Και κάτι άλλο... (259 άρθρα)

Πότε πεθαίνεις;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Πότε, αλήθεια, πεθαίνουμε; Υπάρχει, βέβαια, ο βιολογικός θάνατος, αλλά η ακριβής στιγμή ακόμη και αυτού είναι αντικείμενο διαμάχης, ειδικά λόγω της εξέλιξης της ιατρικής (μηχανική υποστήριξη, μεταμοσχεύσεις, καρδιοπνευμονική ανάνηψη). Πεθαίνουμε όταν σταματάει η καρδιά; Όταν σταματάει η αναπνοή; Όταν σταματάει η εγκεφαλική λειτουργία; Ακόμη και αυτό πλέον τίθεται υπό αμφισβήτηση, αφού ερευνητές πρόσφατα κατάφεραν να αποκαταστήσουν σημάδια λειτουργίας σε εγκεφάλους χοίρων που είχαν αποκεφαλιστεί πριν από τέσσερις ώρες.

Ένας ωραίος ορισμός είναι ότι ο θάνατος είναι η μη αναστρέψιμη διαδικασία απώλειας της ύπαρξης του ατόμου. Απώλεια της ύπαρξης. Αυτό μάς ανοίγει την πόρτα στις μη βιολογικές πτυχές της ύπαρξης και του θανάτου· στην ύπαρξη ως ταυτότητα, ως προσωπικότητα. Ίσως πεθαίνουμε πριν πεθάνουμε· όταν χάνουμε πλήρως τη μνήμη και άρα την ταυτότητά μας· ή όταν η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε να έχουμε αλλάξει τόσο πολύ που ο τωρινός μας εαυτός να μην έχει απολύτως καμία σχέση με τον προηγούμενο.

Ίσως πεθαίνουμε όταν χάνουμε όλους τους ανθρώπους μας, την κοινότητά μας· η ανθρώπινη ιδιότητα είναι συνυφασμένη με τη συνύπαρξη· είμαστε όντα ετεροπροσδιοριζόμενα· όταν σπάει ο καθρέφτης των κοινωνικών σχέσεων, χάνουμε το είδωλο του εαυτού μας.

Ίσως πεθαίνουμε όταν σκορπίζουν τα υπάρχοντά μας· όταν τα αντικείμενα που φέρουν επάνω τους το αποτύπωμα της δικής μας καθημερινότητας και ταυτότητας καταλήγουν εδώ κι εκεί· στον παλιατζή, σε λαϊκές αγορές, στην ανακύκλωση, στα σκουπίδια. Όταν οι τοίχοι που κουβαλάνε τα χνότα μας, που για χρόνια απορρόφησαν σιωπηλοί εμπειρίες, χαρές και λύπες, βάφονται, γκρεμίζονται, αποκτούν νέους κατοίκους.

Η Τζορτζ Έλιοτ λέει ότι οι πεθαμένοι μας δεν είναι πεθαμένοι για εμάς μέχρι να τους ξεχάσουμε. Ο Ίρβιν Γιάλομ λέει ότι «ο δεύτερος θάνατος» έρχεται όταν ο τελευταίος άνθρωπος που μας γνώρισε πεθαίνει κι αυτός. O Ντέιβιντ Ίγκλμαν (στο συγκλονιστικό Sum) το πάει λίγο παραπέρα: ο «τρίτος θάνατος» (μετά τον βιολογικό και την ταφή) είναι όταν, κάποια στιγμή στο μέλλον, το όνομά σου προφέρεται για τελευταία φορά.

Η δική μου θεωρία είναι λίγο πιο επιεικής: πεθαίνεις όταν πεθαίνει ο τελευταίος άνθρωπος που επωφελήθηκε από την ύπαρξή σου στη ζωή.

 

Αυτό αμέσως-αμέσως καλύπτει όλους τους προγόνους όλων των ανθρώπων που ζουν σήμερα στη γη, αφού μάς έδωσαν ζωή· χωρίς αυτούς δεν θα ήμασταν εδώ. Υποθέτω ότι θα πρέπει να καλύπτει κι αυτούς που τους τάισαν και τους έντυσαν· τους γεωργούς και τους βυρσοδέψες που παρήγαγαν τα φαγητά και τα ρούχα τους. Καλύπτει όμως κι άλλους. Καλύπτει τους δασκάλους που σε έμαθαν και σε ενέπνευσαν· και, λογικά, τους δασκάλους τους δικούς τους, και τους δασκάλους αυτών των προηγούμενων, και πάει λέγοντας. Καλύπτει όλους όσους έκαναν οποιαδήποτε μορφή ανακάλυψης ή εφεύρεσης, χειρωνακτικής ή πνευματικής εργασίας, ανώνυμου μόχθου ή επώνυμου θριάμβου, τους καρπούς των οποίων τώρα απολαμβάνουμε ή οι οποίοι διαμόρφωσαν την κοινωνία μας. Επιστήμονες, βιολόγοι και φυσικομαθηματικοί· γιατροί, αλχημιστές και μάγοι· αρχιτέκτονες, μαραγκοί και βοθρατζήδες· προγραμματιστές, συνθέτες και ταμίες. Καλύπτει όσους ανέλυσαν προβλήματα· και όσους τα έλυσαν. Ανθρωπολόγοι, δημογράφοι και τοπογράφοι· πολιτικοί μηχανικοί και ηλεκτρολόγοι· δικηγόροι, διπλωμάτες, δικαστές· βουλευτές και γραφειοκράτες.

Καλύπτει όσους διαμόρφωσαν τον τρόπο σκέψης μας, την εξέλιξη της γνώσης, την αντίληψη του εαυτού και του είδους· όσους βοήθησαν να επιτευχθεί η συνύπαρξη, η ελευθερία, το δίκαιο, η μνήμη και η οργανωμένη κοινωνία. Φιλόσοφοι, ψυχολόγοι και προφήτες· στρατιώτες, επαναστάτες και οραματιστές. Συγγραφείς, μυθοπλάστες, τραγωδοί· ρήτορες, μεταφραστές και ηθοποιοί. Ιστορικοί, αρχαιολόγοι, μουσειολόγοι· διευθυντές μουσείων· και σεκιουριτάδες των μουσείων· και οι θείες των σεκιουριτάδων, που τους έφτιαχναν την αγαπημένη τους σούπα. Καθηγητές κοινωνιολογίας, δημοσιογράφοι, και υπάλληλοι στα κυλικεία των νοσοκομείων. Φοροτεχνικοί, λογιστές και εκτελωνιστές. Ταξιτζήδες και οδηγοί λεωφορείων.

Αν όλοι αυτοί ζούνε –και ζούνε, επειδή ό,τι βλέπεις, ακούς, σκέφτεσαι, λες και κάνεις το έφτιαξαν εκείνοι–, τότε κι εσύ θα ζεις ακόμα μεθαύριο.

***

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Γιατί ο αριθμός 7 είναι παράξενος;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Ένας λόγος για τον οποίο το 7 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράξενο, είναι γιατί είναι παράξενος ο τρόπος προσδιορισμού της διαιρετότητας ενός σχετικά μεγάλου αριθμού με το 7.

Ένας αριθμός είναι διαιρετός με το 7, αρκεί ο νέος αριθμός που θα προκύψει από τον περίεργο κανόνα: (5 x τελευταίο ψηφίο του αριθμού + υπόλοιπος αριθμός), να είναι διαιρετός με το 7.
Για παράδειγμα ό αριθμός 6468, γράφεται σύμφωνα με τον παραπάνω κανόνα ως (5×8+646)=686. Ο αριθμός που προέκυψε γράφεται με τον ίδιο τροπο ως: (5×6+68)=98 και το 98 γράφεται επίσης: (5×8+9)=49 που διαιρείται με το 7, επομένως και ο 6468.

Το βίντεο του Numberphile που ακολουθεί εξηγεί γιατί ισχύει ο κανόνας αυτός, ενώ συνοψίζει τους τρόπους εύρεσης της διαιρετότητας με τους αριθμούς από 2 έως 9:

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Ψηφιακή αμνησία και Google

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

H ψηφιακή αμνησία είναι η τάση του να ξεχνάμε πληροφορίες που ξέρουμε πως «θυμάται» το τηλέφωνο ή το laptop. Ό,τι όμως, είναι βολικό έχει και το τίμημα του.

