ειδικά στον εγκεφαλικό φλοιό ) είναι αρκετά περίπλοκες ώστε οι επιπτώσεις της βλάβης να είναι λεπτές, προκαλώντας τους τότε νευρολόγους να αναρωτηθούν τι έκαναν αυτές οι περιοχές. Ο εγκέφαλος ανακαλύφθηκε επίσης ότι αποτελείται κυρίως από γλοιακά κύτταρα , τα οποία φάνηκαν να έχουν πολύ μικρές λειτουργίες. Οι νευροεπιστήμονες τη δεκαετία του 1930 γνώριζαν για τον μεγάλο αριθμό «τοπικών» νευρώνων στον εγκέφαλο. Και η παρεξήγηση της λειτουργίας των τοπικών νευρώνων μπορεί να έχει οδηγήσει στο μύθο του 10%.

Ο μύθος θα μπορούσε να είχε πολλαπλασιαστεί απλώς λόιγω της ιδέας ότι ορισμένοι χρησιμοποιούν ένα μικρό ποσοστό του εγκεφάλου τους ανά πάσα στιγμή.

Skull_and_brain_normal_human.svg

Οι μαγνητικές τομογραφίες του εγκεφάλου έχουν δείξει ότι ανεξάρτητα από το τι κάνει, όλες οι περιοχές του εγκεφάλου είναι πάντα ενεργές. Ορισμένες περιοχές είναι πιο ενεργές ταυτόχρονα από άλλες, αλλά χωρίς να προκαλεί εγκεφαλική βλάβη, δεν υπάρχει κανένα μέρος του εγκεφάλου που δεν λειτουργεί απολύτως. Αποκαλύπτουν οι εξετάσεις ότι ακόμη και κατά τη διάρκεια του ύπνου , όλα τα μέρη του εγκεφάλου παρουσιάζουν κάποιο επίπεδο δραστηριότητας. Μόνο σε περίπτωση σοβαρής βλάβης ο εγκέφαλος έχει «σιωπηλές» περιοχές.

Εάν το 90% ήταν περιττό, θα υπήρχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα επιβίωσης για τους ανθρώπους με μικρότερους, πιο αποτελεσματικούς εγκεφάλους. Εάν αυτό ήταν αλήθεια, η διαδικασία της φυσικής επιλογής θα είχε εξαλείψει τα αναποτελεσματικά τμήματα του εγκεφάλου. Είναι επίσης πολύ απίθανο ένας εγκέφαλος με τόση περιττή ύλη να είχε εξελιχθεί αρχικά. Δεδομένου του ιστορικού κινδύνου θανάτου κατά τον τοκετό που σχετίζεται με το μεγάλο μέγεθος του εγκεφάλου (και συνεπώς το μέγεθος του κρανίου) των ανθρώπων, θα υπήρχε μια ισχυρή πίεση επιλογής ενάντια σε ένα τόσο μεγάλο μέγεθος εγκεφάλου εάν μόνο το 10 τοις εκατό ήταν πράγματι σε χρήση.

Συγχρόνως, τα κύτταρα του εγκεφάλου που δεν χρησιμοποιούνται έχουν την τάση να εκφυλίζονται. Ως εκ τούτου, εάν το 90 τοις εκατό του εγκεφάλου ήταν ανενεργό, η αυτοψία φυσιολογικών εγκεφάλων ενηλίκων θα αποκάλυπτε εκφυλισμό μεγάλης κλίμακας.

Κατά την αποδόμηση του μύθου του 10% η νευρολόγος Gabrielle-Ann Torre γράφει ότι ούτε η χρήση 100% του εγκεφάλου κάποιου θα ήταν επιθυμητή. Μια τέτοια απεριόριστη δραστηριότητα σχεδόν σίγουρα θα προκαλούσε επιληπτική κρίση. Η Torre γράφει ότι, ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας, ένα άτομο χρησιμοποιεί κατά πάσα πιθανότητα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου του μέσω του δικτύου προεπιλεγμένης λειτουργίας, ενός ευρέως διαδεδομένου δικτύου εγκεφάλου που είναι ενεργό και συγχρονισμένο ακόμη και όταν δεν υπάρχει γνωστική εργασία. Έτσι, “μεγάλα τμήματα του εγκεφάλου δεν είναι ποτέ πραγματικά αδρανή, όπως θα έλεγε ο μύθος του 10%.”

Στη λαϊκή κουλτούρα

Μερικοί υποστηρικτές της πεποίθησης “δέκα τοις εκατό του εγκεφάλου” έχουν από καιρό ισχυριστεί ότι το “αχρησιμοποίητο” ενενήντα τοις εκατό είναι ικανό να επιδείξει ψυχικές δυνάμεις και μπορεί να εκπαιδευτεί για να εκτελεί ψυχοκινησία και εξωσυντηρητική αντίληψη . Αυτή η ιδέα συνδέεται ιδιαίτερα με το προτεινόμενο πεδίο ” psionics ” (psychic + electronics), ένα αγαπημένο έργο του επιδραστικού συντάκτη επιστημονικής φαντασίας John Campbell Jr, στη δεκαετία του 1950 και του ’60. Δεν υπάρχει επιστημονικά ελεγμένο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων που να υποστηρίζουν την ύπαρξη τέτοιων δυνάμεων. Τέτοιες πεποιθήσεις παραμένουν διαδεδομένες μεταξύ των υποστηρικτών της New Age μέχρι σήμερα.

Τελικά, δεν είναι ότι χρησιμοποιούμε το 10 τοις εκατό του εγκεφάλου μας, απλώς ότι καταλαβαίνουμε μόνο το 10 τοις εκατό του πώς λειτουργεί.