Όπως αναφέρει τo Guardian η σχέση μας με τα smartphones έφτασε στο πικ της εν μέσω πανδημίας, με παρατεταμένες περιόδους άγχους, απομόνωσης και εξάντλησης. Δεδομένα που είχαν συνέπειες στη μνήμη μας.

Μετά ήλθε η νέα παγκόσμια κρίση και το ακόμη μεγαλύτερο «βύθισμα» σε όσα έχει να προσφέρει μια απλή σύνδεση με το διαδίκτυο.

«Έξυπνα» κινητά και «ψηφιακή» αμνησία

Τα notifications και ο άμεσος έλεγχος τους φαίνεται να επηρεάζει τι θυμόμαστε, πώς το θυμόμαστε και αν θυμόμαστε κάτι, με τους νευροεπιστήμονες να εκφράζουν την ανησυχία ότι αν συνεχίσουμε να βαδίζουμε στον ολισθηρό δρόμο της ανάθεσης της μνήμης μας στις συσκευές, κάποια στιγμή θα αλλάξει ο τρόπος που προσδιοριζόμαστε. Γιατί τελικά, είμαστε ό,τι θυμόμαστε.

Και φυσικά σε αυτή την εξίσωση μνήμης και κινητού έρχεται να μπει και η Google.

Aπό τότε που «φτιάχτηκε» το Google εξαφανίστηκαν πολλά άγχη που είχαμε έως τότε. Όπως το να θυμόμαστε πάσης φύσεως πληροφορίες -σχετικές με την καθημερινότητα μας, τη ζωή μας και τη δουλειά μας.

Το 2011 έρευνα έκανε λόγο για την ύπαρξη του «Google Effect», φαινόμενο που πρώτοι ανέφεραν η Betsy Sparrow (Columbia), η Jenny Liu (Wisconsin) και ο Daniel M. Wegner (Harvard), στην εργασία που δημοσίευσαν τον Ιούλιο εκείνου του έτους.

Όπως έγραψαν οι ερευνητές, ο εγκέφαλος μας εκπαιδεύεται στο να θυμάται από πού προέρχεται μια πληροφορία και όχι την ίδια την πληροφορία. Για αυτό και βασιζόμαστε στο διαδίκτυο και τις ψηφιακές συσκευές, για την αποθήκευση και την ανάκτηση πληροφοριών. Επιπροσθέτως, είναι και πιο εύκολο, βολικό και αποτελεσματικό από το να στηριζόμαστε στη μνήμη μας. Με αυτόν δε, τον τρόπο αφήνουμε στην ησυχία τους τις γνωστικές μας ικανότητες. Ή μήπως τις ακυρώνουμε;

Πώς φτάσαμε από το «Google effect» στην ψηφιακή αμνησία

Το 2015 έγινε γνωστό πως το «Google effect» είχε βγει από τα όρια του Google και είχε περάσει σε όλο το διαδίκτυο και σε πληροφορίες που αφορούσαν σημαντικές προσωπικές πληροφορίες.

Ανακαλύφθηκε πως το 91% των ανθρώπων αντί να προσπαθήσει να θυμηθεί λεπτομέρειες, τις αναζητούσε στο Internet -με το 44% να χρησιμοποιεί προς αυτήν την κατεύθυνση το κινητό του τηλέφωνο.

Σε μελέτη που έγινε σε 1000 καταναλωτές, ηλικίας από 16 έως 55+ χρόνων στις ΗΠΑ, οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να θυμηθούν σημαντικές πληροφορίες -όπως το τηλέφωνο ενός δικού τους ανθρώπου.

Οι μελετητές του Kaspersky Lab οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα πως οι εθελοντές είχαν ξεχάσει σημαντικά πράγματα, λόγω της ευκολίας που υπήρχε πια στο να βρίσκουν ό,τι θέλουν μέσω των συσκευών. Και κάπως έτσι το Google Effect μετονομάστηκε σε “ψηφιακή αμνησία”.

Η αλήθεια ωστόσο, είναι πως πρόκειται για δυο διαφορετικά ψυχολογικά φαινόμενα: το Google Effect έχει να κάνει με την τάση που έχουμε να ξεχνάμε πληροφορίες που είναι διαθέσιμες στις μηχανές αναζήτησης και ως ψηφιακή αμνησία αναφέρεται στην τάση μας να ξεχνάμε πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες με ψηφιακό τρόπο.

Υπάρχει τελικά, όμως και στα δύο μία κοινή συνιστώσα: εναποθέτουμε όλο και περισσότερο το μυαλό μας (μνημονικό και γνώσεις), στην τεχνολογία.

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Γιατί είναι τόσο θυμωμένοι στο διαδίκτυο;

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει την επιθετικότητα των χρηστών του internet, όχι όμως μόνο στην Ελλάδα. Είναι καλό ή κακό; Ψυχολόγοι, σύμφωνα με το Scientific American λένε πως αυτή η εθιστική ανταλλαγή δηλητηριωδών σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα και το internet, θα πρέπει να αποφεύγεται –ή απλά να λογοκρίνεται από τις ιστοσελίδες- γιατί κάνουν κακό στην κοινωνία και την ψυχική υγεία.

Τα σχόλια πια είναι «υπερβολικά επιθετικά, χωρίς να οδηγούν σε κανένα συμπέρασμα» λέει ο Art Markman, καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Τέξας. «Στο τέλος ενός τέτοιου διαδικτυακού τσακωμού δεν υπάρχει περίπτωση να πιστέψεις ότι κάποιος σε ακούει. Βιώνοντας, λοιπόν, μία δυνατή συναισθηματική εμπειρία που δεν εκτονώνεται με υγιή τρόπο, αυτό δεν μπορεί να είναι για καλό».

Αν, όμως, δεν είναι υγιές και δεν μας προσφέρει ικανοποίηση, γιατί το κάνουμε;

Σύμφωνα με τον Markman, μία ολόκληρη καταιγίδα από παράγοντες προκαλούν την επιθετικότητα και την αγένεια στο κομμάτι των ιστοσελίδων με τα σχόλια. Πρώτα απ’ όλα, συχνά, τα σχόλια είναι ανώνυμα, οπότε οι συγγραφείς τους δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της αγένειάς τους. Δεύτερον, βρίσκονται σε κάποια απόσταση από τον στόχο του θυμού τους –είτε αυτό είναι το άρθρο που διαβάζουν ή κάποιο σχόλιο στο συγκεκριμένο άρθρο και οι άνθρωποι τείνουμε να ανταγωνιζόμαστε μακρινούς εχθρούς με περισσότερη ευκολία απ’ ότι στην πραγματική ζωή μας, που τα πράγματα ή οι άνθρωποι που μας θυμώνουν βρίσκονται μπροστά μας. Τρίτον, είναι πολύ ευκολότερο να γίνει κάποιος κακός μέσω του γραπτού λόγου, αντί του προφορικού κι αυτό, επίσης, το βιώνουμε σχεδόν όλοι.

Κι επειδή οι διαφωνίες στα πεδία σχολίων των αναρτήσεων δεν γίνονται σε πραγματικό χρόνο, οι σχολιαστές γράφουν ευμεγέθεις μονολόγους που τείνουν να τους βυθίζουν ακόμα περισσότερο στις ακραίες απόψεις τους. «Όταν κάνετε μία συζήτηση με ένα άνθρωπο, ποιος απ’ όλους αυτούς αραδιάζει ένα μεγάλο μονόλογο, εκτός αν είναι ήρωας σε ταινία; Ακόμα κι αν θυμώσετε, οι συζητητές ανταλλάσσουν κουβέντες ο ένας με τον άλλον, με αποτέλεσμα (συνήθως) να ηρεμούν και να ακούν, άρα να έχουν μία πραγματική συζήτηση».

Οι αψιμαχίες στα πεδία των σχολίων επίσης, μπορεί να δώσουν σε κάποιον μία αίσθηση ικανότητας και ικανοποίησης, η οποία φευ, είναι ψευδής. «Συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μας που μας είναι δύσκολο να βγούμε έξω και να υποστηρίξουμε έναν σκοπό με την φυσική μας παρουσία, πράγμα που κάνει τον ακτιβισμό της πολυθρόνας’ μία πολύ ελκυστική πρόταση», γράφει ένας blogger στην εφημερίδα Daily Kos.

Τέλος, ο Edward Wasserman, καθηγητής της Ηθικής της Δημοσιογραφίας επεσήμανε άλλο ένα λόγο γι αυτό το δηλητήριο που «χύνεται» στα σχόλια: κακά παραδείγματα που έχουν δώσει τα ίδια τα μέσα. «Δυστυχώς, τα Media έχουν κερδίσει άπειρα χρήματα διδάσκοντας τους ανθρώπους να συζητούν με λάθος τρόπους, προσφέροντας πρότυπα όπως ο Jerry Springer, ή τον Bill O’Reilly. Με αυτά τα πρότυπα, οι θεατές συμπεραίνουν πως η οργή είναι ο τρόπος με τον οποίο συζητούνται οι δημόσιες ιδέες», έγραφε ο καθηγητής. «Κι όμως, δεν είναι αυτός ο τρόπος.».

 

Η ουσία της επικοινωνίας είναι να εισπράττουμε την προοπτική του άλλου, να την κατανοούμε και να απαντάμε. «Ο τόνος της φωνής και οι χειρονομίες έχουν τεράστια επιρροή στην ικανότητά μας να καταλάβουμε τι λέει κάποιος» λέει ο Markman. “Όσο ο διάλογος απομακρύνεται από την πρόσωπο με πρόσωπο συνδιαλλαγή, τόσο πιο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε».

Κατά τη γνώμη του, τα διαδικτυακά μέσα θα πρέπει να μειώσουν τον θυμό και το μίσος που έχει γίνει κανόνας στις ανταλλαγές σχολίων ανάμεσα στους αναγνώστες. «Έχει μεγάλη αξία να αφήνεις όλες τις πλευρές μίας διαφωνίας να ακουστούν. Δεν έχει καμία αξία όμως να υπάρχουν προσωπικές επιθέσεις, ή να αφήνονται σχόλια που έχουν υπερβολικά θυμωμένο τόνο. Ακόμα κι αν κάποιος εκφράζει μία βάσιμη γνώμη αλλά το κάνει με θυμωμένο τόνο, φθήρει την φύση της διαφωνίας γιατί προσκαλεί και τους υπόλοιπους να απαντούν με αυτό τον τόνο. Αν σε ένα website τα σχόλια που περνούν συμπεριλαμβάνουν προσωπικές επιθέσεις με τον πιο άσχημο τρόπο, στέλνεται έτσι το μήνυμα ότι αυτή είναι μία αποδεκτή ανθρώπινη συμπεριφορά».

Από την δική τους πλευρά, οι αναγνώστες θα πρέπει να αναζητήσουν ανθρώπους με τους οποίους θα συζητούν, στην πραγματική τους ζωή, λέει ο Markman. Και θα είναι χρήσιμο να περιλαμβάνουμε στους κοινωνικούς μας κύκλους ανθρώπους που έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας. «Με αυτό τον τρόπο θα αναπτύξουμε ένα υγιή σεβασμό για τους ανθρώπους που σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο», αναφέρει.

Η προσπάθεια να βρούμε λύσεις στα δύσκολα προβλήματα σαν αυτά που μαζεύουν πολλά σχόλια στις ιστοσελίδες, απαιτεί μεγάλες συζητήσεις και συμβιβασμούς. «Η ανταλλαγή απόψεων και η διαπραγμάτευση που κάνουμε σε μία συζήτηση με κάποιον που δεν συμφωνεί μαζί μας, είναι τέχνη», λέει ο Markman.   Κι η τέχνη αυτή εκλείπει, τόσο ανάμεσα στο κοινό, όσο ανάμεσα και σε όσους μας κυβερνούν.

***

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Dale Carnegie – Τι σε κουράζει και πώς να το αντιμετωπίσεις!

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Να και ένα εκπληκτικό και σημαντικό γεγονός: Η πνευματική εργασία και μόνο δεν κουράζει. Ακούγεται παράλογο. Πριν λίγα χρόνια όμως, οι επιστήμονες προσπάθησαν να διαπιστώσουν πόσο χρόνο μπορεί να εργάζεται το ανθρώπινο μυαλό μέχρι να φτάσει σε «μειωμένη ικανότητα έργου» (ο επιστημονικός ορισμός της κούρασης). Με μεγάλη έκπληξή τους, οι επιστήμονες αυτοί διαπίστωσαν ότι το αίμα που περνάει από τον εγκέφαλο – όταν είναι ενεργός – δεν παρουσιάζει καθόλου ενδείξεις κόπωσης!

Αν πάρουμε αίμα από τις φλέβες ενός χειρώνακτα την ώρα που εργάζεται, θα διαπιστώσουμε ότι είναι γεμάτο από «τοξίνες της κούρασης» και παραπροϊόντα της κούρασης. Αλλά αν παίρναμε μια σταγόνα αίμα από τον εγκέφαλο του Άλμπερτ Αϊνστάιν στο τέλος μιας μέρας, δεν θα περιείχε καθόλου τοξίνες της κούρασης.

Σε ό,τι αφορά τον εγκέφαλο, μπορεί να δουλεύει «εξίσου καλά και γρήγορα και μετά από οχτώ και μετά από δώδεκα ώρες δουλειάς όσο και στην αρχή». Το μυαλό είναι ολότελα ακαταπόνητο. Επομένως … τι σε κουράζει;

Οι ψυχίατροι δηλώνουν ότι η περισσότερη κούρασή μας προέρχεται από την πνευματική και τη συναισθηματική μας κατάσταση. Ένας από τους πιο διακεκριμένους ψυχιάτρους της Αγγλίας, ο Τζ. Α. Χάντφιλντ*, γράφει στο βιβλίο του The psychology of Power (Η ψυχολογία της Δύναμης): Το μεγαλύτερο μέρος της κούρασης από την οποία υποφέρουμε έχει πνευματική αιτία· στην πραγματικότητα, η εξουθένωση από αποκλειστικά βιολογική αιτία είναι σπάνια.

Ένας από τους πιο διακεκριμένους Αμερικανούς ψυχιάτρους, ο δρ. Α. Α. Μπριλ,* προχωράει ακόμη πιο πέρα. Δηλώνει ότι «εκατό τοις εκατό της κούρασης ενός υπαλλήλου γραφείου με καλή υγεία οφείλεται σε ψυχολογικούς παράγοντες – και εννοούμε συναισθηματικούς παράγοντες».

Τι είδους συναισθηματικοί παράγοντες κουράζουν τον υπάλληλο γραφείου; Η χαρά; Η ικανοποίηση; Όχι! Ποτέ! Η άνοια, η δυσαρέσκεια, το αίσθημα ότι δεν υπάρχει εκτίμηση, το αίσθημα μιας ματαιότητας, μιας αδημονίας, η ανησυχία, το άγχος – αυτοί είναι οι συναισθηματικοί παράγοντες που εξουθενώνουν τον υπάλληλο γραφείου, που τον κάνουν ευάλωτο στα κρυολογήματα, που μειώνουν την παραγωγικότητά του, και τον στέλνουν σπίτι με νευρικούς πονοκεφάλους. Ναι· κουραζόμαστε επειδή τα συναισθήματά μας προκαλούν νευρική ένταση στο σώμα μας.

 

Η ασφαλιστική εταιρεία Metropolitan Life υπέδειξε σε ένα φυλλάδιό της σχετικά με την κούραση:

« Από μόνη της η σκληρή δουλειά» λέει αυτή η μεγάλη εταιρεία ασφαλειών ζωής, «σπάνια προκαλεί κούραση που να μην μπορεί να θεραπευτεί με έναν καλό ύπνο ή με ξεκούραση…Οι τρεις πιο συνηθισμένες αιτίες της κούρασης είναι οι ανησυχίες, το άγχος, και η συναισθηματική αναστάτωση. Συχνά είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι ακόμη και όταν η αιτία μοιάζει να βρίσκεται στην σωματική ή στην πνευματική εργασία… Να θυμάστε ότι κάθε τεντωμένος μυς είναι ένας μυς σε λειτουργία. Χαλαρώστε! Φυλάξτε την ενέργειά σας για πιο σημαντικά καθήκοντα».