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

8 λάθει του Nikola Tesla

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Ο Νίκολα Τέσλα ήταν ένας σπουδαίος Σέρβο-Αμερικανός μηχανικός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τελειοποίηση και προώθηση του εναλλασσόμενου ρεύματος. Ήταν επίσης οραματιστής που προέβλεψε τα smartphone, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την δημιουργία τεχνητών ήλιων, πολύ πριν το επιτρέψει ο χρόνος.

nikola tesla engineer scientist wrong

Ωστόσο, είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο Tesla πήρε μερικές φορές αντι-επιστημονικές καθώς και αντι-μαθηματικές θέσεις. Πολλές από τις απόψεις του για τον κόσμο ήταν ιδιαίτερα ψευδοεπιστημονικές. Έτσι, σε αυτήν την ανάρτηση, ας δούμε τις οκτώ φορές που ο Nikola Tesla έκανε λάθος.

1. Για τα ηλεκτρόνια

Ο Τέσλα δεν συμφώνησε με τη θεωρία των ατόμων που αποτελούνται από μικρότερα υποατομικά σωματίδια. Σκέφτηκε ότι δεν υπήρχε ηλεκτρόνιο που να δημιουργεί ηλεκτρικό φορτίο και ότι δεν είχε καμία σχέση με τον ηλεκτρισμό.

Ωστόσο, όχι μόνο το ηλεκτρόνιο ανακαλύφθηκε, αλλά και οι ιδιότητες και τα αποτελέσματά του μετρήθηκαν από τον φυσικό J.J. Thomson στις αρχές του εικοστού αιώνα. Χωρίς ηλεκτρόνια, τεχνολογίες όπως η τηλεόραση δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.

2. Για τη σχετικότητα

Σύμφωνα με τον Νίκολα Τέσλα, η θεωρία γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν το 1915 ήταν λάθος. Σχολίασε το 1932: “Πιστεύω ότι ο χώρος δεν μπορεί να κυρτωθεί, για τον απλό λόγο ότι δεν μπορεί να έχει ιδιότητες. Θα μπορούσε επίσης να ειπωθεί ότι ο Θεός έχει ιδιότητες. Αλλά δεν έχει”

Το 1935, ο Tesla είπε στους The New York Times: “Το έργο της σχετικότητας του Αϊνστάιν είναι ένα υπέροχο μαθηματικό ένδυμα που συναρπάζει, θαμπώνει και κάνει τους ανθρώπους τυφλούς στα υποκείμενα λάθη. Η θεωρία είναι σαν ένας ζητιάνος ντυμένος με μωβ που οι αδαείς άνθρωποι παίρνουν για έναν βασιλιά.”

Το 2004, ο δορυφόρος Gravity Probe-b ξεκίνησε για τη μέτρηση της καμπυλότητας που οφείλεται στη Γη. Τα δεδομένα της αναλύθηκαν από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και επιβεβαίωσε πράγματι τη θεωρία του Αϊνστάιν σε υψηλό βαθμό ακρίβειας το 2011.

Επιπλέον, χωρίς σχετικότητα, το GPS θα είχε αποτύχει στις λειτουργίες πλοήγησης και οι χάρτες Google δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν για να εντοπίσουν την ακρίβεια.

3. Σχετικά με τα μαθηματικά

Ο Νίκολα Τέσλα δεν είχε ισχυρή επιρροή πάνω στα προχωρημένα μαθηματικά. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που είπε το 1934: “Οι σημερινοί επιστήμονες αντικατέστησαν τα πειράματα με τα μαθηματικά, και ανακαλύπτουν συνεχώς εξισώσεις και τελικά χτίζουν μια δομή που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.”

Αυτό δεν ισχύει καθόλου – τα μαθηματικά και τα πειράματα είναι και τα δύο θεμελιώδη για την επιστημονική πρόοδο. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές μόνο τα μαθηματικά οδήγησαν σε ένα νέο είδος ανακάλυψης.

Για παράδειγμα: Ο Dirac προσπαθούσε να ενοποιήσει τη σχετικότητα με την κβαντική μηχανική και κατέληξε να προβλέψει την ύπαρξη της αντιύλης .

Ακόμα και ο Galileo Galilei του δέκατου έκτου αιώνα έδινε μεγάλη σημασία για τα μαθηματικά, όταν είπε: Η φιλοσοφία γράφεται στη μαθηματική γλώσσα. χωρίς αυτή περιπλανιέται μάταια μέσα σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο.

4. Σχετικά με την ατομική ενέργεια

Ο Tesla είπε στους The New York Times το 1931: “Η ιδέα της ατομικής ενέργειας είναι ψευδαίσθηση. Της έχω εναντιωθεί επί είκοσι πέντε χρόνια, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένοι που πιστεύουν ότι είναι πραγματοποιήσιμη.”

Διότι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, δεν εμπιστεύθηκε τη θεωρία των υποατομικών σωματιδίων. Έτσι, σύμφωνα με τον Tesla, τα άτομα ήταν αμετάβλητα – που σημαίνει ότι δεν μπορούσαν να διαχωριστούν ή να αλλάξουν με οποιονδήποτε τρόπο.

Δύο χρόνια μετά το θάνατο του Τέσλα το 1943, όχι μόνο η ανθρωπότητα διαχώρισε το άτομο, το χρησιμοποίησαν επίσης για να τερματίσουν τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρόλο που αυτή ξεκίνησε έναν αγώνα εναντίον των πυρηνικών όπλων και μια έκκληση για αφοπλισμό – αυτό είναι μια άλλη ιστορία από μόνη της.

Σήμερα, η ατομική ενέργεια είναι πηγή ενέργειας – όπως προβλέπει η φυσική της Lise Meitner – η οποία με τη σειρά της χρησιμοποιείται για την παραγωγή θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας. Επιπλέον, οι επιστήμονες εργάζονται επίσης με ένα πρότζεκτ σύντηξης μεγάλης κλίμακας που ονομάζεται ITER για μελλοντική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

5. Για τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα

Ο Γερμανός φυσικός Henrich Hertz απέδειξε την ακρίβεια των εξισώσεων του Maxwell όταν δημιούργησε με επιτυχία ηλεκτρομαγνητικά κύματα στο εργαστήριο.