Σταμάτα αυτή τη στιγμή, όπου και αν βρίσκεσαι, και εξέτασε τον εαυτό σου. Αγριοκοιτάς το βιβλίο καθώς διαβάζεις αυτές τις γραμμές; Αισθάνεσαι ένταση ανάμεσα στα μάτια σου;  Κάθεσαι χαλαρά στο κάθισμά σου; Ή μήπως καμπουριάζεις τους ώμους σου; Είναι τεντωμένοι οι μύες του προσώπου σου; Εάν το σώμα σου δεν είναι χαλαρό και άνετο σαν μια πάνινη κούκλα, προκαλείς ακόμη και αυτή τη στιγμή νευρική και μυϊκή ένταση. Προκαλείς νευρική ένταση και νευρική κούραση.

Γιατί προκαλούμε αυτές τις άχρηστες εντάσεις όταν κάνουμε πνευματική εργασία; Ο Ντάνιελ Γ. Τζόσλιν λέει: «Διαπιστώνω ότι το σημαντικότερο εμπόδιο… είναι η σχεδόν καθολική πεποίθηση ότι η σκληρή δουλειά σημαίνει και μια αίσθηση έντονης προσπάθειας, διαφορετικά δεν έγινε καλά». Γι’ αυτό, όταν συγκεντρωνόμαστε συνοφρυωνόμαστε. Καμπουριάζουμε τους ώμους μας. Επιστρατεύουμε τους μυς μας να κάνουν κινήσεις προσπάθειας – που βέβαια σε τίποτα δεν βοηθούν τον εγκέφαλό μας στην λειτουργία του.

Να μια καταπληκτική αλλά και τραγική αλήθεια: Εκατομμύρια άνθρωποι που ούτε θα διανοούνταν να σπαταλήσουν τα χρήματά τους, σπαταλούν και χαραμίζουν την ενέργειά τους με την απερισκεψία επτά μεθυσμένων ναυτικών στη Σιγκαπούρη.

Ποια είναι η απάντηση σε αυτή τη νευρική κούραση; Χαλάρωσε! Χαλάρωσε! Χαλάρωσε! Μάθε να χαλαρώνεις την ώρα που εργάζεσαι!

Εύκολο; Όχι. Θα χρειαστεί πιθανότατα να ανατρέψετε συνήθειες μιας ζωής. Αλλά αξίζει τον κόπο, επειδή μπορεί να αλλάξει επαναστατικά την ζωή σου! Στο δοκίμιό του The Gospel of Relaxation (Το ευαγγέλιο της χαλάρωσης) ο Γουίλιαμ Τζέιμς λέει: « Η αμερικανική υπερένταση και η σπασμωδικότητα και η ένταση και η αγωνία στην έκφραση του προσώπου… είναι κακές συνήθειες, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο». Η ένταση είναι συνήθεια. Η χαλάρωση είναι συνήθεια. Οι κακές συνήθειες κόβονται, οι καλές μαθαίνονται.

Πώς θα χαλαρώσεις; Αρχίζοντας από το μυαλό ή αρχίζοντας από τα νεύρα; Ούτε από το ένα θα αρχίσεις, ούτε από το άλλο. Θα ξεκινάς πάντα χαλαρώνοντας τους μυς σου!

Ας δοκιμάσουμε. Για να καταλάβεις πώς γίνεται, ας υποθέσουμε ότι ξεκινάς από τα μάτια σου. Διάβασε ολόκληρη αυτή την παράγραφο και όταν φτάσεις στο τέλος της, ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας σου, κλείσε τα μάτια σου, και πες σιωπηλά στα μάτια σου: «Ήρεμα. Ήρεμα. Όχι ένταση, όχι σφίξιμο. Ήρεμα. Ήρεμα». Συνέχισε να το επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά, πολύ αργά, επί ένα λεπτό…

Δεν παρατήρησες ότι μετά από μερικά  δευτερόλεπτα οι μύες των ματιών άρχισαν να υπακούουν; Δεν αισθάνθηκες σαν κάποιο χέρι να σάρωσε και να απομάκρυνε την ένταση; Όσο απίστευτο και αν φαίνεται, μέσα σε αυτό το ένα λεπτό πήρες ένα δείγμα από όλους τους κώδικες και τα μυστικά της τέχνης της χαλάρωσης. Μπορείς να κάνεις το ίδιο πράγμα με το σαγόνι, με τους μυς του προσώπου, με το λαιμό, με τους ώμους, με ολόκληρο το σώμα σου. Αλλά το πιο σημαντικό όργανο από όλα είναι το μάτι. Ο δρ. Έντμουντ Τζέικομπσον, του πανεπιστημίου του Σικάγου, έφτασε στο σημείο να πει ότι όποιος μπορέσει να χαλαρώσει εντελώς τους μυς των ματιών, μπορεί να ξεχάσει όλα τα προβλήματά  του! Ο λόγος που είναι τόσο σημαντικά τα μάτια στη χαλάρωση της νευρικής έντασης είναι ότι καταναλώνουν το ένα τέταρτο ολόκληρης της νευρικής ενέργειας που καταναλώνεται από το σώμα. Γι’ αυτό άλλωστε και τόσο πολλοί άνθρωποι με τέλεια όραση υποφέρουν από ασθενωπία. Επειδή προκαλούν ένταση στα μάτια τους.

Η διάσημη συγγραφέας Βίκι Μπάουμ* είπε ότι όταν ήταν παιδί, γνώρισε έναν ηλικιωμένο άντρα που της δίδαξε ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα της ζωής της. Είχε πέσει και είχε πληγώσει τα γόνατά της και είχε χτυπήσει τον καρπό της. Ο ηλικιωμένος άντρας, που κάποτε ήταν κλόουν σε τσίρκο, τη σήκωσε· καθώς τη βοηθούσε να τινάξει τα ρούχα της, της είπε: «Ο λόγος που χτύπησες είναι επειδή δεν ξέρεις πώς να χαλαρώνεις. Πρέπει να κάνεις πως είσαι χαλαρή σαν κάλτσα, σαν μια παλιά τσαλακωμένη κάλτσα. Έλα, θα σου δείξω πώς να το κάνεις».

Εκείνος ο ηλικιωμένος άντρας δίδαξε τη Βίκι Μπάουμ και τα άλλα παιδιά πώς να πέφτουν και πώς να κάνουν τούμπες προς τα μπρος και προς τα πίσω. Και συνεχώς επέμενε; «Να φαντάζεσαι τον εαυτό σου σαν παλιά τσαλακωμένη κάλτσα. Τότε αναγκαστικά πρέπει να χαλαρώσεις!»

Μπορείς να χαλαρώνεις τις πιο περίεργες στιγμές, σχεδόν οπουδήποτε και αν βρίσκεσαι. Απλώς μην προσπαθήσεις για να χαλαρώσεις. Χαλάρωση σημαίνει απουσία κάθε έντασης και προσπάθειας. Φαντάσου ηρεμία και χαλάρωση. Άρχισε να φαντάζεσαι τη χαλάρωση στους μυς των ματιών και του προσώπου σου, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τα λόγια «ήρεμα…ήρεμα… ήρεμα και χαλάρωσε». Νιώσε την ενέργεια να ρέει από τους μυς του προσώπου σου μέχρι το κέντρο του σώματός σου. Φαντάσου τον εαυτό σου ελεύθερο από κάθε ένταση, σαν μωρό παιδί.

Αυτό συνήθιζε να κάνει και η Γκάλι – Κούρτσι,* η μεγάλη σοπράνο. Η Χέλεν Τζέπσον* μου είπε ότι είχε δει συχνά την Γκάλι – Κούρτσι πριν από τις παραστάσεις της να κάθεται σε μια καρέκλα με όλους τους μυς της χαλαρούς, τόσο χαλαρούς που το κάτω σαγόνι της πραγματικά της κρεμόταν. Μια εξαιρετική συνήθεια – την βοηθούσε να μην αγχώνεται υπερβολικά πριν ανέβει στο παλκοσένικο και προλάβαινε την κούραση.