Επειδή ο Tesla δεν είχε το μαθηματικό πλεονέκτημα, βασίστηκε πλήρως στα πειράματα. Αν και τα δικά του πειράματα τον οδήγησαν να πιστεύει εσφαλμένα ότι ο Χερτζ και ο Μάξγουελ έκαναν λάθος.

Σε μια διάλεξη του 1891 , ο Tesla εξέφρασε ανοιχτά τις διαφωνίες του με τον Hertz – ο οποίος ήταν ούτως ή άλλως σωστός.

Όμως τα επόμενα χρόνια, συλλέχθηκαν πολλές πρωτοποριακές αποδείξεις υπέρ του ηλεκτρομαγνητισμού του Maxwell.

Το 1898, ο ίδιος ο Tesla ανέπτυξε ένα τηλεκατευθυνόμενο σκάφος με βάση τα ραδιο-κύματα, αλλά μέχρι το 1919 δεν πίστευε στην ύπαρξη των κυμάτων EM και στις θεωρίες που ανέπτυξαν οι Maxwell και Hertz.

6. Για το ασύρματο ηλεκτρικό ρεύμα

Ο Τέσλα ήταν ένας μεγάλος οραματιστής αλλά το όραμά του δεν ήταν πάντα πρακτικό για όλους. Αφού τελειοποίησε εναλλακτικές τρέχουσες τεχνολογίες , ήθελε να κάνει μια νέα επαναστατική αλλαγή – καθιστώντας τα καλώδια άχρηστα.

Έτσι, το 1901-1902, έχτισε τον Πύργο του Wardenclyffe, την προσπάθειά του να μεταφέρει ηλεκτρισμό μέσω του εδάφους. Νωρίτερα πίστευε ότι μπορούσε να το κάνει μέσω του αέρα, αλλά αργότερα το βρήκε ανέφικτο.

Ο Τέσλα υποσχέθηκε ότι ο χρηματοδότης του JP Morgan θα είχε 100 φορές απόδοση στην αρχική του επένδυση. Ωστόσο, οι μηχανικοί επεσήμαναν ότι τα ρεύματα που εγχέονται στο έδαφος θα εξαπλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις, και γρήγορα γίνονται διαχέονται παντού οπότε δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μεγάλες αποστάσεις.

Επίσης, περίπου την ίδια στιγμή, ο Guglielmo Marconi, που σε αντίθεση με τον Tesla, πίστευε και συνεργάστηκε με τα EM κύματα, είχε μεταδώσει με επιτυχία τον κώδικα Μορς για το γράμμα S στον Ατλαντικό.

Ο Tesla ήθελε να μεταφέρει ηλεκτρισμό ασύρματα – πρακτικά, ακόμη και τώρα είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Ο Marconi, από την άλλη πλευρά, ενδιαφερόταν για την ασύρματη μετάδοση πληροφοριών.

Εκτός από τα μηχανικά και οικονομικά προβλήματα, δεν ελήφθησαν υπόψη οι κίνδυνοι της ασύρματης ηλεκτρικής ενέργειας για την κοντινή ​​φύση. Έτσι, το έργο Wardenclyffe Tower έπρεπε να εγκαταλειφθεί.

7. Για την επιστήμη

Παρόλο που ο Tesla ήταν ένας λαμπρός μηχανικός και πειραματιστής, μερικές φορές είχε ψευδοεπιστημονικές ιδέες, που δεν είχαν καμία βάση στην πραγματικότητα και δεν είχε πειραματικά δεδομένα – μια ποιότητα που σεβόταν.

Για παράδειγμα, είπε κάποτε: Μια μόνο ακτίνα φωτός από ένα μακρινό αστέρι που πέφτει πάνω στο μάτι ενός τυράννου σε περασμένους χρόνους μπορεί να έχει αλλάξει την πορεία της ζωής του, μπορεί να έχει αλλάξει το πεπρωμένο των εθνών, μπορεί να έχει μεταμορφώσει την επιφάνεια του πλανήτη, τόσο περίπλοκη, τόσο αδιανόητα περίπλοκη είναι οι διαδικασίες στη Φύση.

Αυτή η σκέψη, αν και ποιητικά όμορφη, δεν έχει θέση σε επιστημονικό εργαστήριο – δεν λειτουργεί έτσι. Επειδή τα μακρινά αστέρια και οι πλανήτες και οι κινήσεις τους δεν έχουν μετρήσιμα αποτελέσματα στη Γη. Είναι άσκοπο και μη επιστημονικό.

8. Σχετικά με τη ραδιενέργεια

Το 1903, οι Marie Curie , Pierre Curie και Henri Becquerel κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ στη φυσική για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας.

Ωστόσο, ο Τέσλα δεν ήταν πεπεισμένος αφού δεν πίστευε ότι το άτομο ήταν διαιρετό και ότι είχε εσωτερικές δυνάμεις και υποατομικά σωματίδια.

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα φαινόμενα ραδιενέργειας δεν ήταν αποτέλεσμα δυνάμεων μέσα στη ραδιενεργή ουσία αλλά από τις ακτίνες που εκπέμπει ο Ήλιος.

Είπε λοιπόν στους The New York Times το 1931: Εάν το ράδιο μπορούσε να ελεγχθεί με αποτελεσματικό τρόπο με αυτή την ακτίνα, θα σταματούσε να είναι ραδιενεργό.

Ανακεφαλαίωση

Ο Νίκολα Τέσλα ήταν ιδιοφυής εφευρέτης και εξερευνητής του οποίου το έργο έφερε την ηλεκτρική επανάσταση που μεταμόρφωσε την καθημερινή ζωή. Ο Αϊνστάιν έγραψε στον Τέσλα: Ως εξέχων πρωτοπόρος στον τομέα των ρευμάτων υψηλής συχνότητας … Σας συγχαίρω για τις μεγάλες επιτυχίες του έργου της ζωής σας.