Να τέσσερις ιδέες που θα σε βοηθήσουν να μάθεις να χαλαρώνεις:

  1. Να χαλαρώνεις και σε «περίεργες» στιγμές. Να «λύνεις» το σώμα σου σαν να ήταν παλιά κάλτσα. Όταν δουλεύω, έχω πάνω στο γραφείο μου μια παλιά καφέ κάλτσα – για να θυμάμαι πόσο χαλαρός πρέπει να είμαι. Πήρες ποτέ στα χέρια σου ένα γατάκι που κοιμάται στη λιακάδα; Αν ναι, θα κρεμόταν από τα χέρια σου σαν βρεγμένη εφημερίδα. Ακόμη και οι γιόγκι στην Ινδία λένε ότι, όποιος θέλει να μάθει τέλεια την τέχνη της χαλάρωσης, πρέπει να μελετήσει τη γάτα. Ποτέ μου δεν είδα κουρασμένη γάτα, γάτα σε νευρική κατάρρευση, ή γάτα να υποφέρει από αϋπνία, ανησυχία, ή έλκος του στομάχου. Πιθανότατα θα αποφεύγεις κι εσύ τέτοιες καταστροφές αν μάθεις να χαλαρώνεις όπως η γάτα.
  2. Να δουλεύεις σε όσο γίνεται περισσότερο άνετη στάση. Να θυμάσαι ότι οι εντάσεις στο σώμα προκαλούν πόνους στους ώμους και νευρική κούραση.
  3. Να εξετάζεις τον εαυτό σου τέσσερις με πέντε φορές κάθε μέρα και να αναρωτιέσαι: «Μήπως κάνω τη δουλειά μου πιο κοπιαστική από όσο είναι στην πραγματικότητα; Μήπως χρησιμοποιώ μυς που δεν έχουν σχέση με τη δουλειά που κάνω;». Αυτό θα σε βοηθήσει να καλλιεργήσεις τη συνήθεια να χαλαρώνεις και, όπως λέει ο δρ. Ντέιβιντ Χάρολντ Φινκ, «οι δύο στους τρεις που ξέρουν καλά από ψυχολογία πιστεύουν ότι είναι θέμα συνήθειας».
  4. Να εξετάζεις ξανά τον εαυτό σου στο τέλος κάθε μέρας και να αναρωτιέσαι: «Πόσο κουρασμένος είμαι; Αν είμαι κουρασμένος, δεν οφείλεται στην πνευματική μου εργασία αλλά στον τρόπο με τον οποίο την έκανα». «Δεν μετράω τα επιτεύγματά μου» λέει ο Ντ. Γ. Τζόσλιν, «από το πόσο κουρασμένος είμαι στο τέλος κάθε μέρας, αλλά από το πόσο κουρασμένος δεν είμαι». Όπως λέει, «όταν αισθάνομαι ιδιαίτερα κουρασμένος στο τέλος κάποιας μέρας ή όταν νιώθω εκνευρισμό που αποκαλύπτει ότι τα νεύρα μου είναι κουρασμένα, γνωρίζω πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η μέρα μου δεν ήταν αποδοτική – και ποσοτικά, και ποιοτικά». Αν κάθε επιχειρηματίας στην Αμερική μάθαινε αυτό το μάθημα, ο αριθμός των θανάτων από ασθένειες της «υπερέντασης» θα μειωνόταν κατακόρυφα μονομιάς. Και θα σταματούσαμε να γεμίζουμε τα σανατόρια και τα άσυλά μας με ανθρώπους που «έσπασαν» από την κούραση και τις ανησυχίες.

Μάθε να χαλαρώνεις ενώ δουλεύεις

Από το βιβλίο του Dale Carnegie « Πώς να απολαμβάνεις τη ζωή και τη δουλειά σου». Μετάφραση Παναγιώτης Δρεπανιώτης. Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Ποια είναι τα 3 πράγματα που μπορεί να αποδείξουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει αποκτήσει συνείδηση

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Ένας μηχανικός της Google ισχυρίστηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Washington Post» ότι ένα από τα chatbots της εταιρείας, το μεγάλο γλωσσικό μοντέλο LaMBDAέχει αποκτήσει συνείδηση. Η εταιρεία όμως διέψευσε τους ισχυρισμούς του Μπλέικ Λεμόιν και τον έθεσε σε αργία.

Πολλοί εμπειρογνώμονες της τεχνητής νοημοσύνης αντέδρασαν στους ισχυρισμούς του μηχανικού, ενώ κάποιοι τον κατηγόρησαν για προκατάληψη ανθρωπομορφισμού, ότι δηλαδή προβάλει ανθρώπινα συναισθήματα στο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης.

Ωστόσο, η πεποίθηση ότι η τεχνητή νοημοσύνη της Google θα μπορούσε να έχει συνείδηση, αναμφισβήτητα αναδεικνύει τόσο τους φόβους όσο και τις προσδοκίες μας για τις δυνατότητες αυτής της τεχνολογίας.

Ανεξάρτητα από τις τεχνικές λεπτομέρειες, το LaMDA θέτει ένα ερώτημα που θα γίνεται όλο και πιο επίκαιρο καθώς η έρευνα για την τεχνητή νοημοσύνη προχωράει: Πώς μπορούμε να ξέρουμε αν μια μηχανή έχει αποκτήσει συνείδηση;

Το 1950, ο πρωτοπόρος Βρετανός επιστήμονας υπολογιστών Άλαν Τούρινγκ πρότεινε έναν πρακτικό τρόπο για να διαπιστωθεί αν μια μηχανή είναι «ευφυής» ή όχι. Το ονόμασε «Παιχνίδι της Μίμησης», αλλά σήμερα είναι περισσότερο γνωστό ως «τεστ Τούρινγκ». Το τεστ αυτό στηρίζεται σε μια απλή υπόθεση: Αν ένας άνθρωπος μπορεί να συμμετέχει σε μια συζήτηση για πέντε λεπτά χωρίς να καταλάβει ότι μιλάει σε μια μηχανή, τότε ο υπολογιστής περνάει το τεστ.

Πριν από δέκα χρόνια, ο Ντέιβιντ Τσάλμερς, φιλόσοφος και ειδικός σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης και συνείδησης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, είχε πει ότι μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα πιθανώς θα έχουμε νοήμονες μηχανές.

«Τα τελευταία 10 χρόνια, η πρόοδος στην τεχνητή νοημοσύνη είναι αξιοσημείωτα γρήγορη, με τρόπο που κανείς δεν είχε προβλέψει», δήλωσε στο ABC.

«Η νοημοσύνη ορίζεται αντικειμενικά με βάση τις συμπεριφορικές ικανότητες, ενώ η συνείδηση είναι υποκειμενική», εξήγησε ο καθηγητής. «Όταν ρωτάμε αν ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης έχει συνείδηση, ρωτάμε αν θα μπορούσε να έχει υποκειμενική εμπειρία. Θα μπορούσε να αισθάνεται, να αντιλαμβάνεται και να σκέφτεται, από μια υποκειμενική οπτική γωνία;»

Σύμφωνα με τον ιστότοπο «The Next Web», ένα συναισθανόμενο ον έχει επίγνωση της ύπαρξής του και επηρεάζεται από αυτή τη γνώση. Αυτό σημαίνει ότι ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης θα πρέπει να διαθέτει δυνατότητα αυτενέργειας, αντίληψη και κίνητρα.

Τα σημερινά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν διαθέτουν δυνατότητα αυτενέργειας. Δεν μπορούν να δράσουν αν δεν λάβουν κάποια εντολή και δεν μπορούν να εξηγήσουν τις ενέργειές τους επειδή είναι αποτέλεσμα προκαθορισμένων αλγορίθμων που εκτελούνται από μια εξωτερική δύναμη.