Αλλά την ίδια στιγμή ο Νίκολα Τέσλα ήταν επίσης άνθρωπος – ζήλια, άρνηση και απογοήτευση, έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην επαγγελματική του ζωή.

Η απογοήτευσή του με τα προχωρημένα μαθηματικά τον οδήγησε να καταλήξει λανθασμένα στο συμπέρασμα ότι οι εξισώσεις και η σχετικότητα του Maxwell ήταν λάθος.

Η άρνησή του για τη σύγχρονη επιστήμη τον άφησε πάρα πολύ πίσω από τους συγχρόνους του – Marconi, Braun, Bose – στην ικανότητά του να συνεισφέρει στην ασύρματη επικοινωνία.

Σίγουρα, ο Tesla πέτυχε αυτό που οι άλλοι μπορούσαν μόνο να ονειρευτούν. Αλλά το θέμα είναι, να μην βάλουμε τον Tesla σε βάθρο, ή να χτίσουμε θεωρίες συνωμοσίας υπέρ του, όπως θα ήθελαν να κάνουν πολλοί οπαδοί. Δεν δικαιολογεί τη λαμπρότητα του Tesla.

Πηγή

 

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να «καθρεπτίσει» συναισθήματα;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Εν μέσω πανδημίας, οι τεχνολογικές εταιρείες βρήκαν πρόσφορο έδαφος για επέκταση της χρήσης λογισμικών αναγνώρισης συναισθημάτων, σε διάφορους τομείς. Είναι όμως ασφαλής αυτή η εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης; Οι ειδικοί λένε πως όχι…

Οι τράπεζες δεδομένων τεχνολογικών κολοσσών είναι προ πολλού γεμάτες με στοιχεία από φωτογραφίες και βίντεο ανθρώπων. Αρκεί να λάβει κανείς υπόψη του το πλήθος των αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες.

Προχωρώντας ένα βήμα πέρα από την χρήση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) για την αναγνώριση προσώπου, πλέον προσφέρουν σε ολοένα και περισσότερες εταιρείες, υπηρεσίες και φορείς νέες δυνατότητες, μέσω λογισμικών αναγνώρισης συναισθημάτων.

Σκανάροντας το πρόσωπο -συχνά χωρίς αυτό να είναι εν γνώσει ή με συγκατάθεση του ατόμου- η συγκεκριμένη τεχνολογία, γνωστή ως ERT, μπορεί να καταγράψει εκφράσεις λύπης ή χαράς, έκπληξης ή φόβου, απέχθειας ή θυμού. Ή τέλος πάντων όπως έτσι αυτή τα αναγνωρίζει…

Η τεχνολογία χρησιμοποιείται ήδη από πολλές εταιρείες για να καταγράψουν τις αντιδράσεις των καταναλωτών στα προϊόντα τους. Από διαφημιστικές εταιρείες. Στην πρόληψη προσωπικού. Στα φύλαξη αεροδρομίων και συνόρων. Από υπηρεσίες ασφαλείας και αστυνόμευσης. Ακόμη και για εκπαιδευτικούς ή ιατρικούς λόγους.

«Χρυσές» δουλειές, εν μέσω πανδημίας

«Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι εταιρείες τεχνολογίας προώθησαν τα λογισμικά αναγνώρισης συναισθημάτων που διαθέτουν για την εξ αποστάσεως παρακολούθηση εργαζομένων, ακόμη και παιδιών», γράφει σε άρθρο της στο Nature  η Κέιτ Κρόφορντ, κύρια αναλύτρια στη Microsoft και συγγραφέας του βιβλίου Atlas of AI (2021).

Μνημονεύει μάλιστα ως παράδειγμα το πρόγραμμα 4 Little Trees, που αναπτύχθηκε στο Χονγκ Κονγκ, για την αξιολόγηση των συναισθήματα μικρών μαθητών, κατά τη διάρκεια της τηλεκπαίδευσης, ένεκα καραντίνας.

Το πρόγραμμα «χαρτογραφεί τα χαρακτηριστικά του προσώπου για να καταχωρήσει κάθε μαθητή σε μια συναισθηματική κατηγορία, όπως ευτυχία, θλίψη, θυμό, αηδία, έκπληξη ή φόβο. Μετρά επίσης το “κίνητρο” και προβλέπει βαθμούς», αναφέρει η Κρόφορντ, η οποία -όπως και πολλοί άλλοι- ζητά να θεσπιστεί άμεσα ρυθμιστικό πλαίσιο για αυτή την ταχύτατα αναπτυσσόμενη αγορά, που μέχρι το 2024 αναμένεται να φτάσει σε αξία τα 56 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το πρόγραμμα «χαρτογραφεί τα χαρακτηριστικά του προσώπου για να καταχωρήσει κάθε μαθητή σε μια συναισθηματική κατηγορία, όπως ευτυχία, θλίψη, θυμό, αηδία, έκπληξη ή φόβο. Μετρά επίσης το “κίνητρο” και προβλέπει βαθμούς», αναφέρει η Κρόφορντ, η οποία -όπως και πολλοί άλλοι- ζητά να θεσπιστεί άμεσα ρυθμιστικό πλαίσιο για αυτή την ταχύτατα αναπτυσσόμενη αγορά, που μέχρι το 2024 αναμένεται να φτάσει σε αξία τα 56 δισεκατομμύρια δολάρια.

Διαφωνούν οι ειδικοί

O προβληματισμός στην επιστημονική κοινότητα για το εάν και κατά πόσο η τεχνητή νοημοσύνη (AI) μπορεί πράγματι να ανιχνεύσει και να ερμηνεύσει σωστά τα ανθρώπινα συναισθήματα, περισσεύει.

Μελέτη της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολογίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία για ακριβή πρόβλεψη της συναισθηματικής κατάστασης ενός ατόμου με αυτή τη μέθοδο.

Οι εκφράσεις των συναισθημάτων διαφέρουν άλλωστε, αναλόγως πολιτισμού και κοινωνίας.

«Οι εταιρείες τεχνολογίας μπορεί κάλλιστα να θέτουν ένα ερώτημα που είναι θεμελιωδώς λάθος», τονίζουν χαρακτηριστικά οι συντάκτες της μελέτης.

Επικίνδυνες παγίδες

Υπάρχουν πολλοί τρόποι που η τεχνολογία μπορεί να βλάψει τους ανθρώπους, παρατηρεί η Ντέμπορα Ράτζι, πτυχιούχος πληροφορικής και διακεκριμένη ακτιβίστρια κατά της φυλετικής προκατάληψης της AI.

«O ένας τρόπος είναι το σύστημα να μην λειτουργεί», λέει σε συνέντευξή της στο MIT Technology Review. «Εξαιτίας των υψηλών ποσοστών λάθους σε μη λευκούς, τους θέτει σε κίνδυνο. O δεύτερος τρόπος είναι όταν λειτουργεί ως τέλειο σύστημα αναγνώρισης, που μπορεί εύκολα να εργαλειοποιηθεί κατά ομάδων».

Ήδη, υπάρχει πληθώρα λαθών και παρερμηνειών από συστήματα ΑΙ στην ανάγνωση των εκφράσεων ατόμων της μαύρης φυλής. Τα έχουν καταγράψει έρευνες και αποτυπώσει με σαφήνεια το βραβευμένο ντοκιμαντέρ Coded Bias.

Nομικό πλαίσιο στην Ε.Ε

Με στόχο την επιβολή ρυθμιστικού πλαισίου, αλλά και αξιοποίησης της ΑΙ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε προ ημερών πρόταση νόμου για την τεχνητή νοημοσύνη, απαγορεύοντας τη χρήση της για «πρακτικές χειραγώγησης», «εθισμού» και «κοινωνικού ελέγχου» και προαναγγέλλοντας αυστηρούς όρους σε όσες πρακτικές χαρακτηρίζονται «υψηλού κινδύνου».

Μεταξύ αυτών, η Επιτροπή συγκαταλέγει την εκπαίδευση, την απασχόληση, βασικές ιδιωτικές και δημόσιες υπηρεσίες (συμπεριλαμβανομένων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών), τη διαχείριση της μετανάστευσης και την απονομή δικαιοσύνης.

Σε συνδυασμό, δε, με ένα σχέδιο συντονισμού των κρατών μελών, τον νέο νομικό πλαίσιο -αναφέρει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή- θα εγγυάται την ασφάλεια των δεδομένων και τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών και των επιχειρήσεων, ενισχύοντας παράλληλα την αποδοχή της ΑΙ, τις επενδύσεις και την καινοτομία σε όλη την Ε.Ε.

Όπως πάντως επεσήμαναν επικριτές της πρότασης, το κείμενο είναι επικίνδυνα ασαφές, δημιουργώντας έτσι πιθανά «παράθυρα» στον νόμο.

«Είναι απαραίτητη μια πιο αυστηρή προσέγγιση, δεδομένου ότι η βιομετρική αναγνώριση από απόσταση, μια εφαρμογή στην οποία η ΑΙ μπορεί να φέρει πρωτοφανείς εξελίξεις, εγκυμονεί εξαιρετικά υψηλούς κινδύνους βαθιάς και αντιδημοκρατικής παρείσφρησης στην ιδιωτική ζωή των πολιτών», ανέφερε χαρακτηριστικά σε σε ανακοίνωσή του ο Ευρωπαϊκός Επόπτης Προστασίας Δεδομένων (EDPS), ψέγοντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για υπερβολικά χαλαρή στάση.

Μαργαρίτα Βεργολιά – https://www.in.gr/2021/05/08/b-science/technology/mporei-texniti-noimosyni-na-ginei-kathreftis-synaisthimaton/

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Φορητή αριθμομηχανή: Η εφεύρεση που δεν ήθελε κανείς!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Ο φυσικός Τζακ Κίλμπι πρέπει να «τρελάθηκε» όταν η εταιρεία στην οποία εργαζόταν, η Texas Instruments, σχεδόν αγνόησε την εφεύρεσή του. Το καλοκαίρι του 1958, ο Αμερικανός επιστήμονας την ώρα που οι συνάδελφοί του έκαναν διακοπές, αυτοσχεδιάζοντας με βάση τις γνώσεις και τη φαντασία του, έφτιαξε το πρώτο chip στον κόσμο. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια μέχρι αυτή η ανακάλυψη να πάρει την οριστική μορφή της και να είναι η πρώτη φορητή αριθμομηχανή ή αλλιώς το γνωστό κομπιουτεράκι.

Το 1959 ο επίσης φυσικός Ρόμπερτ Νόις, ο οποίος εργαζόταν στην εταιρεία Fairchild, κατασκεύασε επίσης ένα μικροτσίπ. O Kίλμπι εν τω μεταξύ είχε πάρει τον αριθμό πατέντας 3.138.743. Αργότερα θα του φαινόταν πολύ χρήσιμος μια και έγιναν δικαστικές διαμάχες για την πατρότητα της φορητής αριθμομηχανής. Στο τέλος πάντως έγινε συμβιβασμός.

Το 1982 ο Τζακ Κίλμπι κατατάχθηκε για την εφεύρεσή του δίπλα στους μεγάλους Αμερικανούς συναδέλφους του εφευρέτες, όπως τον Τόμας Έντισον και τους αδελφούς Ράιτ. 
Το 2000 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσικής
. Ωστόσο στη δεκαετία του 1950 τα «μεγάλα κεφάλια» της πληροφορικής δεν μπορούσαν πραγματικά να εκτιμήσουν την αξία της εφεύρεσής του.