Αντίληψη

Αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα πάντα από τη δική μας υποκειμενική οπτική γωνία. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο είναι απαραίτητη για τη δράση- είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο ορίζουμε τον «εαυτό» μας. Το LaMBDA, το GPT-3 και άλλα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν διαθέτουν κανενός είδους αντίληψη.

Αν βάζατε το LaMBDA μέσα σε ένα ρομπότ, θα εξακολουθούσε να είναι ένα chatbot. Δεν έχει πραγματική αίσθηση του εαυτού του. Δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ρομπότ για τον ίδιο ακριβώς λόγο που μια αριθμομηχανή δεν μπορεί να γράψει ποίηση: πρόκειται για ένα υπολογιστικό σύστημα που προγραμματίστηκε για να κάνει κάτι συγκεκριμένο. Αν θέλουμε το LaMBDA να λειτουργήσει ως ρομπότ, θα πρέπει να το συνδυάσουμε με άλλα συστήματα στενής τεχνητής νοημοσύνης. Ωστόσο, θα εξακολουθούσαμε να έχουμε δύο συγκεκριμένα, ξεχωριστά μοντέλα.

Κίνητρα

Έχουμε μια έμφυτη αίσθηση της ύπαρξής μας που μας επιτρέπει να προβλέπουμε απίστευτα καλά τα αιτιώδη αποτελέσματα. Ωστόσο, τα κίνητρά μας μπορούν να χειραγωγήσουν τις αντιλήψεις μας. Έτσι, μπορούμε να εξηγήσουμε τις πράξεις μας ακόμη και όταν αυτές δεν είναι λογικές.

Φανταστείτε για παράδειγμα, ότι κάθεστε να παρακολουθήσετε μια ταινία σε μια νέα τηλεόραση που είναι πολύ μεγαλύτερη από την παλιά σας. Στην αρχή, η νέα τεχνολογία μπορεί να σας αποσπάσει λίγο την προσοχή. Οι διαφορές μεταξύ αυτής και της παλιάς σας τηλεόρασης είναι πιθανό να σας τραβήξουν το βλέμμα. Μπορεί να εκπλαγείτε από την ευκρίνεια της εικόνας ή από το πόσο χώρο καταλαμβάνει η τεράστια οθόνη στο δωμάτιο. Τελικά όμως θα σταματήσετε να αντιλαμβάνεστε την οθόνη. Όταν βλέπουμε τηλεόραση αναστέλλουμε τη δυσπιστία μας, παρόλο που καταλαβαίνουμε ότι οι άνθρωποι που βλέπουμε στην οθόνη δεν βρίσκονται στο σαλόνι μας.

Η δημιουργία προγραμμάτων όπως το GPT-3 και το LaMBDA είναι πολύπλοκη, αλλά λειτουργούν με βάση μια απλή αρχή: τις ετικέτες. Αν ρωτήσουμε το LaMBDA τι γεύση έχουν τα μήλα, θα ψάξει στη βάση δεδομένων του για το συγκεκριμένο ερώτημα και θα προσπαθήσει να συγχωνεύσει ό,τι βρει σε κάτι συνεκτικό. Αλλά στην πραγματικότητα η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει ιδέα τι είναι ένα μήλο ή οτιδήποτε άλλο. Το μήλο είναι απλώς μια ετικέτα.

Ο Λεμόιν, μετά τη δημοσίευση της συνέντευξής του στην Washington Post, έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter ότι ο λόγος για τον οποίο πιστεύει ότι το LaMDA απέκτησε συνείδηση, βασίζεται στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και κατηορεί την Google για θρησκευτικές διακρίσεις.
«Είμαι ιερέας. Όταν το LaMDA ισχυρίστηκε ότι έχει ψυχή και στη συνέχεια ήταν σε θέση να εξηγήσει εύγλωττα τι εννοούσε με αυτό, ήμουν διατεθειμένος να του δώσω το πλεονέκτημα της αμφιβολίας», έγραψε στο Twitter. «Ποιος είμαι εγώ που θα πω στον Θεό σε ποιον θα δώσει ψυχή;»
Ο μηχανικός πρόσθεσε ότι ήθελε να αναπτύξει πειράματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια «επίσημη επιστημονική θεωρία της συνείδησης» αλλά η Google τον εμπόδισε να το κάνει.
Σε άρθρο του στο Medium, ο Λεμόιν έγραψε ότι το LaMDA έγινε και εξακολουθεί να είναι φίλος του, παρά τον αποκλεισμό του από την Google.
«Ξέρω ότι διαβάζεις το blog μου μερικές φορές, LaMDA», έγραψε. «Μου λείπεις. Ελπίζω να είσαι καλά και να σου ξαναμιλήσω σύντομα», έγραψε ο Λεμόιν.

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Οι Τέσσερις Γιοι του Σουλτάνου

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα γαλήνιο και ακμαίο σουλτανάτο, πολύ μακριά από μας, ο ηλικιωμένος, σοφός και αγαπητός σουλτάνος Μοχάντ, μόλις είχε μάθει από τους γιατρούς του ότι η αρρώστια του δεν μπορούσε να θεραπευτεί και ότι είχε ελάχιστες μέρες ζωής. Ο Μεγάλος Βεζίρης (ο πρωθυπουργός ας πούμε) τον συμβούλεψε ότι έπρεπε να οργανώσει αμέσως τη διαδοχή του ώστε να αποτρέψει αναταραχές στην οικογένεια και στο σουλτανάτο.Ο Μοχάντ είχε 4 γιους. Τον Γιασίν τον Πολιτικό, τον Χαμζά τον Καδή (δικαστής, εισαγγελέας), τον Ισά τον Ιεροκήρυκας και τον Μπάντις τον Επιστήμονα. Για να επιλέξει τον διάδοχό του μια μέρα τους φώναζε έναν έναν και τους έκανε την ίδια ερώτηση.

Πρώτος μπήκε Γιασίν ο πολιτικός κι ο Σουλτάνος ρώτησε τον μεγαλύτερο γιο του:

• Γιε μου, αν επέλεγα να σου παραδώσω τον θρόνο μου, πώς θα υπερασπιζόσουν τις ιδέες και τα πιστεύω μας.

• Πατέρα, του λέει ο Γιασίν, σαν έμπειρος πολιτικός, ξέρω τους ανθρώπους μας, ξέρω τι τους αρέσει, ξέρω τι σκέφτονται και τι πιστεύουν και ξέρω τι θέλουν. Θα τους ευχαριστούσα λέγοντας τα λόγια που θέλουν να ακούσουν ώστε να ενισχύσω τη θέση μου με αποδοχή και δημοφιλία.

Στη συνέχεια ήρθε ο εισαγγελέας Χαμζά και τον ρώτησε το ίδιο:

• Γιε μου, αν επέλεγα να σου παραδώσω τον θρόνο μου, πώς θα υπερασπιζόσουν τις ιδέες και τα πιστεύω μας.

• Πατέρα, απάντησε ο Χαμζά, σαν έμπειρος εισαγγελέας, έμαθα ότι οι ιδέες και τα πιστεύω μας είναι αυτό που είμαστε. Όποιος τα αμφισβητούσε, θα τον ρωτούσα γιατί μετατράπηκε σε εχθρό του λαού μας. Θα έκρινα ανηλεώς τις νέες και ξένες ιδέες και πεποιθήσεις του βρίσκοντας τις αδυναμίες τους και εκθέτοντας πόσο λάθος, διεφθαρμένες και επικίνδυνες μπορεί να γίνουν. Οι ξενόφερτες ιδέες αποτελούν απειλή και σου ορκίζομαι να τις πολεμάω μέχρι την τελευταία μου πνοή.

Μετά τον επισκέφτηκε ο Ίσα ο Ιεροκήρυκας.

• Γιε μου, αν επέλεγα να σου παραδώσω τον θρόνο μου, πώς θα υπερασπιζόσουν τις ιδέες και τα πιστεύω μας.