Παχουλό και έξυπνο …

Στις 29 Μαρτίου 1967 ο Αμερικανός φυσικός παρουσίασε στον διευθυντή της Texas Instruments το περίφημο «Cal Tech». Το μικρό μαύρο κουτί από αλουμίνιο ήταν τόσο παχύ όσο ένα λεξικό, ζύγιζε 1,25 κιλά και σίγουρα δεν χωρούσε σε καμία τσέπη. Ωστόσο ήταν φορητό και μπορούσε να δουλεύει με μπαταρίες. Επίσης, ήταν σε θέση να προσθέτει εξαψήφιους αριθμούς, να αφαιρεί, να πολλαπλασιάζει και να διαιρεί. Πιο σύνθετες μαθηματικές πράξεις πάντως δεν μπορούσε να κάνει. Και πάλι πάντως ο ενθουσιασμός των προϊσταμένων του Τζακ Κίλμπι δεν ήταν μεγάλος. Έδωσαν ωστόσο την άδεια στην ιαπωνική εταιρεία Canon να το κατασκευάσει και το 1970 κυκλοφόρησε το Pocketronic. Στην αμερικανική αγορά κόστιζε 400 δολάρια. Στη Γερμανία περίπου 2.000 γερμανικά μάρκα, όσο περίπου ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.

Οι τιμές πάντως με το πέρασμα του χρόνου έπεφταν και το 1974 κόστιζαν γύρω στα 100 ευρώ. Τα επόμενα χρόνια γνώρισαν μια απίστευτη άνθιση. Οι πωλήσεις στη Γερμανία μόνο το 1999 έφθασαν τα 4,4 εκατομμύρια. Σήμερα βέβαια όλα τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα έχουν αριθμομηχανές. Παρόλα αυτά πέρυσι στη Γερμανία πουλήθηκαν 2,6 εκατομμύρια κομμάτια.

Μια εφεύρεση που άλλαξε πολλά στην καθημερινότητά μας. Ποιος θα μπορούσε σήμερα να φανταστεί ότι θα κάνει λογαριασμούς χωρίς αριθμομηχανή;

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

80 χρόνια από τον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ


Στο ερώτημα «ποιος ήταν ο πρώτος Η/Υ» δεν μπορεί να απαντήσει ούτε η Google: Στα αγγλικά εμφανίζεται ο ENIAC και στα γερμανικά ο Ζ3 του γερμανού Κόνραντ Τσούζε.

Θάρρος και τόλμη είναι δύο από τα χαρακτηριστικά που σίγουρα δεν έλειπαν από τον γερμανό μηχανικό Κόνραντ Τσούζε. Εργαζόμενος σε καθεστώς μόνιμης απασχόλησης -ένα σπάνιο φαινόμενο για τις εργασιακές συνθήκες τις εποχής- στον τομέα δομικής μηχανικής αεροσκαφών στο Βερολίνο, αποφάσισε να επαναπροσδιορίσει την καριέρα του: το 1935 έγινε αυτοαπασχολούμενος. Στο σαλόνι των γονιών του έφτιαξε μία αριθμομηχανή, με σκοπό να διευκολύνει την δουλειά του ως μηχανικό… αυτοματοποιώντας την. Η αριθμομηχανή του θεωρείται σήμερα ένα αξιόπιστο προσχέδιο των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο πρώτος απολύτως λειτουργικός υπολογιστής ωστόσο του γερμανού μηχανικού ακολούθησε μερικά χρόνια αργότερα: Στις 12 Μαΐου ο Ζ3 συμπληρώνει 80 χρόνια από τότε που τέθηκε για πρώτη φορά σε λειτουργία.

Από τον Ζ1 στον Ζ3

Μετά την πρώτη απόπειρα, ο Τσούζε αποφάσισε πως δεν ήθελε απλά μία αριθμομηχανή, αλλά να δημιουργήσει έναν «εγκέφαλο-μηχανή». Η λειτουργία της θα γινόταν βάσει του δυαδικού συστήματος, δηλαδή 0 και 1, τα οποία αντιστοιχούσαν σε «σωστό» και «λάθος»  – κάτι στο οποίο βασίστηκε αργότερα ολόκληρη η τεχνολογική εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Το πρώτο προσχέδιο για τον υπολογιστή του Τσούζε, τον Z1 με έτος κατασκευής το 1938, αποτελείται από λαμαρίνες που βρίσκονται τοποθετημένες η μία επάνω στην άλλη. «Ο Z1 κολλούσε διαρκώς», γράφει ο επιστήμονας ΙΤ και ιστορικός Ραλφ Μπίλοφ από το Βερολίνο σε μία καταχώρηση στη σελίδα του μεγαλύτερου μουσείου ηλεκτρονικών υπολογιστών παγκοσμίως, το Χάιντς Νίξντορφ Φόρουμ.

Σε μια δεύτερη προσπάθεια, ο Τσούζε επιχείρησε να αποφύγει απλά μία βελτίωση του μηχανισμού – ο Ζ2 λειτουργούσε μεν καλύτερα από τον πρώτο, αλλά δεν ήταν ακόμη αρκετά αξιόπιστος ώστε να προωθηθεί εμπορικά. Ωστόσο προκάλεσε το ενδιαφέρον του Άλφρεντ Τάιχμαν, ο οποίος ήταν τότε επικεφαλής ενός τμήματος στο Γερμανικό Ινστιτούτο Έρευνας της Αεροπορίας (DVL).

Ζ3: Ο πρώτος προγραμματιζόμενος ηλεκτρομηχανικός υπολογιστής

Οι μηχανικοί του ινστιτούτου μελετούσαν τότε να σταθεροποιήσουν τα φτερά των αεροπλάνων – βλέποντας ο Τάιχμαν τον Ζ2 του Τσούζε συνειδητοποίησε πως μέσω ενός τέτοιου υπολογιστή θα μπορούσε να διευκολύνει τους πολύπλοκους υπολογισμούς που απαιτούνταν για την έρευνα του ινστιτούτου. Μετά την ανάθεση έργου, ο Τσούζε χρειάστηκε περίπου ένα χρόνο για να φτιάξει τον υπολογιστή Ζ3: Mε 2.000 ρελέ, πρόκειται για τον πρώτο προγραμματιζόμενο ηλεκτρομηχανικό υπολογιστή στην ιστορία της πληροφορικής. Η πρώτη του δοκιμαστική λειτουργία έγινε πριν από ακριβώς 80 χρόνια, στις 12 Μαΐου 1941 στο Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου.

O Κόνραντ Τσούζε μαζί με τον Ζ3

«Αν λάβει κανείς υπόψη την χρήση ηλεκτρομαγνητικής τεχνολογίας, τότε ο Ζ3 ήταν ο πρώτος αξιόπιστος ηλεκτρονικός υπολογιστής», επισημαίνει ο Μπίλοφ. Βέβαια ο Ζ3 δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, παρά το ότι τέθηκε αρκετές φορές σε λειτουργία: Μόλις δύο χρόνια μετά την πρώτη λειτουργία του, το 1943, καταστράφηκε σε έναν βομβαρδισμό. Ένα ακριβές αντίγραφό του Ζ3 βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Τεχνολογίας του Μονάχου.

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Χρησιμοποιούν οι άνθρωποι μόνο το 10 % του εγκεφάλου τους; (εξετάζοντας τον μύθο)

| 0 ΣΧΟΛΙΑ


Ένας μύθος για τον εγκέφαλο ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν γενικά μόνο το 10% (ή κάποιο άλλο μικρό ποσοστό ) του εγκεφάλου τους . Έχει αποδοθεί λανθασμένα σε πολλούς διάσημους ανθρώπους, ακόμα και στον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Θέλει να μας πει ότι ένα άτομο μπορεί να αξιοποιήσει αυτό το αχρησιμοποίητο δυναμικό και να αυξήσει την ευφυΐα του.

Skull_and_brain_normal_human.svg

Αυτή η δημοφιλής αντίληψη ότι μεγάλα μέρη του εγκεφάλου παραμένουν αχρησιμοποίητα, και στη συνέχεια θα μπορούσαν να “ενεργοποιηθούν”, στηρίζεται σε ψευδή δημοσιεύματα που συναρπάζουν τον κόσμο και όχι στην επιστήμη. Αν και πρέπει να περιγραφούν πλήρως συγκεκριμένοι μηχανισμοί σχετικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου – π.χ. μνήμη, συνείδηση ​​- η φυσιολογία της χαρτογράφησης του εγκεφάλου υποδηλώνει ότι όλες οι περιοχές του εγκεφάλου λειτουργούν και ότι χρησιμοποιούνται σχεδόν όλη την ώρα.

Η πιθανή προέλευση για τον μύθο του «δέκα τοις εκατό» είναι οι θεωρητικές ενεργειακές θεωρίες των ψυχολόγων του Χάρβαρντ  William James & Boris Sidis που, στη δεκαετία του 1890, δοκίμασαν τη θεωρία στην ταχεία ανάπτυξη του παιδιού θαύματος William Sidis.. Στη συνέχεια, ο William James είπε στο ακροατήριο της διάλεξης ότι οι άνθρωποι γνωρίζουν μόνο ένα κλάσμα του πλήρους ψυχικού τους δυναμικού, το οποίο θεωρείται εύλογο αίτημα.

Η προέλευση του μύθου αποδόθηκε επίσης στον Wilder Penfield , τον γεννημένο στις ΗΠΑ νευροχειρουργό που ήταν ο πρώτος διευθυντής του Νευρολογικού Ινστιτούτου του Μόντρεαλ του Πανεπιστημίου McGill .

Η ιδέα κέρδισε υποστήριξη στο κίνημα αυτοβοήθειας της δεκαετίας του 1920, με το βιβλίο Mind Myths: Exploring Popular Assumptions About the Mind and Brain που περιλαμβάνει ένα κεφάλαιο για το 10% με το μότο  “Δεν υπάρχει όριο σε ό, τι μπορεί να επιτύχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Οι επιστήμονες και οι ψυχολόγοι μας λένε ότι χρησιμοποιούμε κλάσμα μόνο της εγκεφαλικής μας δύναμης.”

Αυτό συνεχίστηκε με τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας και John Campbell , ο οποίος έγραψε σε ένα διήγημα του 1932 ότι “κανένας άνθρωπος σε όλη την ιστορία δεν χρησιμοποίησε ποτέ ούτε το μισό μέρος της δύναμης του εγκεφάλου του ” και ακολούθησαν πολλοί άλλοι μέχρι σήμερα.

Ο μύθος πιθανότατα προήλθε από μια παρανόηση (ή λανθασμένη παρουσίαση) της νευρολογικής έρευνας στα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ου αιώνα. Για παράδειγμα, οι λειτουργίες πολλών περιοχών του εγκεφάλου (ειδικά στον εγκεφαλικό φλοιό ) είναι αρκετά περίπλοκες ώστε οι επιπτώσεις της βλάβης να είναι λεπτές, προκαλώντας τους τότε νευρολόγους να αναρωτηθούν τι έκαναν αυτές οι περιοχές. Ο εγκέφαλος ανακαλύφθηκε επίσης ότι αποτελείται κυρίως από γλοιακά κύτταρα , τα οποία φάνηκαν να έχουν πολύ μικρές λειτουργίες. Οι νευροεπιστήμονες τη δεκαετία του 1930 γνώριζαν για τον μεγάλο αριθμό «τοπικών» νευρώνων στον εγκέφαλο. Και η παρεξήγηση της λειτουργίας των τοπικών νευρώνων μπορεί να έχει οδηγήσει στο μύθο του 10%.