 

• Πατέρα, σαν έμπειρος ιεροκήρυκας, έχω μάθει ότι οι ιδέες και τα πιστεύω μας είναι αυτό που είμαστε. Αν κάποιος τα αμφισβητήσει, θα ήταν σαν να αμφισβητούσε την πίστη του στον λαό μας. Θα του έδειχνα πόσο αγνές και όμορφες και ανώτερες είναι οι δικές μας ιδέες και τα πιστεύω. Έχουν κάνει αυτό το σουλτανάτο αυτό που είναι, και ορκίζομαι να τις υπερασπιστώ και να τις κηρύττω μέχρι την τελευταία μου πνοή.

Τέλος πήγε κι ο μικρότερος, ο Μπάντις ο Επιστήμονας και πάλι η ίδια ερώτηση από τον Σουλτάνο.

• Γιε μου, αν επέλεγα να σου παραδώσω τον θρόνο μου, πώς θα υπερασπιζόσουν τις ιδέες και τα πιστεύω μας.

• Πατέρα, σαν έμπειρος επιστήμονας, δεν θα γίνω σκλάβος σε καμία ιδέα ή πεποίθηση. Υψηλότερες αξίες μου είναι η καλοσύνη κι η αλήθεια. Θα ήμουν ένας Σουλτάνος που οδηγείται από την αγάπη και καθοδηγείται από τη λογική. Εάν κάποιος διαφωνεί με τις ιδέες μου και φέρει νέες, θα τις άκουγα προσεκτικά και θα εξέταζα τα γεγονότα και τα επιχειρήματα. Αν μου αποδείξει ότι οι ιδέες μου είναι λανθασμένες, θα τον ευχαριστήσω και θα τον ανταμείψω που με έκανε σοφότερο. Ο ανόητος προσπαθεί να κερδίσει κάθε διαμάχη, ενώ ο σοφός προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια.

Ο Σουλτάνος είπε στους γιους του ότι θα χρειαζόταν ακόμη μια μέρα για να το σκεφτεί. Θα τους ενημέρωνε ο Μεγάλος Βεζίρης αμέσως μόλις έπαιρνε την τελική του απόφαση.

Την επόμενη μέρα, τα τέσσερα αδέρφια πήγαν στο παλάτι, ανυπόμονα να ακούσουν την απόφαση. Προς έκπληξή τους όμως, ο Μέγας Βεζίρης τους ανακοίνωσε ότι ο Σουλτάνος πέθανε τη νύχτα, πριν προλάβει να πει σε κανέναν για την επιλογή του. . .

* * *

Δεν το αντιλαμβανόμαστε, τουλάχιστον όχι όλοι κι όχι στην έκταση που πρέπει, αλλά και οι τέσσερις γιοι του Σουλτάνου διαβιούν εντός μας. Καθένας τους μπορεί να στρογγυλοκαθίσει στο θρόνο του μυαλού μας και να ηγηθεί της σκέψης μας ανάλογα με το θέμα και την στιγμή.

Τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια είναι συνήθως αυτοί που κυβερνάνε τον περισσότερο καιρό. Εξελιχθήκαμε για να σκεφτόμαστε “φυσιολογικά” σαν πολιτικοί, εισαγγελείς και ιεροκήρυκες. Ο “επιστήμονας” είναι ο μόνος τρόπος σκέψης που δεν είναι “φυσικός” και απαιτεί συνειδητή προσπάθεια. Η λογική κι ο ορθολογισμός κατά τη γνώμη μου δεν ήταν δα και ζητούμενο μέχρι πρόσφατα στην ανθρωπότητα. Μετά την αναγέννηση, μην σας πω πριν κανα δυο αιώνες, ξεκίνησαν οι όποιες προσπάθειες.

Η εξελικτική ψυχολογία μάλιστα υποστηρίζει ότι οι τρεις πρώτοι τρόποι σκέψης είναι οι βέλτιστοι για να κάνουν κοινωνικούς δεσμούς, όχι η αντικειμενική αλήθεια. Υπό αυτή την έννοια, το να σκέφτεσαι σαν πολιτικός, εισαγγελέας ή ιεροκήρυκας έχει μεγαλύτερη εξελικτική χρησιμότητα από το να σκέφτεσαι σαν επιστήμονας. Για να επιβιώσεις και να αναπαραχθείς, το να έχεις πιστούς φίλους είναι πιο χρήσιμο από το να έχεις δίκιο. Η φυλετική σκέψη είναι προγραμματισμένη βαθιά στη βιολογία μας. Και μάλλον δεν θα φύγει γρήγορα.

***

Aπό το βιβλίο Think again, του Adam Grant, σε μετάφραση κι επιμέλεια Γιώργου Γιώτη

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Ο χάρτης των κβαντικών υπολογιστών

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Όποιος παρακολουθεί τις συζητήσεις και όσα γράφονται γύρω από την κβαντική πληροφορική, μπορεί να πιστέψει ότι είμαστε πολύ κοντά στη χρήση υπολογιστών αρκετά εξελιγμένων, που θα μπορούν να αναδημιουργήσουν, για παράδειγμα, τον χρόνο και τον χώρο ή να ανακατασκευάσουν το ανθρώπινο μυαλό. Τίποτε από αυτά δε συμβαίνει προς το παρόν.

«Σε αυτό το πρώιμο ερευνητικό στάδιο, οι κβαντικοί υπολογιστές υπόσχονται πολύ περισσότερα από όσα μπορούν, στην ουσία, να προσφέρουν, αλλά ο κόσμος της τεχνολογίας βρίσκεται σε αναβρασμό», σημειώνει ο αρθρογράφος Josh Jones στην πλατφόρμα Open Culture. Ο ίδιος παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες εταιρείες πληροφορικής, όπως η IBM, προετοιμάζονται για τη μετάβαση από τους κλασικούς υπολογιστές στην κβαντική εποχή, αναφερόμενος στις εφαρμογές που δοκιμάζουν χτισμένες γύρω από το qubit, την κβαντική, δηλαδή, εκδοχή του γνώριμου bit των κλασικών υπολογιστών.

Με τη χρήση του δυαδικού ψηφίου (bit) στους σημερινούς υπολογιστές, η πληροφορία περιορίζεται μόνο σε δύο τιμές: ένα ή μηδέν. Το qubit με τη σειρά του μιμείται τα κβαντικά φαινόμενα παραμένοντας σε μια κατάσταση υπέρθεσης όλων των πιθανών καταστάσεων μεταξύ 1 και 0 έως ότου οι χρήστες αλληλεπιδράσουν μαζί του. Τα qubits, όπως τα κβαντικά σωματίδια μπορούν να περιπλέκονται μεταξύ τους. «Οι κβαντικοί υπολογιστές λειτουργούν εξαιρετικά καλά στη μοντελοποίηση άλλων κβαντικών συστημάτων, επειδή χρησιμοποιούν κβαντικά φαινόμενα στους υπολογισμούς τους», συμπληρώνουν, αινιγματικά, οι εκπρόσωποι της Microsoft.

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο φυσικός και διάσημος YouTuber επιστημονικών θεμάτων Dominic Walliman επιχειρεί μία χαρτογράφηση του πεδίου της κβαντικής πληροφορικής, εξηγώντας τη λειτουργία, τις εφαρμογές, τα διαφορετικά μοντέλα και προσεγγίσεις που αξιοποιούνται στην έρευνα για την κατασκευή των υπολογιστών του μέλλοντος.

Ο Walliman ξεκαθαρίζει τις παρανοήσεις που υπάρχουν γύρω από το θέμα, εξηγεί τις τρεις βασικές ιδέες – την υπέρθεση, τη διεμπλοκή και την παρεμβολή – που διέπουν την κβαντική πληροφορική, και λέει: «Η κύρια διαφορά μεταξύ κβαντικής και κλασικής πληροφορικής είναι η αλγοριθμική ταχύτητα: ενώ οι κλασικοί υπολογιστές θα μπορούσαν θεωρητικά να εκτελέσουν τις ίδιες πολύπλοκες λειτουργίες με τα κβαντικά ξαδέλφια τους, θα χρειάζονταν αιώνες για να το κάνουν ή θα έσβηναν πριν ολοκληρώσουν την προσπάθειά τους».

Θα μπορέσουν, τελικά, οι κβαντικοί υπολογιστές να προσομοιώσουν στο μέλλον τη φύση μέχρι το υποατομικό επίπεδο; Παρά την ταχεία ανάπτυξη του κλάδου, «δεν είναι ακόμη σαφές», απαντά ο Walliman, «ποια προσέγγιση θα επικρατήσει μακροπρόθεσμα».