Ο μύθος θα μπορούσε να είχε πολλαπλασιαστεί απλώς λόιγω της ιδέας ότι ορισμένοι χρησιμοποιούν ένα μικρό ποσοστό του εγκεφάλου τους ανά πάσα στιγμή.

Οι μαγνητικές τομογραφίες του εγκεφάλου έχουν δείξει ότι ανεξάρτητα από το τι κάνει, όλες οι περιοχές του εγκεφάλου είναι πάντα ενεργές. Ορισμένες περιοχές είναι πιο ενεργές ταυτόχρονα από άλλες, αλλά χωρίς να προκαλεί εγκεφαλική βλάβη, δεν υπάρχει κανένα μέρος του εγκεφάλου που δεν λειτουργεί απολύτως. Αποκαλύπτουν οι εξετάσεις ότι ακόμη και κατά τη διάρκεια του ύπνου , όλα τα μέρη του εγκεφάλου παρουσιάζουν κάποιο επίπεδο δραστηριότητας. Μόνο σε περίπτωση σοβαρής βλάβης ο εγκέφαλος έχει «σιωπηλές» περιοχές.

Εάν το 90% ήταν περιττό, θα υπήρχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα επιβίωσης για τους ανθρώπους με μικρότερους, πιο αποτελεσματικούς εγκεφάλους. Εάν αυτό ήταν αλήθεια, η διαδικασία της φυσικής επιλογής θα είχε εξαλείψει τα αναποτελεσματικά τμήματα του εγκεφάλου. Είναι επίσης πολύ απίθανο ένας εγκέφαλος με τόση περιττή ύλη να είχε εξελιχθεί αρχικά. Δεδομένου του ιστορικού κινδύνου θανάτου κατά τον τοκετό που σχετίζεται με το μεγάλο μέγεθος του εγκεφάλου (και συνεπώς το μέγεθος του κρανίου) των ανθρώπων, θα υπήρχε μια ισχυρή πίεση επιλογής ενάντια σε ένα τόσο μεγάλο μέγεθος εγκεφάλου εάν μόνο το 10 τοις εκατό ήταν πράγματι σε χρήση.

Συγχρόνως, τα κύτταρα του εγκεφάλου που δεν χρησιμοποιούνται έχουν την τάση να εκφυλίζονται. Ως εκ τούτου, εάν το 90 τοις εκατό του εγκεφάλου ήταν ανενεργό, η αυτοψία φυσιολογικών εγκεφάλων ενηλίκων θα αποκάλυπτε εκφυλισμό μεγάλης κλίμακας.

Κατά την αποδόμηση του μύθου του 10% η νευρολόγος Gabrielle-Ann Torre γράφει ότι ούτε η χρήση 100% του εγκεφάλου κάποιου θα ήταν επιθυμητή. Μια τέτοια απεριόριστη δραστηριότητα σχεδόν σίγουρα θα προκαλούσε επιληπτική κρίση. Η Torre γράφει ότι, ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας, ένα άτομο χρησιμοποιεί κατά πάσα πιθανότητα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου του μέσω του δικτύου προεπιλεγμένης λειτουργίας, ενός ευρέως διαδεδομένου δικτύου εγκεφάλου που είναι ενεργό και συγχρονισμένο ακόμη και όταν δεν υπάρχει γνωστική εργασία. Έτσι, “μεγάλα τμήματα του εγκεφάλου δεν είναι ποτέ πραγματικά αδρανή, όπως θα έλεγε ο μύθος του 10%.”

Στη λαϊκή κουλτούρα

Μερικοί υποστηρικτές της πεποίθησης “δέκα τοις εκατό του εγκεφάλου” έχουν από καιρό ισχυριστεί ότι το “αχρησιμοποίητο” ενενήντα τοις εκατό είναι ικανό να επιδείξει ψυχικές δυνάμεις και μπορεί να εκπαιδευτεί για να εκτελεί ψυχοκινησία και εξωσυντηρητική αντίληψη . Αυτή η ιδέα συνδέεται ιδιαίτερα με το προτεινόμενο πεδίο ” psionics ” (psychic + electronics), ένα αγαπημένο έργο του επιδραστικού συντάκτη επιστημονικής φαντασίας John Campbell Jr, στη δεκαετία του 1950 και του ’60. Δεν υπάρχει επιστημονικά ελεγμένο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων που να υποστηρίζουν την ύπαρξη τέτοιων δυνάμεων. Τέτοιες πεποιθήσεις παραμένουν διαδεδομένες μεταξύ των υποστηρικτών της New Age μέχρι σήμερα.

Τελικά, δεν είναι ότι χρησιμοποιούμε το 10 τοις εκατό του εγκεφάλου μας, απλώς ότι καταλαβαίνουμε μόνο το 10 τοις εκατό του πώς λειτουργεί.

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Μπορείτε να λύσετε τον γρίφο με τις δυο βάρκες;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ


Δύο βάρκες ξεκινούν ταυτόχρονα από τα σημεία Α και Β που βρίσκονται στις απέναντι όχθες μιας λίμνης και πηγαινοέρχονται με σταθερή ταχύτητα στην ευθύγραμμη διαδρομή ΑΒ=L. Συναντώνται για πρώτη φορά όταν απέχουν 500 μέτρα από το σημείο Α (αριστερή ακτή). Στη συνέχεια, συναντώνται για δεύτερη φορά όταν απέχουν 300 μέτρα από το σημείο Β (δεξιά ακτή). Να υπολογίσετε την απόσταση L και τον λόγο των σταθερών ταχυτήτων των βαρκών, κάνοντας όσο το δυνατόν απλούστερους υπολογισμούς. (Υποθέτουμε ότι οι βάρκες αλλάζουν ακαριαία την φορά των ταχυτήτων τους μόλις φτάνουν στις όχθες). Πηγή: «The Moscow Puzzles» 

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...
web design by