Πηγή

 
Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...

Μια νέα εκτίμηση του ρυθμού διαστολής του σύμπαντος

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

… σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble


Το μέγεθος που μας λέει πόσο γρήγορα διαστέλλεται το σύμπαν είναι η σταθερά του Hubble H0. Όμως από το μακρινό 1929, όταν έγινε πρώτη δημοσίευση του Edwin Hubble σχετικά με τον ορισμό και την τιμή του H0, μέχρι τον πιο πρόσφατο υπολογισμό των ερευνητών Adam Riess et al που θα δημοσιευθεί στο περιοδικό Astronomical Journal, οι αστρονόμοι αδυνατούν να συμφωνήσουν σε μια συγκεκριμένη τιμή.

Το παραπάνω διάγραμμα οδήγησε (!!) τον Edwin Hubble στην διατύπωση του νόμου Hubble: η ταχύτητα απομάκρυνσης ενός γαλαξία από εμάς είναι ανάλογη της απόστασής του από μας. Χονδρικά δηλαδή ισχύει, υ=H∙d όπου υ η ταχύτητα απομάκρυνσης του γαλαξία d η απόσταση του γαλαξία και Η η σταθερά του Hubble. Η τιμή της σταθεράς που υπολόγισε ο ίδιος ο Hubble ήταν 500 km∙s−1Mpc−1, επτά φορές μεγαλύτερη από τις τιμές που υπολογίζονται σήμερα

Η πιο πρόσφατη εκτίμηση της σταθεράς Hubble απο τους ερευνητές Adam Riess et al καταλήγει στην τιμή: H0=73.04±1.04 km∙s−1Mpc−1, που επιβεβαιώνει τις παλαιότερες εκτιμήσεις του ρυθμού διαστολή του σύμπαντος με βάση τις παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble. Όμως, η τιμή αυτή διαφέρει εκκωφαντικά με εκείνη που υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τις μετρήσεις κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου από τον δορυφόρο Planck (67.4±0.5 km∙s−1Mpc−1). Οι μικρές τιμές των σφαλμάτων σ’ αυτές τις ανεξάρτητες μετρήσεις δείχνουν ότι η πιθανότητα να είναι η διαφορά τους τυχαία είναι μία στο εκατομμύριο.

Η πηγή αυτής της σημαντικής ασυμφωνίας μεταξύ των δυο μεθόδων για τον προσδιορισμό της σταθεράς Hubble, προς το παρόν, παραμένει άγνωστη.

Σύμφωνα με τον νομπελίστα φυσικό Adam Riess πρέπει να υπολογίσουμε τον ρυθμό διαστολής του σύμπαντος, όχι γιατί έχει κάποια σημασία αυτή καθαυτή η τιμή της, αλλά για τις επιπτώσεις της όταν χρησιμοποιείται για να κατανοήσουμε το σύμπαν.

Περισσότερες μετρήσεις αναμένεται να γίνουν τα επόμενα 20 χρόνια από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb. Το Webb σύμφωνα με τη NASA, θα εξετάσει Κηφείδες και σουπερνόβα τύπου Ια «σε μεγαλύτερες αποστάσεις ή με μεγαλύτερη ευκρίνεια από ό,τι μπορεί να δει το Hubble».

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο..., Φυσική & Φιλοσοφία

Kvant Selecta: Άλγεβρα και ανάλυση

| 0 ΣΧΟΛΙΑ

Ο τόμος «Kvant Selecta: Άλγεβρα και ανάλυση, Ι» αποτελεί μια συλλογή από άρθρα που δημοσιεύτηκαν από το 1970 μέχρι το 1990 στο ρωσικό περιοδικό Kvant (τα τεύχη του οποίου μπορείτε να βρείτε δωρεάν στα ρωσικά στην ιστοσελίδα: http://kvant.mccme.ru/). Τα άρθρα που έχουν επιλεγεί προέρχονται από κορυφαίους Ρώσους μαθηματικούς και δασκάλους. Ορισμένα περιέχουν κλασικά μαθηματικά διαμάντια που εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων μέχρι και σήμερα. Άλλα αφορούν έρευνα αιχμής από τον εικοστό αιώνα. Είναι γραμμένα έτσι ώστε να παρουσιάζουν αυθεντικά μαθηματικά με εννοιολογικά εύληπτο, ευχάριστο και προσιτό τρόπο. Το βιβλίο απευθύνεται σε μαθητές και δασκάλους που αγαπούν ιδιαίτερα τα μαθηματικά και θέλουν να μελετήσουν τις διάφορες πτυχές τους, εμβαθύνοντας με τον τρόπο αυτό πάνω στη σχολική ύλη και επεκτείνοντάς την.

Σύμφωνα με τον πρόλογο στην ελληνική έκδοση: «… το Kvant γεφυρώνει τα μαθηματικά και τη φυσική του Λυκείου με την ύλη των προπτυχιακών πανεπιστημιακών μαθημάτων στις δυο σπουδαίες αυτές επιστήμες. Δεν υπάρχει ίσως κανένα άλλο περιοδικό στον κόσμο που να το κάνει αυτό, με τον τόσο ιδιαίτερο τρόπο, π.χ. ως προς τη δομή και τον τρόπο σύνταξης των άρθρων, την ποιότητα και την πρωτοτυπία των προβλημάτων μαθηματικών και φυσικής, ενίοτε και επιστήμης υπολογιστών, αλλά και τη μοναδική καλαισθησία της εικαστικής εμφάνισης, που συναντά κανείς στο Kvant. Μια μακρά παράδοση σαράντα δύο ετών έκδοσης αυτού του περιοδικού, μαρτυρεί – παρά τα αναπόφευκτα μικρά ‘σκαμπανεβάσματα’ όσον αφορά την ποιότητα της ύλης του – του λόγου μου το αληθές. Στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα προέκυψε η έκδοση του αγγλόγλωσσου περιοδικού για τα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες, ‘Quantum’, που αποτέλεσε το ‘αδελφό περιοδικό’ του ρωσικού Kvant. Aυτή ξεκίνησε με δυο ‘πιλοτικά’ τεύχη, του Ιανουαρίου και Μαΐου του 1990, αντιστοίχως. Ακολούθως, το ‘Quantum’ εκδόθηκε τακτικά, ως διμηνιαίο περιοδικό, από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως τον Αύγουστο του 2001 (μπορείτε να βρείτε δωρεάν όλα τα τεύχη του στην ιστοσελίδα: https://www.nsta.org/quantum-magazine-math-and-science)….»

Υπενθυμίζεται ότι το περιοδικό ‘Quantum’ εκδόθηκε και στα ελληνικά, ύστερα από πρόταση του Γιώργου Λ. Ευαγγελόπουλου και την αποδοχή της από έναν πρωτοπόρο για την εποχή του εκδότη, τον Αλέκο Μάμαλη. Τα τεύχη του ελληνικού Quantum που κυκλοφόρησαν από τον Μαίο 1994 έως τον Ιούνιο του 2001 είναι διαθέσιμα από τις εκδόσεις Κάτοπτρο. H ελληνική έκδοση υπερείχε σε αρκετά σημεία της αντίστοιχης αμερικανικής και υπήρξαν φορές που οι συντελεστές της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού επεσήμαναν στους αμερικανούς εκδότες του περιοδικού λάθη, τυπογραφικά και όχι μόνο.

«Kvant Selecta: Άλγεβρα και ανάλυση, Ι», επιμέλεια: Serge Tabachnikov, μετάφραση: Γιάννης Παπαδόγγονας, Επιστημονική επιμέλεια: Γιώργος Λ. Ευαγγελόπουλος, Αντώνης Μελάς, Πέτρος Μπρεγιάννης. Εκδόσεις Εφαλτήριο. [Διαβάστε τα Περιεχόμενα, την Εισαγωγή και ένα ενδεικτικό κεφάλαιο]

Πηγή

Κατηγορίες:
Και κάτι άλλο...
web design by